ตอนที่ 15 — เส้นทางสู่การให้อภัย

"ถ้าให้ฉันย้อนเวลากลับไปได้...ฉันอยากจะย้อนกลับไปวันที่ฉันไม่เคยรู้จักเธอเลย" คำพูดของดาวิกาดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เย็นเฉียบ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านเข้ามาเป็นเส้นๆ แต่กลับไม่สามารถเติมเต็มความอบอุ่นให้กับหัวใจที่กำลังแตกสลายของเธอได้

กวินท์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น "ดาวิกา...ฉันรู้ว่าคำพูดของฉันมันไร้ค่า...แต่ขอให้เธอฟังฉัน...ฟังความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน"

"ความรู้สึกที่แท้จริงของคุณคืออะไรกันแน่! คือความแค้น! ‌คือการแก้แค้น! หรือคือการหลอกลวงฉัน!" ดาวิกาถามเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

"ความรู้สึกของฉัน...มันซับซ้อนกว่านั้น" กวินท์สูดหายใจเข้าลึกๆ "ตอนแรก...ฉันเข้ามาในชีวิตเธอ...ด้วยความแค้น...ด้วยความตั้งใจที่จะทำลายเธอ...เพราะเธอคือลูกสาวของคนที่ทำลายครอบครัวฉัน"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ​"แต่ยิ่งเวลาผ่านไป...ยิ่งฉันได้รู้จักเธอ...ได้เห็นความดีงามในตัวเธอ...ความรักที่เธอมีให้ฉัน...มันก็เริ่มก่อตัวขึ้น...และมันก็แข็งแกร่งกว่าความแค้นที่ฉันเคยมี"

"แข็งแกร่งกว่าความแค้น?" ดาวิกายิ้มเยาะ "แล้วทำไมคุณถึงไม่หยุด! ทำไมคุณถึงยังเดินหน้าทำลายทุกอย่างของฉัน! ทำไมคุณถึงเลือกที่จะเชื่อใจแผนการของคุณเองมากกว่าความรู้สึกที่มีให้ฉัน!"

"เพราะฉันกลัว..." กวินท์พูดเสียงแผ่ว "ฉันกลัวว่าถ้าฉันหยุด...ทุกอย่างที่ฉันพยายามทำมาตลอดหลายปีจะสูญเปล่า...ฉันกลัวว่าฉันจะไม่สามารถทวงคืนความยุติธรรมให้กับครอบครัวของฉันได้"

"ความยุติธรรม? ด้วยการทำลายชีวิตคนอื่นอย่างนั้นหรือ!" ‍ดาวิกาถามอย่างไม่เชื่อหู

"ฉันรู้ว่ามันผิด...ฉันรู้ว่ามันโหดร้าย" กวินท์ก้มหน้าลง "ฉันรู้ว่าฉันได้ทำลายความเชื่อใจของเธอ...ทำลายความรักของเรา...และสิ่งที่เลวร้ายที่สุด...คือฉันกำลังจะสูญเสียลูกของเราไป"

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง "แต่ฉันก็อยากให้เธอรู้...ว่าความรักที่ฉันมีให้เธอ...มันไม่เคยเป็นเพียงการแสดง...มันคือความจริง...ความจริงที่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น"

"คุณพูดแบบนี้...ก็เพื่อจะให้ฉันให้อภัยคุณอย่างนั้นหรือ!" ดาวิกาถามเสียงแข็ง

"ฉันไม่ได้ขอให้เธอให้อภัยฉันในทันที" กวินท์ตอบ "ฉันรู้ว่ามันต้องใช้เวลา...แต่ฉันขอแค่โอกาส...โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง...โอกาสที่จะแสดงให้เธอเห็นว่าฉันสำนึกผิดจริงๆ"

"คุณจะพิสูจน์ตัวเองยังไง!" ดาวิกาถาม

"ฉันจะทุ่มเททุกอย่าง...เพื่อแก้ไขความผิดพลาดของฉัน" ‌กวินท์กล่าวอย่างแน่วแน่ "ฉันจะทำให้แน่ใจว่า...แม่ของเธอ...จะไม่สามารถทำร้ายใครได้อีก...และฉันจะทำให้แน่ใจว่า...เราจะมีอนาคตที่ดี...สำหรับเธอ...และสำหรับลูกของเรา"

"และถ้าฉันไม่ให้อภัยคุณล่ะ?" ดาวิกาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

"ฉันจะยอมรับการตัดสินใจของเธอ" กวินท์ตอบ "แต่ฉันหวังว่า...วันหนึ่ง...เธอจะมองเห็นความจริงใจของฉัน"

ดาวิกามองกวินท์ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้จะเชื่อคำพูดของเขาได้มากแค่ไหน แต่ท่าทีที่สำนึกผิดอย่างแท้จริงของเขาก็ทำให้เธอใจอ่อนลงไปบ้าง

"ฉัน...ฉันยังไม่รู้" ‍เธอพูดเสียงเบา "ทุกอย่างมันยังใหม่สำหรับฉัน...ความจริงที่เพิ่งจะเปิดเผย...ความเจ็บปวดที่ฉันแบกรับอยู่...ฉันต้องการเวลา"

"ฉันเข้าใจ" กวินท์พยักหน้า "ฉันจะรอ...รอจนกว่าเธอจะพร้อม"

เขาเดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง แล้วยื่นมือออกไปอย่างช้าๆ "ฉันอยากจะขอโทษแม่ของเธอด้วย...ถ้าเธอจะให้โอกาสฉัน"

ดาวิกาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่ากวินท์จะกล้าขอโทษแม่ของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ​เธอก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึกในใจ

"แม่ของฉัน...ได้ทำเรื่องที่ร้ายแรงมาก" ดาวิกาพูดเสียงเบา "และฉันก็ไม่รู้ว่า...เธอจะรับคำขอโทษจากคุณได้หรือไม่"

"ฉันจะลองดู" กวินท์ตอบ "ฉันจะทำทุกอย่าง...เพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีต...และเพื่อสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม"

ดาวิกาเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง คราวนี้ในดวงตาของเธอมีประกายของความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นมา "คุณ...คุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีกใช่ไหม?"

"ฉันสัญญา" ​กวินท์ตอบหนักแน่น "ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีก"

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของดาวิกาก็สั่นขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากโรงพยาบาล

"ผลอัลตร้าซาวด์ของคุณดาวิกา...ปรากฏว่ามีภาวะแทรกซ้อนบางอย่าง...กรุณามาพบแพทย์โดยเร็วที่สุด"

ดาวิกาหน้าซีดเผือด เธอสัมผัสได้ถึงอาการปวดหน่วงๆ ในท้องที่เริ่มรุนแรงขึ้น

"กวินท์..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

กวินท์รีบเข้ามาหาเธอทันที ​"มีอะไร ดาวิกา?"

"ฉัน...ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี" ดาวิกาพูด "ท้องฉันปวดมาก"

กวินท์มองหน้าเธอด้วยความตกใจ เขารู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ "เราต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

เขาประคองดาวิกาที่กำลังเซไปมา พาเธอขึ้นรถ และขับมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

ในระหว่างทาง ดาวิกามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเบื้องหน้าดูเลือนรางไปหมด แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความรู้สึกผิดและความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้าของกวินท์

"ฉันกลัว..." ดาวิกากระซิบ

กวินท์หันมามองเธอ มือของเขาจับมือเธอไว้แน่น "ไม่ต้องกลัวนะ...ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว"

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล แพทย์ได้รีบพาตัวดาวิกาไปห้องฉุกเฉิน กวินท์ยืนรออยู่นอกห้องด้วยความกระวนกระวายใจ เขาภาวนาขอให้ทุกอย่างปลอดภัย ขอให้แม่ของเขา...และลูกของเขา...ปลอดภัย

หลังจากรอคอยมานานหลายชั่วโมง แพทย์ก็ออกมาจากห้อง

"คุณดาวิกาปลอดภัยแล้วครับ" แพทย์กล่าว "แต่...ภาวะแทรกซ้อนค่อนข้างรุนแรง...เราจำเป็นต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด"

กวินท์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่

"แล้ว...ลูกของผมล่ะครับ?" เขาถาม

"ยังไงก็ต้องลุ้นกันต่อไปครับ" แพทย์ตอบ "แต่เราจะพยายามอย่างเต็มที่"

กวินท์เดินเข้าไปในห้องเพื่อดูดาวิกา เธอหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง สีหน้ายังคงซีดเซียว แต่ก็สงบกว่าตอนแรก

เขาค่อยๆ นั่งลงข้างเตียง แล้วจับมือของเธอไว้เบาๆ

"ดาวิกา..." เขาพึมพำ "ฉันขอโทษ...จริงๆ"

ดาวิกาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบตากับเขา "ฉัน...ฉันจะไม่ยอมให้ลูกของเราต้องเป็นอะไรไป"

"เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" กวินท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

ในคืนนั้น กวินท์ไม่ได้กลับบ้าน เขาเฝ้าอยู่ข้างเตียงดาวิกาตลอดคืน คอยดูแลเธอ และคอยให้กำลังใจเธอ

เขาได้เรียนรู้แล้วว่า ความแค้นนั้นมีแต่จะนำมาซึ่งความเจ็บปวด แต่ความรัก...ความรักที่แท้จริง...สามารถเยียวยาทุกสิ่งได้

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าดาวิกาจะสามารถให้อภัยเขาได้หรือไม่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่ พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเอง และพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความรักของเขา

ขณะที่กวินท์กำลังนั่งมองดาวิกาที่กำลังหลับอยู่ เขาได้รับข้อความจากทนายความของเขา

"กวินท์...เราได้หลักฐานที่แน่ชัดแล้ว...ว่าแม่ของคุณดาวิกา...ได้กระทำการฉ้อโกงจริง...เราสามารถดำเนินคดีตามกฎหมายได้แล้ว..."

กวินท์อ่านข้อความนั้น แล้วเงยหน้ามองดาวิกา เขาตระหนักได้ว่า...นี่คือจุดเริ่มต้นของบทใหม่...บทที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายของครอบครัว...และบทที่จะต้องสร้างอนาคตใหม่...บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยความหวังและการให้อภัย

แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบข้อความนั้น...ดาวิกาก็ขยับตัวเล็กน้อย...แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...

"กวินท์...ฉัน...ฉันรู้สึกเหมือน...ลูกดิ้น..."

หัวใจของกวินท์เต้นระรัว เขามองไปที่ท้องของดาวิกา...แล้วก็เห็นมันขยับเบาๆ อีกครั้ง...