"มาเรียม!" เสียงของรวินท์เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตา เขาไม่คิดว่าเธอจะปรากฏตัวขึ้นมาที่นี่ และในเวลานี้
มาเรียม ก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่รอช้า เธอเดินเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับพราว ดวงตาของเธอฉายแววเ***้ยมเกรียมและริษยา
"เธอ... เธอคือคนที่ได้ทุกอย่างไปจากฉันใช่ไหม?" มาเรียมเอ่ยถามพราว เสียงของเธอสั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น "เธอแย่งทุกอย่างไปจากฉัน... ทั้งบริษัท... ทั้งผู้ชายที่ฉันรัก..."
พราวตกใจกับคำพูดของมาเรียม เธอมองไปที่รวินท์อย่างไม่เข้าใจ
"คุณมาเรียม... คุณหมายถึงอะไรคะ?" พราวนึกสงสัย
รวินท์รีบเข้ามาขวางระหว่างพราวกับมาเรียม "มาเรียม... นี่มันไม่ใช่เวลา... ไปเถอะ"
"ไม่ใช่เวลางั้นเหรอ?" มาเรียมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นายคิดว่าฉันจะยอมให้นายทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมาอย่างนั้นเหรอ? นายคิดว่าฉันจะยอมให้นายมีความสุขกับผู้หญิงคนนี้อย่างนั้นเหรอ?"
"มาเรียม... เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด" รวินท์พยายามอธิบาย
"ฉันไม่สนเรื่องซับซ้อนอะไรทั้งนั้น!" มาเรียมตะโกน "ฉันรู้แค่ว่า... นายเคยรักฉัน... และนายก็เคยสัญญาว่าจะอยู่กับฉัน... แล้วทำไมนายถึงทิ้งฉันไป? ทำไมนายถึงกลับไปหาผู้หญิงคนนี้?"
พราวค่อยๆ เข้าใจบางอย่าง ความรักของรวินท์ที่มีต่อเธอ... มันไม่ใช่แค่การชดเชย หรือการแก้แค้น... แต่เป็นความรักที่แท้จริง... และมาเรียม... คืออดีตของเขา
"คุณรวินท์... คุณเคยรักเธอ... งั้นเหรอคะ?" พราวนึกถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
รวินท์มองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมเคย... แต่ตอนนี้... ผมรักแค่เธอ... พราว... ผมรักเธอเท่านั้น"
มาเรียมไม่เชื่อในสิ่งที่รวินท์พูด เธอก้าวเข้ามาหาพราวอีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะทำให้เธอรู้... ว่าใครคือคนที่คู่ควรกับรวินท์!"
ทันใดนั้น มาเรียมก็คว้าเอาของมีค่าที่วางอยู่บนโต๊ะมาได้ เป็นสร้อยคอเพชรที่รวินท์มอบให้พราวในวันเกิด
"นี่! ของขวัญจากรวินท์... ฉันจะทำลายมันซะ!" มาเรียมตั้งท่าจะทุบสร้อยคอลงกับพื้น
แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำ พราวก็รีบคว้าแขนของมาเรียมไว้
"พอเถอะค่ะคุณมาเรียม!" พราวน้ำเสียงหนักแน่น "คุณกำลังทำอะไรอยู่? การทำลายข้าวของ... จะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอกนะคะ"
มาเรียมสะบัดแขนออก "เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน!"
"ฉันอาจจะไม่มีสิทธิ์... แต่ฉันขอร้อง... ได้ไหมคะ?" พราวน้ำเสียงอ่อนลง "คุณมาเรียม... ฉันเข้าใจว่าคุณเจ็บปวด... แต่การทำร้ายคนอื่น... หรือทำลายของ... จะไม่ทำให้ความเจ็บปวดนั้นหายไปหรอกนะคะ"
รวินท์มองพราวด้วยความภาคภูมิใจ เขาไม่เคยคิดว่าพราวจะมีความเข้มแข็งและเมตตาได้ถึงเพียงนี้
"ฉัน... ฉันจะให้โอกาสคุณ... มาเรียม" รวินท์กล่าว "ถ้าคุณต้องการอะไร... บอกผมได้... แต่ขอให้คุณ... เลิกทำร้ายคนอื่น... และหาทางที่จะเยียวยาจิตใจตัวเอง... อย่างถูกวิธี"
มาเรียมมองรวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอมองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจของทั้งคู่
"ฉัน... ฉันไม่ต้องการอะไรจากพวกเธอทั้งสิ้น!" มาเรียมตะโกนเสียงดัง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กลับคืนมา
เมื่อมาเรียมจากไปแล้ว พราวก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ร่างกายของเธออ่อนแรง
"คุณมาเรียม... เธอเป็นใครคะ?" พราวนึกถาม
รวินท์นั่งลงข้างๆ เธอ "เธอ... คือคนที่เคยรักผม... และผมก็เคยรักเธอ... ในอดีต... แต่ผมเลิกกับเธอไปนานแล้ว... เพราะผมรู้ว่า... ใจของผม... อยู่ที่เธอ... พราว"
รวินท์โอบกอดพราวไว้แน่น "ผมขอโทษนะ... ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องราวที่โหดร้ายแบบนี้... ผมขอโทษที่ผมไม่ได้บอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรก"
พราวยกมือขึ้นกอดตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ... ฉันเข้าใจแล้ว... คุณได้แก้แค้นให้พ่อของฉันแล้ว... และคุณก็ได้บริษัทของฉันกลับคืนมาแล้ว... และที่สำคัญที่สุด... คุณก็ได้ความรักของฉันกลับคืนมาแล้ว"
รวินท์ผละออกจากอ้อมกอด มองเข้าไปในดวงตาของพราว "เธอ... พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผมไหม?"
พราวยิ้ม "พร้อมค่ะ... ฉันพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณ... ตลอดไป"
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดจากอดีตค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความสุขที่แท้จริง
บริษัท ร่มไทร จำกัด กลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม ด้วยวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมของพราว และการสนับสนุนที่แข็งแกร่งจากรวินท์ ครอบครัวของพราวมีความสุขอีกครั้ง คุณแม่ของเธอได้ใช้เวลาอย่างมีความสุขในสวนหลังบ้านที่พ่อเคยปลูกต้นไม้ไว้
ส่วนรวินท์... เขาก็ยังคงเป็นรวินท์คนเดิมที่รักและห่วงใยพราวเสมอ เขาได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต และได้พบว่าความสุขที่แท้จริง ไม่ใช่การแก้แค้น หรือการครอบครองใคร แต่คือการได้มอบความรัก และการดูแลคนที่เรารัก
วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นริมทะเล พราวก็หันไปถามรวินท์
"ถ้า... ถ้าวันหนึ่ง... ฉันทำผิดกับคุณ... คุณจะให้อภัยฉันไหมคะ?"
รวินท์หยุดเดิน โอบกอดพราวไว้แน่น "ผมจะให้อภัยเธอ... เพราะผมรักเธอ... และผมก็เชื่อใจเธอ... เหมือนกับที่เธอเชื่อใจผม"
เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธอ "เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน... พราว... ทั้งความสุข... และความทุกข์... เราจะอยู่เคียงข้างกัน... ตลอดไป"
พราวยิ้ม เธอเงยหน้ามองรวินท์ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความหวัง
"ตลอดไป..."
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ราวกับจะอวยพรให้ความรักของทั้งคู่คงอยู่ตลอดไป...
รุ่นพี่กลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก