อากาศในกระท่อมไม้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ชายป่าอบอุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพร ‘ธีร์’ นั่งอยู่บนเสื่อทออย่างตั้งใจ โดยมี ‘ไท’ นั่งอยู่ตรงข้ามเขา ดวงตาของไทจับจ้องไปยังธีร์อย่างแน่วแน่
“เจ้าต้องทำใจให้สงบ” ไทกล่าว “พลังที่เจ้าสัมผัสได้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะควบคุมได้ด้วยร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่ต้องใช้จิตใจด้วย”
ธีร์พยักหน้า เขาพยายามทำตามที่ไทบอก หายใจเข้าลึกๆ และปล่อยลมหายใจออกอย่างช้าๆ เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ศิลาอักขระ ลวดลายที่เรืองแสง และภาพใบหน้าของตัวเองที่ปรากฏขึ้น
“ทุกสิ่งที่เราเห็น สัมผัส และรู้สึก ล้วนมีพลังงานแฝงอยู่” ไทอธิบาย “พลังงานนี้สามารถเป็นได้ทั้งมิตรและศัตรู ขึ้นอยู่กับว่าเราจะปลุกเร้าและนำพามันไปในทิศทางใด”
ธีร์ลองหลับตาลงอีกครั้ง เขารู้สึกถึงชีพจรของตัวเองที่เต้นแรงขึ้น หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมา
“ลองจินตนาการถึงแสงสว่าง” ไทแนะนำ “แสงสว่างที่บริสุทธิ์ เป็นพลังที่สร้างสรรค์”
ธีร์นึกภาพถึงแสงสีทองอบอุ่นที่ค่อยๆ แผ่กระจายออกไปจากใจกลางของเขา มันค่อยๆ แผ่ขยายไปทั่วร่างกาย รู้สึกสบายและสงบอย่างประหลาด
“ดีมาก” ไทกล่าว “ตอนนี้ ลองนึกถึงสิ่งที่เจ้าปรารถนา… สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้า”
ธีร์นึกถึง… ‘ริน’ รินคือเพื่อนสนิทของเขาจากโลกเดิม ความทรงจำเกี่ยวกับรินทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น แต่ก็เจือไปด้วยความเศร้า เขาไม่รู้ว่ารินเป็นอย่างไรบ้างหลังจากที่เขาจากมา
“ผม… ผมอยากจะกลับบ้าน” ธีร์เอ่ยขึ้น “ผมอยากเจอเพื่อนของผม”
ทันใดนั้นเอง ธีร์รู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านเส้นเลือด เขาเห็นภาพของรินกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ใบหน้าของรินเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“อย่าเพิ่งคิดถึงมัน” ไทกล่าวอย่างรวดเร็ว “ความปรารถนาที่เจือปนด้วยความเศร้าจะทำให้พลังงานแปรปรวน เจ้าต้องใช้ความปรารถนาที่บริสุทธิ์ ปราศจากความกังวล”
ธีร์พยายามข่มความรู้สึกเศร้า เขาลองนึกถึงความสุข ความสนุกสนานที่เคยมีร่วมกับริน นึกถึงเสียงหัวเราะของเพื่อน
“ครั้งนี้… ลองนึกถึง ‘การปกป้อง’” ไทกล่าว “นึกถึงการปกป้องสิ่งที่เจ้าหวงแหน”
ธีร์นึกถึง… ใบหน้าของไท นึกถึงป่าที่เขากำลังอาศัยอยู่ นึกถึงการที่จะต้องเผชิญหน้ากับ ‘ความมืด’ ที่ไทกล่าวถึง
พลัน! ธีร์รู้สึกถึงพลังงานที่พวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา มันไม่ใช่แสงสีทองอีกต่อไป แต่เป็นแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ส่องประกายออกมาอย่างรุนแรง
“เจ้าทำได้!” ไทอุทานด้วยความยินดี
แสงสีฟ้าจากฝ่ามือของธีร์ส่องสว่างไปทั่วทั้งกระท่อม ธีร์เองก็ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตัวเองจะมีพลังเช่นนี้
“นี่คือ… พลังของข้าหรือ” ธีร์ถาม
“ใช่” ไทพยักหน้า “พลังของเจ้าคือพลังแห่งการสร้างสรรค์และปกป้อง แต่มันยังไม่สมบูรณ์ เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมมันให้ได้”
ไทหยิบแท่งไม้แห้งอันหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนพื้น
“ลองใช้พลังนั้น… ทำให้มันลุกเป็นไฟ” ไทกล่าว
ธีร์รวบรวมสมาธิอีกครั้ง เขานึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือ เขาส่งพลังงานนั้นไปยังแท่งไม้
ทันใดนั้นเอง เปลวไฟสีฟ้าก็ลุกโชนขึ้นมาบนแท่งไม้ มันเป็นเปลวไฟที่ไม่เหมือนเปลวไฟทั่วไป มันดูสง่างามและทรงพลัง
“น่าทึ่งจริงๆ” ไทกล่าว “พลังของเจ้า… ไม่ธรรมดาเลย”
ธีร์รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง เขากำลังได้เรียนรู้ที่จะควบคุมพลังที่อยู่ในตัวเขา
“แต่… ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องรู้” ไทกล่าว น้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังขึ้น “พลังที่เจ้ามี… มันเชื่อมโยงกับ ‘ดาว’ ที่เราเห็นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน”
“ดาว?” ธีร์เลิกคิ้ว
“ใช่” ไทอธิบาย “ในอดีตกาล… บรรพชนของเราเชื่อว่า ดวงดาวบนท้องฟ้าคือแหล่งพลังงานที่ยิ่งใหญ่ และพวกเขาสามารถเชื่อมต่อกับพลังงานนั้นได้ผ่าน ‘ศิลาอักขระ’”
ธีร์นึกย้อนกลับไปถึงภาพที่ปรากฏบนศิลาอักขระ ภาพของตัวเองที่ยืนอยู่ท่ามกลางดวงดาว
“แล้ว… ภาพที่ผมเห็นบนศิลาอักขระล่ะครับ” ธีร์ถาม
“นั่นคือ ‘ภาพสะท้อน’ ของพลังที่ไหลเวียนระหว่างโลกของเจ้า และโลกของเรา” ไทตอบ “ภาพนั้นคือการยืนยันว่า เจ้าคือผู้ที่มีสายเลือดของ ‘ผู้ถูกเลือก’ ที่จะเชื่อมต่อกับพลังของดวงดาว”
ธีร์อึ้งไป เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตัวเองจะมีความเกี่ยวข้องกับตำนานโบราณเช่นนี้
“แล้ว… พลังที่ผมมี… มันจะช่วยผมกลับบ้านได้หรือไม่” ธีร์ถามด้วยความหวัง
ไทมองธีร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “พลังของเจ้าอาจจะ… แต่การเดินทางข้ามโลกนั้น… ไม่ใช่เรื่องง่าย”
“แต่… ถ้าผมฝึกฝนอย่างหนัก… ถ้าผมเข้าใจความหมายของสัญลักษณ์โบราณทั้งหมด… ผมอาจจะทำได้ใช่ไหมครับ” ธีร์ถาม
“อาจจะ” ไทตอบ “แต่มันก็มีความเสี่ยง… และเจ้าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับ ‘ความมืด’ ที่ไทได้กล่าวถึง”
ธีร์รู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาในใจ เขาอยากกลับบ้าน อยากเจอหน้าเพื่อน แต่เขาก็รู้ดีว่า การเดินทางครั้งนี้มีอันตรายมากมายรออยู่
“ผมพร้อมที่จะเรียนรู้” ธีร์กล่าวอย่างแน่วแน่ “ผมจะทำทุกอย่างที่จำเป็น”
ไทยิ้มบางๆ “ดีมาก ธีร์… เจ้ามีความกล้าหาญที่ข้าชื่นชม… แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด”
ไทหยิบถุงผ้าใบเล็กๆ ขึ้นมา เขาเปิดถุงออก ภายในมีจี้หินสีเข้มที่สลักลวดลายคล้ายกับที่อยู่บนศิลาอักขระ
“นี่คือ ‘สร้อยแห่งดวงดาว’” ไทกล่าว “บรรพชนของเรามอบมันให้กับผู้ที่มีสายเลือดแห่งพลัง มันจะช่วยให้เจ้าสามารถสัมผัสกับพลังของดวงดาวได้ง่ายขึ้น และมันจะเตือนเจ้าเมื่อมีภัยอันตรายเข้ามาใกล้”
ไทยื่นสร้อยนั้นให้กับธีร์
ธีร์รับสร้อยมา สัมผัสได้ถึงความเย็นจากหิน แต่ก็มีความอบอุ่นบางอย่างแฝงอยู่ เขาคล้องสร้อยนั้นไว้ที่คอ
“ขอบคุณมาก ไท” ธีร์กล่าว “ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไร”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณ” ไทกล่าว “เราคือผู้ที่จะต้องร่วมมือกัน… เพื่อปกป้องโลกใบนี้”
เมื่อธีร์สวมสร้อยแห่งดวงดาว เขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย ความรู้สึกเชื่อมโยงกับดวงดาวบนท้องฟ้าที่เขามองเห็นอยู่รางๆ นอกกระท่อม
ความลับของพลัง… เขากำลังจะได้เรียนรู้มัน และเขาหวังว่า พลังนี้จะนำพาเขาไปสู่หนทางแห่งการกลับบ้าน… หรือไม่ก็ไปสู่จุดหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
รักข้ามโลก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก