"เรากำลังจะไปไหนกันคะ?" เสียงของ 'พลอย' ถามขึ้นอย่างแผ่วเบา ขณะที่รถยนต์ของ 'ธีร์' กำลังพุ่งทะยานไปบนถนนยามค่ำคืน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องสะท้อนบนกระจกรถ สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและน่าตื่นเต้น
ธีร์หันมามองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
"ที่ๆ คุณจะเข้าใจทุกอย่าง" เขาตอบเสียงเรียบ "ที่ๆ ความลับทั้งหมดจะถูกเปิดเผย"
พลอยพยักหน้าช้าๆ แม้จะยังคงรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาของตึกสูงเสียดฟ้าที่ค่อยๆ เลือนหายไป บ่งบอกว่าพวกเขากำลังเดินทางออกจากใจกลางเมือง
"คุณ...แน่ใจนะคะ ว่าฉันควรจะไปด้วย?" พลอยถามอีกครั้ง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
ธีร์ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของพลอยเบาๆ "ผมอยากให้คุณอยู่ที่นี่...กับผม"
คำพูดของธีร์ ทำให้พลอยรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน และจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
หลังจากขับรถไปได้อีกพักใหญ่ รถของธีร์ก็เลี้ยวเข้าไปในบริเวณที่ดูเงียบสงัด และห่างไกลจากผู้คน พลอยมองเห็นอาคารหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันเป็นคฤหาสน์เก่าแก่ที่มีสถาปัตยกรรมแบบยุโรปโบราณ ดูโอ่อ่าและน่าเกรงขาม
"ที่นี่...คือที่ไหนคะ?" พลอยถาม
"บ้านของผม" ธีร์ตอบ "ที่ๆ มีความทรงจำมากมาย...ทั้งดีและร้าย"
เมื่อก้าวลงจากรถ พลอยสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นเยียบกว่าภายนอก เธอมองไปยังอาคารหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ราวกับมันกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไป
ธีร์จูงมือพลอยเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศภายในบ้านดูมืดสลัวและเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินกว้างขวาง
"คุณ...อยู่คนเดียวที่นี่เหรอคะ?" พลอยถาม
"ไม่...ผมไม่ได้อยู่คนเดียว" ธีร์ตอบ "ผมมีคนที่จะแนะนำให้คุณรู้จัก"
คำตอบของธีร์ ทำให้พลอยยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้น เขาจะแนะนำใครให้เธอรู้จัก? และทำไมเขาถึงพาเธอมาที่นี่?
เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขกขนาดใหญ่ ธีร์ก็ปล่อยมือพลอย และเดินไปยังประตูบานหนึ่งที่อยู่ด้านในสุด
"พลอย...คุณต้องเตรียมใจให้ดี" ธีร์กล่าว "เพราะสิ่งที่ผมกำลังจะเปิดเผย...มันอาจจะทำให้คุณเสียใจ"
พลอยมองธีร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่รู้ว่าคำพูดของเขาหมายถึงอะไร แต่เธอก็พร้อมที่จะรับฟัง
ธีร์เปิดประตูออก เผยให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั้น เธอมีใบหน้าซีดเซียว ผิวพรรณดูอ่อนแอ และแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
"คุณแม่ครับ..." ธีร์กล่าว "นี่คือพลอย...คนที่ผมรัก"
พลอยมองไปยังหญิงชราตรงหน้าด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าธีร์มีแม่ที่ป่วยหนักขนาดนี้
"สวัสดีค่ะคุณป้า" พลอยกล่าวทักทายอย่างสุภาพ
หญิงชราเงยหน้าขึ้นมองพลอย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า และแววตาที่คุ้นเคย...เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
"หนู...พลอย..." หญิงชราเอ่ยชื่อพลอยด้วยเสียงแหบพร่า
"ค่ะ" พลอยตอบ
"หนู...จำฉันได้ไหม?" หญิงชราถาม
พลอยพยายามนึก แต่ก็ยังไม่สามารถจำได้ว่าเธอเคยพบเจอหญิงชราคนนี้มาก่อน
"ขอโทษค่ะ...ฉัน...ฉันจำคุณป้าไม่ได้" พลอยกล่าวอย่างรู้สึกผิด
หญิงชราหลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า
"ฉัน...คือคนที่เคยดูแลหนู...ตอนเด็กๆ" หญิงชรากล่าว "ฉันคือ...แม่ของธีร์...และก็...แม่ของ...น้องชายของหนู"
คำพูดของหญิงชรา ทำให้พลอยถึงกับหยุดหายใจ คำว่า "น้องชาย" ที่หลุดออกมาจากปากของหญิงชรา ทำให้พลอยแทบจะล้มทั้งยืน
"น้องชาย...คะ?" พลอยถามเสียงสั่น "ฉัน...ไม่มีน้องชายนะคะ"
ธีร์เดินเข้ามาประคองพลอยไว้ เขามองไปยังแม่ของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร
"พลอย...แม่ของผม...กำลังป่วยหนัก" ธีร์กล่าว "และบางครั้ง...ความทรงจำของท่านก็สับสน"
"แต่มันไม่จริงค่ะ!" พลอยตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่มีน้องชาย! คุณป้า...คุณกำลังเข้าใจผิดแล้วค่ะ!"
หญิงชราเงยหน้าขึ้นมองพลอยอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา
"หนู...จำไม่ได้จริงๆ เหรอ...พลอย?" หญิงชราถาม "น้องชายของหนู...เขาเสียชีวิตไปแล้ว...ตั้งแต่เด็กๆ..."
คำพูดของหญิงชรา ทำให้พลอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง เธอไม่สามารถเชื่อสิ่งที่ได้ยินได้เลย
"ไม่จริงค่ะ! มันไม่จริง!" พลอยตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่มีน้องชาย! ฉันไม่มีใครเสียชีวิตไปตั้งแต่เด็กๆ!"
ธีร์กอดพลอยไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากความเจ็บปวดที่กำลังถาโถมเข้ามา
"พลอย...ใจเย็นๆ นะ" ธีร์กระซิบ "ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง"
"คุณจะอธิบายอะไรคะ?" พลอยถามเสียงสั่น "ว่าฉันมีน้องชายที่ตายไปแล้ว? ทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย?"
"เรื่องมันซับซ้อนมาก พลอย" ธีร์กล่าว "แต่ผมสัญญา...ว่าผมจะเล่าให้คุณฟังทั้งหมด"
พลอยมองไปยังหญิงชราที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่บนเก้าอี้ เธอมองเห็นความเจ็บปวดและความเศร้าในดวงตาของหญิงชรา ราวกับว่าเธอเคยผ่านเรื่องราวที่โหดร้ายมาเช่นกัน
"คุณแม่ครับ..." ธีร์กล่าว "ผมขอเวลาสักครู่...ผมจะพาพลอยไปคุยกันข้างนอก"
หญิงชราพยักหน้าช้าๆ ราวกับอนุญาต
ธีร์จูงมือพลอยออกมาจากห้องนั้น ทิ้งไว้เพียงเสียงสะอื้นของหญิงชราที่ดังแว่วมาตามลม
เมื่อออกมาถึงสวนหลังบ้าน ธีร์ปล่อยมือพลอย และยืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ
"พลอย...ผมรู้ว่ามันยากที่จะรับฟัง" ธีร์กล่าว "แต่เรื่องราวทั้งหมด...มันเกิดขึ้นก่อนที่คุณจะจำความได้"
"หมายความว่ายังไงคะ?" พลอยถาม
"คุณ...มีน้องชายที่ชื่อ 'ธีระ' " ธีร์กล่าว "เขาอายุมากกว่าคุณ 3 ปี และเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ...ตอนที่คุณอายุได้ 7 ขวบ"
พลอยถึงกับอ้าปากค้าง เธอจำไม่ได้เลย...ไม่เคยจำได้เลยว่าเธอเคยมีน้องชาย
"ฉัน...ฉันไม่เชื่อ" พลอยกล่าว "ฉันจำอะไรไม่ได้เลย"
"คุณ... traumatized มากเกินไป" ธีร์ตอบ "หลังจากเหตุการณ์นั้น...คุณก็จำอะไรเกี่ยวกับน้องชายของคุณไม่ได้เลย"
"แล้ว...ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลยคะ?" พลอยถาม
"ผม...กลัว" ธีร์ตอบ "ผมกลัวว่าคุณจะเสียใจ...กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้"
"แล้ว...ทำไมตอนนี้คุณถึงยอมบอกฉันคะ?" พลอยถาม
"เพราะผมเห็นคุณ...กำลังจะเสียใจ และผมก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นคุณต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้" ธีร์กล่าว "ผมอยากให้คุณรู้ความจริง...ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม"
พลอยทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งในสวน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความทรงจำที่เคยชัดเจน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยช่องว่างและความไม่แน่นอน
"ฉัน...ไม่เข้าใจ" พลอยกล่าว "ทำไมเรื่องราวทั้งหมด...ถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้?"
"เพราะผม...พยายามปกป้องคุณ" ธีร์ตอบ "ผมพยายามที่จะเก็บซ่อนความจริง...เพื่อไม่ให้คุณต้องเจ็บปวด"
พลอยเงยหน้าขึ้นมองธีร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา
"คุณ...เคยรักฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" พลอยถาม
ธีร์ยิ้มบางๆ "ผมรักคุณ...มากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้"
พลอยมองเข้าไปในดวงตาของธีร์ เธอเห็นความรักและความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในนั้น เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถเชื่อใจเขาได้อีกครั้งหรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความเข้าใจผิดนี้ดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว
"แล้ว...คุณแม่ของคุณ...ท่านจำเรื่องราวทั้งหมดได้จริงๆ เหรอคะ?" พลอยถาม
"ใช่...ท่านจำได้" ธีร์ตอบ "แต่ท่านก็...เสียใจมากที่ต้องเห็นคุณเจ็บปวด"
พลอยยืนขึ้น และเดินเข้าไปหาธีร์ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา
"ฉัน...ขอโทษค่ะ" พลอยกล่าว "ที่ฉันไม่เคยเชื่อใจคุณ"
ธีร์กอดพลอยไว้แน่น ราวกับจะปลอบประโลมเธอ
"ไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น" ธีร์กล่าว "แค่...อยู่ข้างผม"
พลอยซบหน้าลงกับอกของธีร์ เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นเมื่อได้อยู่กับเขา แม้ว่าความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยนั้น จะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม
"ฉัน...พร้อมที่จะรับฟังทุกอย่างค่ะ" พลอยกล่าว "เล่าให้ฉันฟัง...ทุกเรื่อง"
ธีร์พยักหน้า และเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด...เรื่องราวที่พลอยไม่เคยรู้...เรื่องราวที่เกี่ยวกับอดีตที่ซับซ้อนและเจ็บปวด...เรื่องราวที่เชื่อมโยงชีวิตของพวกเขาทั้งสองคนเข้าไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา
ย้อนเวลาอีกครั้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก