ตอนที่ 17 — การกลับมาของผู้ไม่ประสงค์ดี — เงาที่ตามหลอกหลอน

"ใคร... ใครกัน?" เสียงกระซิบหลุดออกจากริมฝีปากของกวินท์อย่างแผ่วเบา หัวใจของเขาเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก

ชายในรถยนต์คันนั้น... คือคนที่เขากลัวที่สุด คือคนที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องพังพินาศ คือเงาที่คอยตามหลอกหลอนเขามาตลอดหลายปี

"คุณ..." ดวงตาของกวินท์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและความไม่เชื่อ ‌"คุณ... มาทำอะไรที่นี่?"

ชายคนนั้นค่อยๆ เลื่อนกระจกรถลง เผยให้เห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย แต่ดวงตาของเขายังคงเฉียบคมและเต็มไปด้วยประกายแห่งความโหดเ***้ยม

"มาหาคนที่เคยทำกับฉันไว้เยอะน่ะสิ" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "แล้วดูเหมือนว่า... ฉันจะเจอเป้าหมายที่น่าสนใจกว่าที่คิด"

สายตาของเขาเหลือบไปมองที่บ้านหลังใหญ่ที่ดาวิกาอาศัยอยู่ ​แววตาของเขาฉายประกายแห่งความโลภและความอาฆาตแค้น

กวินท์รู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลาย เขาต้องปกป้องดาวิกา เขาต้องไม่ปล่อยให้คนสารเลวคนนี้เข้ามาทำลายชีวิตของเธอ

"คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตของใครทั้งนั้น!" กวินท์ตะโกนเสียงดัง พยายามบังรถของตัวเองให้ขวางทางรถของชายคนนั้น

"หึ... ไม่มีสิทธิ์?" ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง "ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมดนะ ‍กวินท์ ความจริงที่ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนวางแผนทุกอย่าง"

คำพูดนั้นทำให้กวินท์ชะงัก เขาไม่เข้าใจว่าชายคนนั้นหมายถึงอะไร แต่เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"คุณกำลังพูดเรื่องอะไร!" กวินท์ถามอย่างร้อนรน

"เธอยังไม่รู้สินะ ว่าคนที่เธอรัก... เคยทำอะไรไว้บ้าง" ‌ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "บางที... ฉันควรจะไปบอกเธอด้วยตัวเอง"

พูดจบ ชายคนนั้นก็เร่งเครื่องยนต์ พุ่งรถหลบเลี่ยงกวินท์ไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังทางเข้าบ้านของดาวิกา

"ไม่นะ!" กวินท์ตะโกน พยายามจะขับรถตามไป ‍แต่รถของชายคนนั้นก็หายลับไปในความมืดมิดของค่ำคืนเสียแล้ว

กวินท์รีบขับรถกลับไปที่บ้านของดาวิกาด้วยความเร็วสูง เขารู้ว่าเขาต้องรีบเตือนเธอ เขาต้องปกป้องเธอให้ได้

ขณะเดียวกัน ภายในบ้าน ดาวิกากำลังนั่งทำงานเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดทั้งวัน แต่ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะทำให้งานเสร็จ

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าบ้าน ​เสียงแตรรถที่กดค้างไว้นานผิดปกติ ทำให้เธอรู้สึกสงสัย

เธอเดินไปที่หน้าต่าง ชะโงกหน้าออกไปมอง...

รถยนต์คันหรูสีดำจอดนิ่งอยู่หน้าบ้าน รถคันเดียวกับที่กวินท์เพิ่งจะพบเจอ

แล้วเธอก็เห็นชายคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ ใบหน้าของเขา... ดาวิกาจำเขาได้! เขาคือคนที่เคยมีข่าวพัวพันกับการล้มละลายของบริษัทพ่อของเธอ!

"คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" ​ดาวิกาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความหวาดระแวง

ชายคนนั้นยิ้ม... รอยยิ้มที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยเจตนาร้าย "มาหาคนที่เคยทำให้ฉันเจ็บปวดไงล่ะ"

"คุณพูดเรื่องอะไร!" ดาวิกาถามด้วยความไม่เข้าใจ

"เธอยังไม่รู้สินะ ว่าคนที่เธอรัก... คนที่เธอไว้ใจ... เป็นคนยังไง" ชายคนนั้นพูดอย่างเนิบนาบ ​ราวกับจะย้ำเตือนให้เธอจมดิ่งลงไปในความมืดมิด

"คุณหมายถึงใคร!" ดาวิกาถามเสียงดังขึ้น เริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่คุกคาม

"ก็... คนที่กำลังจะเข้ามานี่ไง" ชายคนนั้นชี้ไปที่รถของกวินท์ที่กำลังขับเข้ามาจอดเทียบอย่างรวดเร็ว

กวินท์ลงจากรถทันทีที่เห็นดาวิกาอยู่ตรงนั้น เขาพุ่งเข้าไปหาเธอทันที

"ดาวิกา! ถอยออกมา! อย่าไปฟังเขา!" กวินท์ตะโกนเสียงดัง

ชายคนนั้นหัวเราะ "ดูสิ... ยังไงก็ยังรักกันดีอยู่สินะ"

"คุณ! คุณจะทำอะไร!" ดาวิกาถามอย่างร้อนรน

"ฉันจะเปิดเผยความจริงให้เธอรู้ไงล่ะ... ความจริงเกี่ยวกับคนรักของเธอ" ชายคนนั้นกล่าว

"อย่าไปเชื่อเขา ดาวิกา!" กวินท์พยายามจะเข้าไปปกป้องดาวิกา แต่ชายคนนั้นก็คว้าแขนของดาวิกาไว้

"ปล่อยฉันนะ!" ดาวิกาพยายามสะบัดแขน แต่แรงของชายคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป

"ฉันจะบอกเธอ... ว่าคนที่ทำให้พ่อของเธอต้องล้มละลาย... ไม่ใช่ฉัน" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "แต่เป็น... คนใกล้ตัวของเธอเอง"

หัวใจของดาวิกาหล่นวูบ คำพูดของชายคนนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจ

"ไม่จริง! คุณกำลังโกหก!" ดาวิกาปฏิเสธเสียงสั่น

"จริงหรือไม่จริง... เธอลองถาม 'คนรัก' ของเธอดูสิ" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "ถามเขาดูสิ ว่าทำไมเขาถึงรู้แผนการทุกอย่างของฉัน... ถามเขาดูสิ ว่าเขาเป็นใคร... ที่แท้จริง"

กวินท์ยืนนิ่ง เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า เขาอยากจะอธิบาย อยากจะบอกความจริงกับดาวิกา แต่เขาก็รู้ดีว่า... คำพูดของเขาคงไม่มีน้ำหนักอีกต่อไป เมื่อเทียบกับคำกล่าวหาของชายคนนี้

"กวินท์..." ดาวิกาหันไปมองกวินท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ความสับสน และความเจ็บปวด "นี่... นี่มันหมายความว่ายังไง?"

กวินท์อ้าปากพะงาบๆ เขาพยายามจะพูด แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เขาไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไร เขาไม่อยากให้ดาวิกาต้องเจ็บปวดอีก

"ฉัน... ฉันจะอธิบาย" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ไม่ต้องอธิบายให้เสียเวลาหรอก" ชายคนนั้นตัดบท "เธอรู้ความจริงอยู่แล้ว... แค่เธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับมัน"

เขากระชับมือที่จับแขนดาวิกาไว้แน่นขึ้น "ถ้าเธออยากรู้ความจริงทั้งหมด... ก็มากับฉัน"

ดาวิกาหันกลับไปมองกวินท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่กวินท์ก็ทำได้เพียงยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ถ้าเธอไม่ไป... ฉันก็จะเปิดเผยความจริงให้ทุกคนรู้" ชายคนนั้นขู่

ดาวิกามองไปที่กวินท์อีกครั้ง เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความทรมานของเขา เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี

"ดาวิกา..." กวินท์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "อย่าไป... ฉันจะอธิบายทุกอย่าง"

แต่คำพูดของกวินท์กลับดูไร้น้ำหนักในสถานการณ์นี้ ชายคนนั้นใช้จังหวะที่กวินท์กำลังสับสน ดึงดาวิกาให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว

"ไม่นะ!" กวินท์พยายามจะเข้าไปคว้าตัวดาวิกา แต่ชายคนนั้นกลับชักปืนออกมา ชี้ไปที่กวินท์

"ถ้าแกกล้าเข้ามา... ฉันจะยิงแกทิ้งซะ!" ชายคนนั้นขู่

กวินท์ชะงัก เขาไม่กล้าเสี่ยงชีวิตของดาวิกา เขาต้องยอมปล่อยให้เธอถูกลากตัวไป

ดาวิกาหันกลับมามองกวินท์เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"กวินท์..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ก่อนที่ชายคนนั้นจะฉุดเธอขึ้นรถ และขับจากไปทิ้งไว้เพียงกวินท์ที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ

เขาได้แต่ยืนมองรถคันนั้นที่ค่อยๆ เลือนหายไป รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้ที่เขาต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่ตามหลอกหลอน และต้องพยายามปกป้องคนที่เขารักให้ได้