แน่นอนครับ นี่คือนิยาย "รักข้ามโลก" สไตล์ Boy Love วาย อารมณ์ดราม่าและโรแมนติก ตามที่คุณต้องการครับ
สายฝนโปรยปรายราวกับจะชะล้างทุกสิ่งให้มลายหายไปในความมืดมิดของค่ำคืน ฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ปลุกผืนป่าให้สะท้านสะเทือน ท่ามกลางมรสุมที่ถาโถม "นที" ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปี หน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาติดอยู่ในป่าลึก ห่างไกลจากอารยธรรมใดๆ รองเท้าบูทเปียกชุ่มจนแทบจะหลุดลุ่ย กางเกงขาดวิ่น เสื้อกันฝนฉีกขาดเป็นริ้วๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก
เขาไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ความทรงจำสุดท้ายคือการเดินเล่นริมน้ำตกใกล้บ้านในช่วงบ่ายแก่ๆ ขณะที่กำลังจะกลับ ฝนก็เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เขาพยายามวิ่งหาที่หลบฝน แต่แล้วทุกอย่างก็เลือนรางไป
"ให้ตายสิ... หนาวก็หนาว หิวก็หิว แล้วยังจะหลงทางอีก" นทีพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าด้วยความอ่อนเพลีย เขาพยายามก้าวเดินต่อไป หวังว่าจะเจอทางออก หรืออย่างน้อยก็ที่กำบังที่ปลอดภัยกว่านี้
ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ประหลาดก็ส่องวาบออกมาจากโพรงไม้ใหญ่เบื้องหน้า นทีหยุดชะงัก หัวใจเต้นระรัวด้วยความไม่แน่ใจ มันเป็นแสงอะไร? เขาไม่เคยเห็นแสงแบบนี้มาก่อนในป่า
ความอยากรู้อยากเห็นปะปนกับความหวังลึกลับ ทำให้เขาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ แสงนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ภายในโพรงไม้ที่ดูเหมือนจะกลวงโบ๋กลับมีวงแหวนแสงสีฟ้าหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ มันเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกย่อส่วนลงมา
นทีอ้าปากค้าง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต มันเหมือนหลุดออกมาจากนิยายวิทยาศาสตร์ หรือความฝันที่พิลึกพิลั่นที่สุด
ขณะที่เขากำลังประมวลผลภาพที่เห็น เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากด้านหลังวงแหวนแสงนั้น "ใคร... นั่น?"
นทีสะดุ้งโหยง เขาหันขวับไปมอง ภาพที่ปรากฏทำให้เขาแทบจะหยุดหายใจ ร่างสูงโปร่ง รูปร่างบอบบางกว่าที่เขาเคยเห็นผู้ชายคนไหน ผมสีเงินยวงยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าอมม่วงราวกับอัญมณีที่ส่องประกายในความมืด ใบหน้าเรียวสวยโครงหน้าคมชัด ผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะ สวมใส่เสื้อผ้าที่แปลกตา เป็นผ้าเนื้อบางเบาสีขาวเงิน ประดับด้วยลวดลายเรขาคณิตที่ดูซับซ้อน
ชายหนุ่มคนนั้นมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสงสัย เขาดูเหมือน... ไม่ใช่มนุษย์
"คุณ... คุณเป็นใคร?" นทีถาม เสียงสั่นเครือ
ชายหนุ่มคนนั้นเอียงคอเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เขาพูด แต่ก็ยังคงสบตาเขาอย่างไม่วางตา "ข้า... สื่อสาร... บ่ได้... เจ้า... มาจากไหน?"
น้ำเสียงของเขาฟังดูแปลกประหลาด จังหวะการพูดไม่เหมือนคนปกติ แต่กลับฟังดูนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลม นทีสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน ตั้งแต่รูปลักษณ์ภายนอกไปจนถึงน้ำเสียง
"ผม... ผมชื่อนทีครับ ผมหลงทางเข้ามาในป่านี้" นทีพยายามตอบให้ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้
ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขามีแววของความเห็นอกเห็นใจ "หลงทาง... ข้า... เข้าใจ... เจ้า... หนาว... บ่?"
เขาเอื้อมมือเรียวยาวออกมา วงแหวนแสงสีฟ้าสั่นไหวเล็กน้อย นทีรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากมือของเขา แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวด
"ครับ... หนาวมาก"
ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่สวยงามราวกับแสงจันทร์ "มา... ข้า... พาเจ้า... ไป..."
เขาผายมือออก วงแหวนแสงสีฟ้าหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นม่านแสงที่สว่างวาบไปทั่วบริเวณ นทีรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในนั้นอย่างไม่อาจขัดขืน เขามองเห็นภาพตรงหน้าเบลอเลือนไปทุกที โลกทั้งใบเหมือนถูกบีบอัด และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ป่าแห่งนั้นอีกต่อไป
แทนที่เขาจะอยู่ท่ามกลางต้นไม้และเสียงฝน เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ดูแปลกตา ผนังห้องเป็นสีเงินสว่าง สะอาดตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเรียบง่ายแต่ทันสมัย มีแสงสว่างนวลตาที่ไม่ได้มาจากหลอดไฟ แต่เหมือนแผ่ออกมาจากผนังเอง
ชายหนุ่มผมเงินยืนอยู่ข้างๆ เขายื่นแก้วน้ำใสๆ ที่มีของเหลวสีฟ้าอ่อนส่งให้ "ดื่ม... อันนี้... จะ... อบอุ่น... ขึ้น..."
นทีรับแก้วมาด้วยมือที่ยังสั่นเทา จ้องมองของเหลวในแก้วอย่างไม่แน่ใจ แต่น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนั้นให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เขาตัดสินใจยกแก้วขึ้นดื่ม รสชาติของมันหวานเย็นสดชื่น แต่กลับให้ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างน่าอัศจรรย์ ความหนาวเหน็บเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง
"ขอบคุณครับ" นทีกล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มอีกครั้ง "เจ้า... ชื่อ... นที... ถูกต้อง... บ่?"
"ใช่ครับ แล้วคุณล่ะครับ ชื่ออะไร?"
ชายหนุ่มคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพอะไรบางอย่างที่นทีอ่านไม่ออก "ข้า... ไร้... ชื่อ... ใน... โลก... นี้..."
"ไร้ชื่อ?" นทีทวนคำ เขารู้สึกถึงความเศร้าจางๆ ที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียงของอีกฝ่าย "แล้ว... คุณมาจากไหนครับ?"
ชายหนุ่มคนนั้นชี้ไปยังวงแหวนแสงสีฟ้าที่ยังคงลอยนิ่งอยู่กลางห้อง "ข้า... มา... จาก... ที่นั่น... ที่... โลก... ของ... ข้า..."
นทีมองตามไป เขากลับมาเห็นวงแหวนแสงสีฟ้าอีกครั้ง แต่มันไม่ได้น่ากลัวเหมือนตอนแรก กลับดูเหมือนประตูที่เชื่อมโยงระหว่างสองโลก "โลกของคุณ?"
"ใช่... โลก... ที่... ห่างไกล... จาก... ที่นี่..." ชายหนุ่มคนนั้นตอบ ดวงตาของเขาทอประกายเศร้าสร้อย "ข้า... มา... ที่นี่... โดย... ไม่ได้... ตั้งใจ..."
"คุณหมายความว่า... คุณเดินทางข้ามมิติมา?" นทีถามอย่างไม่อยากเชื่อ หูของเขาเหมือนจะแว่วเสียงที่เขาเคยอ่านเจอในหนังสือ หรือดูจากในภาพยนตร์
"ประมาณ... นั้น..." เขาพยักหน้า "เจ้า... สื่อสาร... กับ... ข้า... ได้... อย่างไร... กัน?"
"ผม... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" นทีตอบ "แต่ผม... เหมือนจะเข้าใจที่คุณพูดนะ แม้ว่ามันจะฟังดูแปลกๆ ก็ตาม"
ชายหนุ่มคนนั้นมองนทีด้วยสายตาที่ซับซ้อน "น่า... อัศจรรย์... เจ้า... คือ... ผู้... แรก... ที่... ข้า... พบ... ที่... เข้าใจ... ภาษา... ของ... ข้า..."
นทีเริ่มรู้สึกได้ว่าเรื่องราวของเขาและชายหนุ่มคนนี้กำลังจะนำพาไปสู่สิ่งที่ไม่ธรรมดา เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาสนใจอีกฝ่ายมากกว่าใครที่เคยเจอมา
"คุณ... เป็นเอเลี่ยนเหรอครับ?" นทีถามตรงๆ
ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาใสราวกับระฆังแก้ว "มิใช่... เอเลี่ยน... ข้า... เป็น... มนุษย์... จาก... อีก... โลก... หนึ่ง... โลก... ที่... มี... เทคโนโลยี... สูง... กว่า... โลก... ของ... เจ้า..."
"อีกโลกหนึ่ง..." นทีทวนคำ เขายังคงไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ได้ยินได้ทั้งหมด แต่มันก็มีบางอย่างที่ทำให้เขาเชื่อ "แล้ว... คุณจะกลับไปได้ยังไงครับ?"
ชายหนุ่มคนนั้นส่ายหน้าช้าๆ "ข้า... บ่... รู้... ยัง... บ่... เข้าใจ... กลไก... ของ... ประตู... นี้... ดี... พอ..."
นทีสัมผัสได้ถึงความกังวลในน้ำเสียงของอีกฝ่าย เขาเห็นความโดดเดี่ยวที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น "ถ้า... ถ้าผมช่วยอะไรคุณได้..."
ชายหนุ่มคนนั้นหันมาสบตานทีทันที ดวงตาสีฟ้าอมม่วงของเขาส่องประกายวาวโรจน์ "เจ้า... จะ... ช่วย... ข้า... จริง... หรือ?"
"แน่นอนครับ" นทีตอบอย่างหนักแน่น เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกผูกพันกับชายหนุ่มคนนี้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ อาจเป็นเพราะความรู้สึกโดดเดี่ยวที่อีกฝ่ายแสดงออก หรืออาจเป็นเพราะความแปลกประหลาดที่น่าค้นหาของเขา
"ถ้าอย่างนั้น... ขอ... เจ้า... ช่วย... ข้า... ด้วย..." ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยปากขอ "ข้า... ต้องการ... รู้... ว่า... โลก... นี้... คือ... ที่ไหน... และ... เจ้า... คือ... ใคร... ที่แท้จริง..."
นทีพยักหน้า "ผมชื่อนทีครับ เป็นนักศึกษาจากโลกนี้ โลกที่คุณกำลังยืนอยู่ตอนนี้... ผมจะพยายามช่วยคุณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ"
เขาไม่รู้เลยว่าการพบเจอครั้งแรกนี้ จะนำพาเขาสู่เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อ และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด
รักข้ามโลก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก