ตอนที่ 16 — บทเรียนจากอดีต — กำแพงที่มองไม่เห็น

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างคุณจะกลับมาอีกครั้ง" เสียงของดาวิกาแหบพร่า ทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความไม่ไว้วางใจที่สั่นคลอนอยู่ในทุกอณูของคำพูด

กวินท์ยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาเข้าใจดีว่าคำพูดนั้นไม่ได้หมายถึงการต้อนรับ แต่เป็นการประณาม ‌การย้ำเตือนถึงความผิดพลาดที่เขาไม่อาจลบล้างได้

"ดาวิกา..." เสียงของเขาขาดห้วง เขาอยากจะอธิบาย อยากจะขอโทษอีกครั้ง แต่คำว่า "ขอโทษ" คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว เมื่อมันถูกพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ​จนกลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนที่ว่างเปล่า

"อย่า... อย่าเรียกชื่อฉัน" ดาวิกาตัดบททันที ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายไปด้วยความรัก บัดนี้กลับฉายแววแข็งกร้าว ราวกับน้ำแข็งที่เคลือบหนาไว้เพื่อปกป้องหัวใจที่บอบช้ำ "คุณไม่มีสิทธิ์"

กำแพงที่เธอสร้างขึ้นสูงเสียดฟ้า ไร้ช่องว่าง ‍ไม่มีทางให้เขาได้ก้าวข้ามเข้าไปอีก มันไม่ใช่กำแพงที่ทำจากอิฐหรือปูน แต่เป็นกำแพงที่สร้างจากความเจ็บปวด น้ำตา และคำโกหกครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาได้มอบให้

"ผมรู้..." กวินท์ยอมรับด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งพลัง "ผมรู้ว่าผมทำผิดไว้มาก และผมก็ไม่ได้หวังว่าคุณจะให้อภัยผมง่ายๆ"

"ให้อภัย?" ‌ดาวิกาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? คุณทำลายทุกอย่างของฉันไป คุณทำให้ฉันกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย แล้วตอนนี้คุณกลับมา... หวังให้ฉันลืมทุกอย่าง แล้วเริ่มต้นใหม่?"

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ‍พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "บทเรียนจากอดีตมันสอนฉันมามากเกินพอ กวินท์ ฉันไม่สามารถไว้ใจใครได้อีกแล้ว โดยเฉพาะ... คนที่เคยหักหลังฉัน"

คำว่า "หักหลัง" กรีดลึกลงไปในหัวใจของกวินท์ ​เขารู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายที่สุดในชีวิต นั่นคือการที่ความรักที่เธอทุ่มเทให้ทั้งหมด เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการอันชั่วร้าย

"ผมไม่ได้จะขอให้คุณลืม" กวินท์กล่าว พยายามหาคำพูดที่จะสื่อความรู้สึกที่แท้จริงของเขา "ผมแค่อยากจะ... พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง"

"พิสูจน์?" ​ดาวิกายกคิ้วสูง "คุณจะพิสูจน์อะไร? ว่าคุณไม่ได้เป็นคนเลวร้ายที่สุดในโลก? คุณพิสูจน์ไปแล้วไง... ด้วยการกระทำของคุณ"

เธอหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะให้กลับคืนมา "ฉัน... ฉันให้โอกาสคุณกลับมาในชีวิตฉันอีกครั้ง ​ไม่ใช่เพราะฉันลืมสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะฉันเชื่อใจคุณอีกต่อไป แต่เพราะ... ฉันเห็นความพยายามของคุณ"

คำพูดนั้นทำให้กวินท์รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในความมืดมิด เขาเงยหน้าขึ้นมองดาวิกาอย่างมีความหวัง

"แต่..." ดาวิกาเอ่ยต่อ เสียงของเธอจริงจังมากขึ้น "นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม คุณต้องเข้าใจให้ดี ฉันจะยังคงตั้งกำแพงไว้ในใจเสมอ ฉันจะระแวงคุณเสมอ และถ้าคุณทำให้ฉันผิดหวังอีกครั้ง... ฉันจะไม่ลังเลที่จะเดินจากไป"

เธอเปิดตาขึ้น จ้องมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์อย่างไม่หลบเลี่ยง "นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายของคุณกวินท์ อย่าทำให้มันเสียเปล่า"

กวินท์พยักหน้าช้าๆ เขาเข้าใจในเงื่อนไขของเธอ เขาไม่ต้องการเร่งรีบ เขาต้องการให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ เขาจะใช้ทุกวินาทีต่อจากนี้ไป เพื่อแสดงให้ดาวิกาเห็นว่าเธอตัดสินใจไม่ผิด

"ผมจะทำให้คุณเห็น" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นคง "ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง"

"เรามาดูกัน" ดาวิกาตอบสั้นๆ เธอหันหลังกลับ เดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้กวินท์ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา กวินท์ได้พยายามทุกวิถีทางเพื่อชดเชยความผิดพลาดของเขา เขาลาออกจากตำแหน่งที่สูงส่ง ทิ้งชีวิตหรูหราไว้เบื้องหลัง และใช้ชีวิตอย่างสมถะ เขาทำงานหนักเพื่อสร้างฐานะขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอง โดยปราศจากความช่วยเหลือใดๆ จากครอบครัวเดิมของเขา

เขาได้ติดต่อดาวิกามาตลอด พยายามขอโทษ และขอโอกาสอีกครั้ง แต่ดาวิกาไม่เคยเปิดรับ จนกระทั่งเหตุการณ์บางอย่างทำให้เธอเริ่มเห็นความจริงใจในตัวกวินท์

เธอเห็นเขาช่วยเหลือเด็กกำพร้าที่บาดเจ็บสาหัสอย่างไม่คิดชีวิต เธอเห็นเขาต่อสู้กับกลุ่มอิทธิพลที่พยายามจะรังแกคนอ่อนแอ และที่สำคัญที่สุด เธอเห็นเขาเสียสละเพื่อคนที่เขารักอย่างไม่ลังเล

ทุกการกระทำของกวินท์ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ได้ค่อยๆ สลายกำแพงน้ำแข็งที่ดาวิกาสร้างขึ้นทีละน้อย แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอไว้ใจเขาได้ทั้งหมด

การกลับมาของกวินท์ในวันนี้ ไม่ใช่การกลับมาเพื่อทวงถามความรัก แต่เป็นการกลับมาเพื่อขอโอกาสในการพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ดาวิกาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะให้โอกาสเขา แต่ภายใต้เงื่อนไขที่เธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่

เธอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาของกวินท์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิต

"ฉันจะทำได้จริงๆ หรือเปล่า..." เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะไว้ใจเขาได้อีกครั้งจริงๆ หรือเปล่า..."

บทเรียนจากอดีตมันสอนให้เธอเข้มแข็ง แต่มันก็ทำให้เธอหวาดกลัวที่จะเปิดใจอีกครั้ง

กวินท์ยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าที่ดาวิกาต้องการ เขาไม่เร่งรีบ เขาเข้าใจว่าความเชื่อใจนั้นสร้างยาก แต่ทำลายได้ง่ายดาย เขาจะรอคอยเวลาอันเหมาะสม เขาจะใช้ทุกโอกาสที่มี เพื่อแสดงให้ดาวิกาเห็นว่าเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

แต่ในขณะที่กวินท์กำลังจะหันหลังกลับ เตรียมตัวเตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบที่รออยู่เบื้องหน้า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนน ห่างออกไปไม่มากนัก บนรถคันนั้นมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ใบหน้าที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง

ชายคนนั้นยิ้ม... รอยยิ้มที่เย็นชาและเต็มไปด้วยแผนการร้าย เขาโบกมือเล็กน้อย เป็นการทักทายที่ทำให้กวินท์รู้ได้ทันทีว่า... การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น