ตอนที่ 28 — คืนสู่เหย้า ความทรงจำที่หวนคืน

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี ‘ปาย’ กำลังจะขึ้นปีสองในรั้วมหาวิทยาลัย ชีวิตนักศึกษาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทายและประสบการณ์ใหม่ๆ เธอได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ได้พบเจอเพื่อนใหม่ และได้พัฒนาทักษะการเขียนของตัวเองให้ดีขึ้น ‌แต่ถึงแม้จะมีความสุขกับชีวิตในปัจจุบัน เธอก็ยังคงคิดถึงเพื่อนๆ สมัยมัธยมปลายอยู่เสมอ

ความสัมพันธ์ระหว่างปายและ ‘นัท’ ยังคงเป็นเหมือนม่านแห่งความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันเลยนับตั้งแต่วันนั้น นัทไม่ได้ปรากฏตัวในกลุ่มแชทของเพื่อนๆ และไม่ได้ร่วมวงวิดีโอคอลใดๆ ​ปายรู้สึกเสียใจที่มิตรภาพของพวกเขาต้องจบลงแบบนี้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

วันหนึ่ง ‘ต้น’ ส่งข้อความมาในกลุ่มแชทของเพื่อนๆ

ต้น: “ทุกคน! โรงเรียนเราจะจัดงานคืนสู่เหย้าศิษย์เก่าในเดือนหน้า ใครว่างมาเจอกันหน่อยนะ”

ข้อความของต้นทำให้ปายรู้สึกตื่นเต้นและดีใจ เธอคิดถึงเพื่อนๆ ‍ทุกคนมาก โดยเฉพาะนัท เธอหวังว่างานคืนสู่เหร้าครั้งนี้ จะเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้พบกับนัทอีกครั้ง และอาจจะช่วยให้ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

ฟ้า: “จริงเหรอต้น! ดีเลย! ฉันว่างนะ” แพร: ‌“ฉันก็ว่าง! คิดถึงทุกคนจังเลย!”

ปาย: “ฉันก็ว่าง! ฉันอยากเจอทุกคนมากเลย!”

ทุกคนต่างตื่นเต้นกับข่าวงานคืนสู่เหย้า พวกเขานัดหมายกันว่าจะไปงานพร้อมกัน และหวังว่าจะได้เจอกับนัทที่นั่น

เมื่อถึงวันงานคืนสู่เหย้า ปายแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดี เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนเก่า ‍ภาพความทรงจำต่างๆ ในวัยเรียนผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงวิ่งเล่นของเพื่อนๆ

เธอเดินเข้าไปในหอประชุมที่จัดงาน เห็นเพื่อนๆ สมัยมัธยมปลายมากมายที่มารวมตัวกัน ทุกคนต่างเติบโตขึ้น ​ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่รอยยิ้มและแววตาของพวกเขาก็ยังคงเหมือนเดิม

ปายเห็นต้น ฟ้า และแพร ยืนรอเธออยู่แล้วที่หน้าประตู พวกเขายิ้มให้เธอด้วยความดีใจ

“ปาย! มาแล้วเหรอ!” ฟ้าพูดพร้อมกับดึงปายเข้ามากอด

“คิดถึงจังเลย!” ​แพรเสริม

“ทุกคนก็เหมือนกัน!” ปายพูดด้วยรอยยิ้ม

พวกเธอยืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ต้นจะเอ่ยขึ้น

“พวกแกเห็นนัทไหม” ต้นถาม

ปายรู้สึกใจหายเล็กน้อย เธอพยายามมองหา แต่ก็ไม่เห็นนัท

“ฉันยังไม่เห็นเลยนะ” ฟ้าตอบ “สงสัยยังไม่มามั้ง”

ทุกคนต่างรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ​แต่ก็ยังคงมีความหวังว่านัทจะมา

พวกเธอเดินเข้าไปในงาน ทักทายเพื่อนเก่าๆ และครูบาอาจารย์ที่เคยสอน ปายรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้กลับมาอยู่ในบรรยากาศที่คุ้นเคยอีกครั้ง

ขณะที่ปายกำลังพูดคุยกับเพื่อนเก่าคนหนึ่ง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาในงาน หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

นัท!

นัทเดินเข้ามาในงานด้วยรอยยิ้มที่สดใส เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แต่รอยยิ้มของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม

ปายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอจ้องมองนัทอย่างไม่กะพริบตา

นัทเดินเข้ามาใกล้ๆ กลุ่มของปาย ต้น ฟ้า และแพร พวกเขายิ้มให้เขาด้วยความดีใจ

“นัท! มาแล้วเหรอ!” ต้นพูดพร้อมกับเดินเข้าไปตบไหล่นัทเบาๆ

“คิดถึงจังเลย!” ฟ้าและแพรพูดพร้อมกัน

นัทหัวเราะ “คิดถึงทุกคนเหมือนกัน”

นัทหันมามองปาย ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ปายรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกาย เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ปาย…สบายดีไหม” นัทถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“สบายดี” ปายตอบเสียงแผ่วเบา “นายก็เหมือนกันนะ”

นัทพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาดูจริงใจมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน

พวกเขาทั้งห้าคนยืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เจอในชีวิตมหาวิทยาลัยให้กันฟัง บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย ปายรู้สึกดีใจที่ได้คุยกับนัทอีกครั้ง

“พวกแกจำสมุดเฟรนด์ชิปของเราได้ไหม” ต้นเอ่ยขึ้น “ฉันยังเก็บไว้อยู่เลยนะ”

ทุกคนหัวเราะ ปายรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อนึกถึงสมุดเฟรนด์ชิปเล่มนั้น

“ฉันก็ยังเก็บไว้อยู่เหมือนกัน” ฟ้าพูด “ฉันชอบอ่านมันนะ เวลาที่ฉันคิดถึงพวกแก”

“ฉันก็เหมือนกัน” แพรเสริม “มันเป็นเหมือนบันทึกความทรงจำของเราเลยนะ”

นัทมองปาย ดวงตาของเขามีแววคิดถึง “ฉันก็ยังเก็บไว้อยู่เหมือนกัน”

คำพูดของนัททำให้ปายรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย เธอหวังว่ามิตรภาพของพวกเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกครั้ง

ตลอดค่ำคืนนั้น ปายพยายามที่จะพูดคุยกับนัทให้มากขึ้น แต่ก็ไม่ค่อยมีโอกาส เพราะมีเพื่อนเก่าๆ มากมายที่เข้ามาทักทายพวกเขา

เมื่อถึงเวลาแยกย้ายกันกลับบ้าน ทุกคนต่างกอดลาและอวยพรให้กันและกัน

“เรามานัดเจอกันบ่อยๆ นะ” ต้นพูด “อย่าให้ขาดการติดต่อกันอีกนะ”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ปายเดินไปหานัท

“นัท…” ปายเรียกชื่อเขาเบาๆ

นัทหันมามองปาย

“ฉันดีใจนะที่ได้เจอนายอีกครั้ง” ปายพูด “ฉันคิดถึงนายมาก”

นัทมองปายด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ฉันก็เหมือนกันนะปาย”

“เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม” ปายถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

นัทพยักหน้าช้าๆ “แน่นอนอยู่แล้วปาย”

คำพูดของนัททำให้ปายรู้สึกโล่งใจ เธอรู้สึกเหมือนก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ที่คอมานานได้ถูกปลดออกไปแล้ว

“ฉันขอโทษนะนัท” ปายพูด “สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง”

นัทส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เป็นไรหรอกปาย เราทุกคนก็ต้องเติบโตขึ้น”

หลังจากนั้น นัทก็เดินจากไป ทิ้งให้ปายยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบงันของโรงเรียนเก่า เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ม่านแห่งความเงียบงันที่ปกคลุมความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนได้ถูกเปิดออกแล้ว

ปายเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่เบิกบาน เธอหยิบสมุดเฟรนด์ชิปขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง เธออ่านข้อความของนัทอีกครั้ง “ถึงปาย เพื่อนรักที่สุดของฉัน ขอให้เราเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ”

คราวนี้ คำว่า “ตลอดไป” ดูเหมือนจะกลับมามีความหมายอีกครั้ง ปายรู้ว่ามิตรภาพของพวกเขาจะยังคงอยู่ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไรก็ตาม. คืนสู่เหย้าครั้งนี้ ได้นำพาความทรงจำดีๆ กลับคืนมา และได้เปิดโอกาสให้มิตรภาพของพวกเขากลับมาเบ่งบานอีกครั้ง.

---