บทที่ 14: อดีตที่ตามหลอกหลอน
เสียงคลื่นซัดสาดหาดทรายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ภายในใจของ "ปัณณ์" กลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เขาพยายามจะลืมเลือนอดีตที่ตามหลอกหลอน แต่บางครั้ง ภาพเหล่านั้นก็ย้อนกลับมาหลอกหลอนเขาในความฝัน ทำให้เขาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความหวาดผวา
"ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ" เสียงของ "เมฆ" ดังขึ้นข้างหู ปัณณ์ลืมตาขึ้นมาพบว่าเมฆกำลังนั่งมองเขาด้วยความเป็นห่วง
ปัณณ์พยักหน้า "อืม... นิดหน่อย" เขาไม่อยากทำให้เมฆเป็นห่วงมากไปกว่านี้
เมฆเอื้อมมือมาลูบแขนปัณณ์เบาๆ "ไม่ต้องกังวลนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว"
ปัณณ์ซบหน้าลงกับอกของเมฆ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและมั่นคง "ขอบคุณนะ"
"นายเคยบอกว่านายถูกตามล่า" เมฆเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจัง "มีใครที่นายกลัวเป็นพิเศษไหม"
ปัณณ์นิ่งไปชั่วขณะ ความทรงจำเกี่ยวกับ "ท่านประธาน" ชายผู้มีอำนาจมืดมิดและโหดเ***้ยม แล่นเข้ามาในหัว เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับปัณณ์
"มี" ปัณณ์ตอบเสียงเบา "คนๆ หนึ่ง... ที่ฉันไม่อยากจะเผชิญหน้าด้วยอีกเลย"
"เขาทำอะไรกับนาย" เมฆถามอย่างอ่อนโยน
ปัณณ์หลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "เขา... เขาเคยเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด" ปัณณ์เริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด "เขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน เคยช่วยเหลือครอบครัวของฉันไว้ และมอบโอกาสให้ฉันได้มีชีวิตที่ดีขึ้น"
"แต่แล้ว..."
"แต่แล้ว... เขาก็เผยธาตุแท้ที่แท้จริงออกมา" ปัณณ์เล่าต่อ "เขาต้องการพลังของฉัน... พลังที่ฉันได้รับมาโดยไม่ตั้งใจ"
เมฆเงียบฟัง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ
"เขาพยายามจะบงการฉัน ควบคุมฉัน" ปัณณ์เล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "เมื่อฉันไม่ยอม เขาก็... เขาทำเรื่องเลวร้ายกับคนที่ฉันรัก"
ปัณณ์กัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา "ฉัน... ฉันสูญเสียทุกคนไป เพราะเขา"
น้ำตาของปัณณ์ไหลรินออกมา เมฆโอบกอดเขาไว้แน่น "ชู่ว์... ไม่เป็นไรนะ"
"ฉันหนีออกมา" ปัณณ์เล่าต่อ "แต่เขาก็ไม่เคยหยุดตามล่าฉันเลย"
"แล้วนายแน่ใจเหรอว่าที่นี่จะปลอดภัย" เมฆถาม
"ฉันไม่แน่ใจ" ปัณณ์ยอมรับ "แต่ฉันก็ไม่รู้จะไปที่ไหนอีกแล้ว"
เมฆผละออกจากอ้อมกอดของปัณณ์ มองเข้าไปในดวงตาของเขา "ถ้านายยอมให้ฉันช่วย ฉันจะช่วยนายเอง"
"ช่วยยังไง" ปัณณ์ถาม
"ฉันอาจจะไม่มีพลังพิเศษเหมือนนาย" เมฆยิ้มบางๆ "แต่ฉันมีความรู้เรื่องเกาะนี้ และฉันจะปกป้องนาย"
ปัณณ์มองเมฆด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะเมฆ"
"ไม่ต้องพูดแบบนี้" เมฆตอบ "เราคือคนรักกันแล้วนะ"
คำว่า "คนรัก" ทำให้ปัณณ์รู้สึกอบอุ่นในใจ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้พบกับความรักที่บริสุทธิ์เช่นนี้
แต่แล้ว วันหนึ่ง ชีวิตอันสงบสุขบนเกาะก็ถูกทำลายลง
ขณะที่ปัณณ์และเมฆกำลังเดินเล่นอยู่ริมหาด ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่น ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากโขดหิน
"ใครอยู่ที่นั่น!" เมฆตะโกนถาม
ทันใดนั้น กลุ่มคนรูปร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท และมีอาวุธอยู่ในมือ
"ปัณณ์" เสียงแหบพร่าดังมาจากหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้น "ท่านประธานส่งเรามาพาตัวนายกลับไป"
หัวใจของปัณณ์เต้นรัวด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าพวกเขาจะตามมาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้
"ถอยไป!" เมฆยืนขวางปัณณ์ไว้ "อย่าทำอะไรเขา!"
"หลีกไปไอ้หนุ่ม" หัวหน้ากลุ่มพูดเสียงเย็นชา "เราไม่ต้องการมีเรื่องกับนาย"
"แต่ฉันต้องการมีเรื่องกับพวกแก" ปัณณ์ก้าวออกมาจากด้านหลังเมฆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความมุ่งมั่น
"ปัณณ์ ระวัง!" เมฆร้องเตือน
ปัณณ์ใช้พลังพิเศษที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ร่างกายของเขาเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ พลังงานจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา ตรงไปยังกลุ่มคนชุดดำ
กลุ่มคนชุดดำเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ "พลังของนายยังเหมือนเดิมเลยนะ ปัณณ์" หัวหน้ากลุ่มพูดเย้ยหยัน
การต่อสู้เริ่มขึ้น ปัณณ์ใช้พลังของเขาอย่างเต็มที่ เขาสามารถควบคุมพลังงานรอบตัว และใช้มันในการโจมตีศัตรู
แต่กลุ่มคนชุดดำก็มีความสามารถไม่ธรรมดา พวกเขามีอุปกรณ์พิเศษที่ช่วยป้องกันพลังของปัณณ์ได้ และสามารถตอบโต้กลับมาได้อย่างรุนแรง
เมฆพยายามเข้ามาช่วย แต่ก็ถูกกลุ่มคนชุดดำคนหนึ่งเข้ามาขวางไว้
"นายอย่าเข้ามา!" ปัณณ์ตะโกน
"แต่ฉันเป็นห่วงนาย!" เมฆตอบ
ปัณณ์รู้สึกเสียใจที่ต้องนำอันตรายมาสู่เมฆ เขาไม่อยากให้เมฆต้องมาเจ็บตัวเพราะเขา
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ปัณณ์เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
"นายจะสู้ไปจนกว่าจะหมดแรงรึไง" หัวหน้ากลุ่มพูดเย้ยหยัน "สู้ไปก็เท่านั้น ท่านประธานต้องการตัวนายมากกว่า"
ทันใดนั้นเอง หัวหน้ากลุ่มก็ชักปืนออกมา และเล็งไปที่เมฆ
"เมฆ!" ปัณณ์ร้องเสียงหลง
ปัณณ์ตัดสินใจทันที เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี ผลักเมฆออกไปให้พ้นจากวิถีกระสุน
ปัณณ์ถูกยิงเข้าที่ไหล่ เขาเซล้มลงไปกับพื้น
"ปัณณ์!" เมฆร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหา
กลุ่มคนชุดดำเห็นโอกาส ก็รีบเข้ามาจับตัวปัณณ์
"ปล่อยฉันนะ!" ปัณณ์พยายามขัดขืน แต่ก็ไร้ผล
"ไม่!" เมฆตะโกน พยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกกลุ่มคนชุดดำอีกคนหนึ่งผลักออกไป
"นายไปเถอะเมฆ" ปัณณ์พูดเสียงแผ่วเบา "หนีไปซะ"
"ไม่! ฉันไม่ทิ้งนายไปไหนทั้งนั้น!" เมฆยืนกราน
"นายต้องหนีไป" ปัณณ์พยายามยิ้มให้เมฆ "ฉัน... ฉันไม่เป็นไร"
แต่แล้ว หัวหน้ากลุ่มก็เดินเข้ามาใกล้ปัณณ์ ยื่นมือเข้ามาจะจับตัวเขา
"เราไปกันได้แล้ว" หัวหน้ากลุ่มพูด
ขณะที่ปัณณ์กำลังจะถูกพาตัวไป เขาเหลือบไปเห็นเมฆที่กำลังพยายามเข้ามาหาเขาอีกครั้ง
"ดูแลตัวเองนะเมฆ" ปัณณ์บอก
กลุ่มคนชุดดำพาตัวปัณณ์ขึ้นเรือ และแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมฆยืนมองด้วยความสิ้นหวัง
เมฆทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เขารู้ว่าตอนนี้ปัณณ์ตกอยู่ในอันตรายแล้ว และเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือปัณณ์กลับมา
อดีตที่ปัณณ์พยายามหลีกหนี ก็ได้ตามมาหลอกหลอนเขาถึงที่นี่จนได้ และครั้งนี้... เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน โดยมีเมฆเป็นเดิมพัน
รักข้ามโลก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก