“ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนะพลอย” ภพพูดอีกครั้ง พยายามดึงความสนใจของพลอยกลับมา “บางทีเธออาจจะตาฝาดไปก็ได้”
พลอยส่ายหน้าช้าๆ “ไม่…ภพ…ฉันเห็น…ฉันเห็นเงา…เงาที่คุ้นเคยมาก” ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าต่างบานนั้นอย่างไม่ลดละ ราวกับว่ามีพลังลึกลับบางอย่างดึงดูดเธออยู่
“ใครกัน…ที่อยู่ในนั้น?” เธอพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของเมฆาก็เปิดออก และร่างของเมฆาก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู เขาดูซีดเผือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เธอ…เธอจะทำอะไรกับฉัน!” เมฆาร้องถามเสียงสั่น
พลอยหันกลับมาเผชิญหน้ากับเมฆา “ฉันไม่ได้จะทำอะไรกับคุณเมฆา…คุณจะได้รับผลกรรมตามที่คุณก่อไว้เอง”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากภายในห้องทำงานของเมฆา และร่างของชายอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเมฆา…ชายที่พลอยไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอ…ชายที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น…
“คุณ…คุณ!” พลอยอุทานเสียงหลง
ชายคนนั้น…คือพ่อของเธอ…พ่อที่เธอคิดว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว…พ่อที่เธอรักและคิดถึงมาตลอดชีวิต
“พ่อ…” น้ำตาไหลรินอาบแก้มของพลอย เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาได้
พ่อของพลอยมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด “พลอย…ลูกรัก…”
“ทำไม…ทำไมพ่อถึงอยู่ที่นี่…พ่อไม่ตายแล้วเหรอ?” พลอยถามเสียงสะอื้น
พ่อของพลอยถอนหายใจยาว “พ่อ…พ่อไม่ได้ตาย…แต่พ่อต้องทำเหมือนว่าพ่อตาย…เพื่อปกป้องลูก…และแม่ของลูก”
คำพูดของพ่อทำเอาพลอยยิ่งสับสน “ปกป้อง…ปกป้องจากใคร?”
ทันใดนั้น เมฆาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ…เธอไม่รู้สินะพลอย…ว่าจริงๆ แล้ว…ใครคือคนบงการที่แท้จริง…”
พลอยหันไปมองเมฆาอย่างไม่เข้าใจ “คุณหมายถึงอะไร…เมฆา?”
“ก็พ่อของเธอไง…ไอ้สารเลว!” เมฆาตะโกน “เขาคือคนวางแผนทุกอย่าง! เขาคือคนที่สั่งให้ฉันทำลายบริษัทนี้! เขาคือคนที่…ที่หลอกใช้เธอมาตลอด!”
คำพูดของเมฆาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพลอย เธอไม่สามารถเชื่อสิ่งที่ได้ยินได้ “ไม่จริง…พ่อไม่มีทางทำแบบนั้น!”
พ่อของพลอยมองมาที่พลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า “พลอย…พ่อขอโทษ…พ่อทำไปเพื่อ…เพื่อความปลอดภัยของลูก”
“เพื่อความปลอดภัย?!” พลอยตะโกนเสียงดัง “นี่คือสิ่งที่พ่อเรียกว่าความปลอดภัยเหรอ? การหลอกใช้ลูก…การทำลายชีวิตของคนอื่น…เพื่ออะไรกันแน่?!”
“มันซับซ้อนกว่านั้นพลอย…” พ่อของพลอยพยายามอธิบาย “มีคน…มีคนต้องการพลังของพ่อ…พลังที่สามารถ…ควบคุมเวลาได้…และพ่อต้องปกป้องพลังนั้น…ด้วยการทำให้ทุกคนคิดว่าพ่อตายไปแล้ว…”
“ควบคุมเวลา?” พลอยอุทานด้วยความตกใจ “พ่อ…พ่อมีพลังแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”
พ่อของพลอยพยักหน้า “ใช่…และเมฆา…เขาก็ถูกจ้างมาโดย…คนที่ต้องการพลังของพ่อ…เพื่อที่จะได้…กำจัดพ่อ…และเอาพลังนั้นไป…”
“แล้ว…แล้วเรื่องที่เมฆาพยายามจะขายข้อมูลลับ…เรื่องที่เขาจะใส่ร้ายหนู…ทั้งหมดนั่น…” พลอยถามเสียงสั่น
“เป็นแผนของพ่อ…ที่ต้องการจะเปิดโปงคนบงการที่แท้จริง…และทำให้เมฆา…ยอมรับผิด…เพื่อที่จะได้…ล่อให้คนบงการปรากฏตัวออกมา…” พ่อของพลอยอธิบาย “พ่อรู้ว่าพลอย…จะสามารถทำได้…เพราะพลอย…มีความแข็งแกร่ง…และมีความกล้าหาญ…มากกว่าใคร…”
พลอยมองพ่อของเธอด้วยความสับสน…ความเสียใจ…และความโกรธ…เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร…เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงต้องทำแบบนี้…ทำไมถึงต้องหลอกใช้เธอ…
“พ่อ…พ่อทำแบบนี้…ทำไมต้องหลอกหนูด้วย?” พลอยถามเสียงแผ่วเบา
“พ่อขอโทษนะลูกรัก…” พ่อของพลอยเอ่ยเสียงเครือ “พ่อไม่เคยอยากจะหลอกลูกเลย…แต่พ่อไม่มีทางเลือก…พ่อต้องปกป้องลูก…และพลังของพ่อ…”
ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณไซเรนก็ดังขึ้นจากภายนอก พลอยรู้ว่านี่คือตำรวจ…ที่ภพได้แจ้งเอาไว้
“ถึงเวลาแล้ว…พลอย” พ่อของพลอยกล่าว “พ่อต้องไปแล้ว…แต่พ่อขอให้ลูก…จงเชื่อมั่นในตัวเอง…และจงใช้ชีวิตต่อไป…อย่างมีความสุข…”
พ่อของพลอยหันหลังให้กับพลอยและเดินออกไปจากห้องทำงานของเมฆา…เขาเดินตรงไปยังรถตำรวจที่จอดรออยู่…ก่อนจะขึ้นรถไป…โดยไม่หันกลับมามองพลอยอีกเลย
พลอยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น…หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความว่างเปล่า…เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร…เธอไม่เข้าใจ…แต่เธอรู้ว่า…ความลับทั้งหมด…ได้ถูกเปิดเผยแล้ว…
ภพเดินเข้ามาหาพลอยอย่างช้าๆ “พลอย…เธอ…ไม่เป็นไรนะ?”
พลอยหันไปมองภพ…ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา…แต่เธอก็ยิ้มให้เขา…เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย…แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง
“ฉัน…ฉันไม่รู้ภพ…” พลอยกล่าวเสียงเบา “แต่…ฉันคิดว่า…ฉันได้เรียนรู้บางอย่างแล้ว…และ…ฉันจะใช้ชีวิตต่อไป…อย่างเข้มแข็ง…เพื่อ…เพื่อพ่อ…และเพื่อ…ตัวฉันเอง…”
พลอยมองไปที่หน้าต่างบานเดิม…เงาที่เธอเห็นเมื่อครู่…ตอนนี้ไม่มีแล้ว…เหลือเพียงเพียงความว่างเปล่า…และความจริง…ที่ทำให้เธอต้องเผชิญหน้า…กับโชคชะตา…อีกครั้ง…
ย้อนเวลาอีกครั้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก