"ทั้งหมดนี้...เป็นฝีมือคุณใช่ไหม!" เสียงของดาวิกาดังก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหรา ท่ามกลางกองเอกสารและภาพถ่ายที่บ่งบอกถึงความพินาศของเธอ กวินท์นั่งนิ่ง สายตาเย็นชาจ้องมองเธอ ราวกับกำลังดูละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง
"ดาวิกา...เธอคิดว่าฉันทำไปเพราะอะไร" น้ำเสียงของกวินท์ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่กดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก "คิดว่าฉันมีความสุขกับการเห็นเธอเจ็บปวดอย่างนั้นหรือไง"
ดาวิกาสะอื้นไห้ "คุณทำลายทุกอย่างของฉัน! ชื่อเสียง เงินทอง ความฝัน...ทั้งหมดที่คุณทุ่มเทมาตลอดหลายปี มันกลายเป็นศูนย์เพราะคุณ!" เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ โต๊ะทำงาน น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
"ถ้าความลับที่ฉันกำลังจะเปิดเผยนี้ ทำลายครอบครัวของเธอได้เหมือนที่ครอบครัวของฉันเคยถูกทำลาย...เธอจะยังคิดว่าฉันโหดร้ายอยู่ไหม" กวินท์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง
"ความลับอะไร! คุณกำลังพูดถึงอะไร!" ดาวิกาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความสับสน
"ความลับที่ถูกฝังมานาน...ความลับที่ทำให้พ่อของฉันต้องเสียทุกอย่างไป...ความลับที่เกี่ยวข้องกับ 'ตระกูลวิวัฒนกุล' ของเธอ"
คำว่า "ตระกูลวิวัฒนกุล" หลุดออกมาจากปากของกวินท์ ราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของดาวิกา เธอไม่เข้าใจ เขารู้เรื่องนั้นได้อย่างไร?
"คุณ...คุณรู้ได้ยังไง" เสียงของเธอสั่นเครือ
"ฉันรู้ทุกอย่าง ดาวิกา...ฉันรู้ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะก้าวเข้ามาในชีวิตเธอด้วยซ้ำ" กวินท์เดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟ ทำให้ดาวิกาดูเล็กลงไปถนัดตา "ทุกอย่างที่ฉันทำ...มันไม่ใช่แค่เพราะความแค้นส่วนตัว แต่มันคือการทวงคืนสิ่งที่ครอบครัวของฉันถูกพรากไป"
เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาจากกองเอกสาร เป็นรูปถ่ายเก่าๆ ของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังยิ้มแย้ม ใบหน้าของชายในรูปมีเค้าโครงคล้ายกวินท์อย่างชัดเจน
"นี่คือพ่อของฉัน" กวินท์พูดเสียงเบา "และผู้หญิงคนนี้...คือคนที่พรากทุกอย่างไปจากเขา"
ดาวิกาจ้องมองรูปนั้นด้วยความตกใจ ภาพนั้นชัดเจนราวกับเพิ่งถ่ายเมื่อไม่นานมานี้ แต่สีซีดจางของกระดาษและทรงผมของหญิงสาวในรูปบ่งบอกว่ามันผ่านมานานมากแล้ว
"เธอเห็นไหม...รอยยิ้มของเธอ...มันคือรอยยิ้มที่หลอกลวง" กวินท์พูดต่อ "เธอคือ...วิมลรัตน์ วิวัฒนกุล"
"แม่ของฉัน!" ดาวิกาอุทานออกมาอย่างตกตะลึง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผู้หญิงในรูปที่กวินท์ชี้ว่าเป็นคนที่ทำลายครอบครัวของเขา คือแม่ของเธอเอง!
"ใช่...แม่ของเธอ" กวินท์ย้ำ "แม่ของเธอ...คือคนที่ทำให้พ่อของฉันล้มละลาย สูญเสียทุกอย่าง แม้กระทั่งชื่อเสียงและศักดิ์ศรี...แต่ที่เลวร้ายกว่านั้น...เธอขโมย 'ผลงาน' ที่พ่อของฉันทุ่มเททั้งชีวิตไป! ผลงานที่ควรจะทำให้ตระกูลของเราก้าวหน้า...กลับกลายเป็นของตระกูลวิวัฒนกุล!"
ดาวิกาตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย แม่ของเธอ...แม่ที่เธอรักและเคารพมาตลอดชีวิต...กลับเป็นคนที่ทำลายชีวิตคนอื่นอย่างโหดร้ายเช่นนี้หรือ?
"เป็นไปไม่ได้! แม่ไม่ทำแบบนั้นแน่นอน!" เธอปฏิเสธเสียงดัง
"เป็นไปได้ ดาวิกา...และมันเกิดขึ้นแล้ว" กวินท์ยื่นรูปอีกใบหนึ่งให้เธอ รูปนั้นเป็นใบประกาศนียบัตรรางวัลที่มอบให้กับบริษัทของตระกูลวิวัฒนกุล แต่สิ่งที่ดาวิกาสังเกตเห็นคือชื่อของ 'ผู้ออกแบบ' ที่อยู่ใต้รูปนั้น...เป็นชื่อของกวินท์
"นี่มัน...นี่มันอะไรกัน! ชื่อของคุณ!" ดาวิกาชี้ไปที่ชื่อนั้น
"ใช่...มันคือผลงานของฉัน...ที่แม่ของเธอขโมยไปแล้วเอาไปเป็นของตระกูลเธอ...เป็น 'ความลับ' ที่เธอไม่เคยรู้" กวินท์พูดเสียงเย็นชา "ฉันใช้เวลาหลายปีในการสืบหาความจริง...สืบหาคนที่ต้องรับผิดชอบ...และเมื่อฉันรู้ว่าเธอคือลูกสาวของวิมลรัตน์...ฉันก็วางแผนทุกอย่าง...เพื่อแก้แค้น"
หัวใจของดาวิกาแตกสลาย เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ความรักที่เธอเคยมีให้กวินท์ ความเชื่อใจที่มอบให้ทั้งหมด...มันคือการหลอกลวงที่ซ้อนทับด้วยความเจ็บปวดจากความลับของครอบครัว
"ดังนั้น...ทั้งหมดที่ผ่านมา...ทั้งหมดที่เรามี...มันคือการแก้แค้นของคุณใช่ไหม" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ใช่" กวินท์ตอบอย่างไม่ลังเล "แต่ไม่ใช่ทั้งหมด...ดาวิกา...ในช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน...มีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้"
เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองมาที่เธอ
"ฉัน...ไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะตกหลุมรักเธอ...แต่ฉันก็ทำไปแล้ว"
คำสารภาพนั้นยิ่งทำให้ดาวิกาเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เธอรักเขา...รักเขาอย่างสุดหัวใจ...แต่ความรักของเธอถูกเหยียบย่ำด้วยแผนการที่ซับซ้อนและโหดร้าย
"ถ้าคุณรักฉัน...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!" เธอตะโกนถาม
"เพราะฉันเกลียด...เกลียดคนที่ทำลายครอบครัวฉัน" กวินท์กัดฟันพูด "แต่ฉันก็รักเธอ...รักเธอจนไม่อยากให้เธอต้องมารู้ความจริงอันน่ารังเกียจนี้...แต่มันก็สายเกินไปแล้ว"
ดาวิกาส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง "ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ...ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินไป"
"ความซับซ้อนนี้...คือสิ่งที่ครอบครัวของฉันต้องเผชิญมาตลอดหลายปี" กวินท์พูดเสียงแหบพร่า "และฉัน...ต้องการทวงคืนทุกอย่าง"
เขาเดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งขึ้นมา "ฉันจะให้โอกาสเธอ...ดาวิกา...เธอจะเลือกอยู่ข้างใคร...ระหว่างครอบครัวที่โกหกเธอมาตลอดชีวิต...กับความจริงที่ฉันกำลังจะเปิดเผย"
ดาวิกามองหน้ากวินท์ สลับกับรูปถ่ายของแม่ของเธอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงสู่มหาสมุทรแห่งความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด
"ฉัน...ฉันไม่รู้" เธอพึมพำ
"คิดดูให้ดี ดาวิกา...เพราะการตัดสินใจครั้งนี้...จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล" กวินท์พูดจบ ก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ดาวิกานั่งจมอยู่กับความจริงอันโหดร้ายเพียงลำพัง
แสงไฟนีออนจากภายนอกส่องสะท้อนบนหยดน้ำตาที่ไหลรินบนใบหน้าของเธอ ท้องของเธอขยับเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงความปั่นป่วนภายในใจของมารดา
"ลูก...แม่จะทำยังไงดี..." เธอพึมพำกับลูกในท้อง
โลกของดาวิกาได้พังทลายลงแล้ว และเธอรู้ดีว่านี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่จะตามมาอีกมากมาย
รักที่กลายเป็นศัตรู
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก