"ผมจะเล่าให้คุณฟัง... ทุกอย่าง" รวินท์กล่าวจบ ประโยคสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ในความเงียบของห้องทำงานหรู ราวกับเป็นคำสัญญาที่จะเปิดเผยทุกความลับที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงแห่งความเจ็บปวดที่เขาสร้างขึ้นมา พราวยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในอากาศ รอบกายของเธอ ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่ง เพื่อรอฟังเรื่องราวที่จะเปลี่ยนทุกสิ่งไปตลอดกาล
"ตอนนั้น... ผมยังเด็กเกินไป" รวินท์เริ่มเล่า เสียงของเขาเบาลง แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา "ผมยังไม่เข้าใจอะไรเลย... ผมไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวของผมถึงต้องทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องมารับผลกรรมจากสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ"
พราวมองเขา ดวงตาของเธอสะท้อนความสับสน และความสงสัย รวินท์สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ เขาจึงตัดสินใจที่จะพูดต่อไป
"คุณจำเรื่องคดีของพ่อผมได้ไหม?" รวินท์ถาม พราวพยักหน้าอย่างช้าๆ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "พ่อผม... เขาถูกใส่ร้าย เขาถูกหักหลัง โดยคนที่เขาไว้ใจที่สุด"
รวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ "คนที่หักหลังพ่อผม... คือพ่อของคุณ"
คำพูดของรวินท์ทำเอาพราวแทบยืนไม่อยู่ เธอตกใจจนพูดอะไรไม่ออก พ่อของเธอ? เป็นไปได้อย่างไร? พ่อของเธอเป็นคนดี เป็นคนที่มีเกียรติ เขาไม่น่าจะทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้
"ไม่จริง... คุณโกหก!" พราวปฏิเสธเสียงสั่นเครือ "พ่อของฉัน... เขาไม่มีทางทำแบบนั้น"
"ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" รวินท์กล่าว "แต่ผมมีหลักฐาน... หลักฐานที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง"
เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกมาจากลิ้นชัก แล้วยื่นให้กับพราว "นี่คือทุกอย่าง... บันทึกการสนทนา พยานหลักฐาน... ทุกอย่างที่คุณอยากรู้"
พราวรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดอ่านเอกสารเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ตัวอักษรและตัวเลขที่ปรากฏบนกระดาษ ราวกับจะฉีกกระชากความเชื่อมั่นที่เธอเคยมีต่อโลกใบนี้
"พ่อของคุณ... เขาต้องการที่จะทำลายครอบครัวผม" รวินท์เล่าต่อ "เขาเห็นผมเป็นศัตรู... และเขาไม่เคยเห็นคุณเป็นอะไรเลย นอกจากเครื่องมือที่จะทำให้เขาบรรลุเป้าหมาย"
พราวค่อยๆ อ่านเอกสารไปเรื่อยๆ น้ำตาของเธอเริ่มไหลรินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพความทรงจำเกี่ยวกับพ่อของเธอที่เคยอบอุ่น กลับกลายเป็นภาพที่เต็มไปด้วยความเย็นชา และความทะเยอทะยาน
"ตอนนั้น... ผมแค้นมาก" รวินท์กล่าว "ผมอยากจะแก้แค้น... ผมอยากจะทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวคุณ... รวมถึงคุณด้วย"
"คุณ... คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือเหรอคะ?" พราวย้อนถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ใช่" รวินท์ยอมรับ "ผมทำร้ายคุณ... ผมทำให้คุณเสียใจ... เพราะผมคิดว่านั่นคือวิธีที่จะทำให้ครอบครัวของคุณเจ็บปวด... เหมือนที่ครอบครัวผมเคยเจ็บปวด"
พราวยกมือขึ้นกุมหัวใจของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก ความรักที่เธอเคยมีให้กับรวินท์ กำลังถูกบดขยี้ด้วยความจริงอันโหดร้าย
"แต่... เมื่อเวลาผ่านไป..." รวินท์พูดต่อ เสียงของเขาอ่อนลง "ผมถึงได้รู้ว่า... ผมคิดผิด"
เขาเดินเข้ามาใกล้พราวอีกครั้ง สบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย "ผมรู้ว่าผมทำผิด... ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณมากเกินไป"
"แล้ว... ทำไมคุณถึงกลับมาคะ?" พราวย้อนถาม "ถ้าคุณเกลียดฉันขนาดนั้น"
"ผมไม่ได้เกลียดคุณ" รวินท์ตอบรับ "ผมแค่... เจ็บปวด"
เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของพราวอย่างแผ่วเบา "ผมไม่เคยเกลียดคุณเลย... พราว"
สัมผัสของรวินท์ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม ราวกับว่ากาลเวลาไม่เคยพรากมันไปจากเธอ
"ผม... ผมรักคุณ" รวินท์กระซิบ "ผมรักคุณมาตลอด... ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน"
คำสารภาพรักของรวินท์ ทำเอาพราวตกใจจนพูดไม่ออก น้ำตาของเธอไหลรินไม่หยุดหย่อน
"ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจมาก... ผมรู้ว่าผมไม่สมควรได้รับโอกาสอีกครั้ง" รวินท์กล่าวต่อ "แต่ผมขอ... ขอโอกาสอีกครั้ง... โอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง... โอกาสที่จะทำให้คุณมีความสุข"
เขาค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าพราว มือข้างหนึ่งยังคงสัมผัสแก้มของเธอ ส่วนอีกข้างหนึ่ง ยกมือขึ้นมาจับมือของเธอไว้
"พราว... แต่งงานกับผมนะ" รวินท์กล่าว "ให้โอกาสผม... ให้โอกาสเรา... ได้เริ่มต้นใหม่"
พราวยืนนิ่ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของรวินท์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เห็นความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมานานแสนนาน และเห็นความหวังที่เขามีให้กับเธอ
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความโกรธ หรือความเสียใจ แต่ด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันคือความหวัง... ความหวังที่จะได้เริ่มต้นใหม่
"ฉัน... ฉันจะ... " พราวยังคงพูดไม่ออก
"ถ้าคุณไม่พร้อม... ผมก็เข้าใจ" รวินท์กล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมจะรอ... ผมจะรอคุณเสมอ"
เขายิ้มบางๆ ให้กับพราว แม้จะเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความหวัง
"ผมรักคุณ... พราว" รวินท์กล่าวอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
พราวมองรวินท์ เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร เธอสับสนไปหมด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความรักที่เอ่อล้นอยู่ในหัวใจ
"ฉัน... ฉัน..." พราวยังคงพยายามพูด
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"คุณมันสารเลว!" เสียงแหลมสูงตะโกนก้อง
พราวและรวินท์หันไปมองตามเสียงด้วยความตกใจ
รุ่นพี่กลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก