เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ดาวิกาตื่นตระหนกจนแทบจะหยุดหายใจ เธอรีบก้มลงไปเก็บสมุดบันทึก แต่ด้วยความซุ่มซ่ามของเธอ มือกลับคว้าโดนเพียงปกแข็งๆ ของมัน ในขณะที่หน้ากระดาษที่เปิดค้างอยู่เผยให้เห็นข้อความที่เธอเพิ่งอ่านไปเมื่อครู่นี้…
"แผนการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบ… คือการทำให้เธอตกหลุมรักฉัน… แล้วค่อยๆ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรัก"
ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ กวินท์ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ดาวิกา ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ
ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้มใดๆ แววตาที่เคยฉายแววซับซ้อน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
"เธอทำอะไรอยู่ ดาวิกา" เสียงของเขาเย็นเยียบจนดาวิกาตัวสั่น
ดาวิกาเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เธอไม่สามารถซ่อนความจริงได้อีกต่อไปแล้ว
"คุณ… คุณหลอกฉัน" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ทุกอย่าง… ทุกอย่างที่คุณทำ มันเป็นแค่แผนการแก้แค้นของคุณใช่ไหม"
กวินท์เดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างช้าๆ เขากวาดสายตาไปที่สมุดบันทึกที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าดาวิกา
"เธออ่านมันแล้วสินะ" เขาพูดอย่างไม่ปิดบัง
ดาวิกาพยักหน้าเบาๆ เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามจะหาคำอธิบาย หรือคำแก้ตัวใดๆ ก็ตาม แต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย นอกจากความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะทำลายเธอ
"ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหม"
กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับว่ากำลังจะเลือกคำพูดที่จะตอบเธอ
"ความรัก… เป็นสิ่งที่ซับซ้อน ดาวิกา" เขาตอบในที่สุด "และบางครั้ง… ความเจ็บปวดก็ถูกบดบังด้วยความรู้สึกอื่น"
"ความเจ็บปวด… หรือความแค้น" ดาวิกาถามกลับอย่างกัดฟัน "คุณหลอกฉันมาตลอด… เพื่อที่จะแก้แค้นพ่อของฉัน… และทำลายชีวิตฉัน"
"ฉันไม่ได้หลอกเธอทุกอย่าง" กวินท์พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความแข็งกร้าวอยู่ "ฉัน… ฉันก็เคยรักเธอ ดาวิกา"
คำว่า "เคยรัก" ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้ดาวิการู้สึกยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม ราวกับว่าเขากำลังจะบอกว่าความรักที่เธอเคยได้รับมาทั้งหมด มันเป็นเพียงของปลอม
"เคยรัก… งั้นเหรอ" เธอหัวเราะทั้งน้ำตา "แล้วทำไมคุณถึงทำลายฉันได้ลงคอ"
"เพราะเธอคือลูกสาวของคนที่ทำลายครอบครัวฉัน" กวินท์ตอบเสียงแข็ง "ฉันต้องทำให้เขาชดใช้… และเธอ… ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนั้น"
ดาวิกาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เชื่อ "คุณ… คุณมันปีศาจ"
"อาจจะใช่" กวินท์ยอมรับ "แต่ก็เป็นปีศาจที่มีเหตุผล"
เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจากพื้น แล้วโยนมันลงไปในถังขยะอย่างไม่ไยดี "ทุกอย่างที่อยู่ในนั้น… คือความจริงที่เธอต้องรับรู้"
ดาวิกาชะงักเมื่อเห็นการกระทำของเขา เธอมองไปยังถังขยะที่สมุดบันทึกเล่มนั้นตกลงไป ความหวังริบหรี่ที่จะเข้าใจทุกอย่าง… มันกำลังจะถูกทำลายลงไปต่อหน้าต่อตา
"คุณ… คุณจะทำลายมันทำไม" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ
"เพราะมันคืออดีต" กวินท์ตอบ "และฉัน… ต้องการจะเริ่มต้นใหม่… ในแบบของฉัน"
"เริ่มต้นใหม่… โดยการทำลายฉันงั้นเหรอ" ดาวิกาถามเสียงสั่น
"ไม่" กวินท์ส่ายหน้าช้าๆ "ฉันต้องการให้เธอ… อยู่ข้างๆ ฉัน"
"อยู่ข้างๆ คุณ… ในฐานะอะไรคะ" ดาวิกาถามอย่างระแวง "ในฐานะคนที่คุณรัก… หรือในฐานะคนที่คุณต้องการจะแก้แค้น"
กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของดาวิกา นิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ดาวิกาไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความสับสน ความเจ็บปวด และ… ความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่
"ฉันไม่รู้ ดาวิกา" เขาตอบเสียงเบา "ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันคืออะไรกันแน่"
เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง แล้วยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ดาวิกาไม่ได้ปัดมือของเขาออกไป เธอยืนนิ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกที่สับสนถาโถมเข้ามา
"ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เธอพูดเสียงเบา "ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะรู้สึกอย่างไรกับคุณ"
"บางที… เราอาจจะต้องใช้เวลา" กวินท์พูด "เพื่อที่จะเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน"
ดาวิกาเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง เธอมองเห็นรอยร้าวเล็กๆ ในดวงตาของเขา รอยร้าวที่เกิดจากความเจ็บปวดที่ฝังลึก
"แต่… ถ้าคุณรักฉันจริงๆ" ดาวิกาเอ่ยถามอย่างมีความหวัง "ทำไมคุณถึงทำร้ายฉันได้ลงคอ"
กวินท์ถอนหายใจยาว "เพราะความรักของฉัน… มันถูกบดบังด้วยความแค้น ดาวิกา"
เขาเอามือออกไปจากใบหน้าของเธอ แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ราวกับว่าพลังทั้งหมดได้หมดไปจากตัวเขา
"ฉัน… ฉันอยากให้เธอเข้าใจ" เขาพูดเสียงอ่อนแรง "ว่าสิ่งที่ฉันทำ… มันไม่ใช่เพราะฉันเกลียดเธอ"
ดาวิกาเดินเข้าไปใกล้เขา แล้วทรุดตัวลงนั่งที่พื้นข้างๆ เก้าอี้ของเขา เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอโกรธเขาที่หลอกลวงเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสงสารเขาที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดมาตลอดชีวิต
"แล้ว… ความลับของพ่อฉันล่ะคะ" ดาวิกาถาม "คุณจะทำอย่างไรกับมัน"
"ฉัน… ฉันจะลืมมันไป" กวินท์ตอบอย่างลังเล "ถ้า… ถ้าเธอพร้อมที่จะให้อภัยฉัน"
คำว่า "ให้อภัย" ทำให้ดาวิกาใจหายวาบ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถทำได้หรือไม่
"ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ไหม" เธอพูดตามตรง "คุณทำร้ายฉันมากเกินไป"
"ฉันรู้" กวินท์ตอบ "และฉัน… ก็เสียใจจริงๆ"
บรรยากาศในห้องทำงานเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัด ดาวิกามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ราวกับว่าความหวังของเธอกำลังจะจางหายไป
เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาจากถังขยะอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปอีกแล้ว เธอเปิดไปยังหน้าที่มีข้อความที่ทำให้เธอแทบจะขาดใจตาย
"แผนการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบ… คือการทำให้เธอตกหลุมรักฉัน… แล้วค่อยๆ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรัก"
เธอเงยหน้าขึ้นมองกวินท์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง
"คุณ… คุณคิดว่าการทำให้ฉันรักคุณ แล้วค่อยๆ ทำลายฉัน… มันคือความรักอย่างนั้นเหรอคะ" ดาวิกาถามเสียงแผ่วเบา
กวินท์มองมาที่เธอ ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่ทำให้ดาวิการู้สึกสับสนอีกครั้ง
"บางที… ความรัก… และความแค้น… มันก็อาจจะแยกกันไม่ออก" เขาตอบอย่างอ่อนแรง
ดาวิกาเงียบไปอีกครั้ง เธอถือสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ในมือ ราวกับว่ามันคือเครื่องเตือนใจถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมา
"แล้ว… ถ้าฉันไม่ให้อภัยคุณล่ะคะ" เธอถาม
กวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างตกใจ "เธอ… เธอจะทำอะไร"
"ฉัน… ไม่รู้" ดาวิกาตอบ "แต่… สิ่งที่ฉันรู้คือ… ฉันไม่สามารถยอมให้ความแค้นของคุณ… มาทำลายชีวิตฉันไปมากกว่านี้อีกแล้ว"
เธอวางสมุดบันทึกเล่มนั้นลงบนโต๊ะทำงาน แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"ฉัน… ฉันต้องไปแล้ว" เธอกล่าว
กวินท์รีบคว้าแขนของเธอไว้ "ดาวิกา… อย่าไปเลย"
ดาวิกาหันกลับไปมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน
"ฉัน… ฉันไม่สามารถอยู่กับคนที่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะรักฉัน… หรือจะเกลียดฉันกันแน่" เธอพูดเสียงสั่น
"แต่… ฉันรักเธอ" กวินท์พยายามจะยืนยัน
"ความรักของคุณ… มันเต็มไปด้วยความแค้น" ดาวิกากล่าว "และฉัน… ไม่สามารถทนอยู่กับความแค้นนั้นได้อีกต่อไป"
เธอค่อยๆ ดึงแขนของกวินท์ออกไปอย่างนุ่มนวล แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้กวินท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับสมุดบันทึกที่เปิดหน้าเดิมค้างอยู่… หน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเจ็บปวด… และคำถามที่ยังคงค้างคาใจ
รักที่กลายเป็นศัตรู
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก