ตอนที่ 18 — เดิมพันด้วยชีวิต — ความกล้าหาญท่ามกลางเปลวเพลิง

"ปล่อยฉันนะ! คุณกำลังจะพาฉันไปไหน!" เสียงตะโกนของดาวิกาขาดห้วง ถูกกลืนหายไปกับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามอย่างบ้าคลั่ง

ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาเพียงแต่กระชับพวงมาลัยแน่น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำตามแผนการอันชั่วร้ายให้สำเร็จ

ดาวิกาพยายามจะดิ้นรนอีกครั้ง แต่แรงของชายคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป เธอรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา

"คุณกำลังจะทำอะไร!" ‌ดาวิกาถามเสียงดัง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิง "คุณพูดเรื่องพ่อของฉัน... เรื่องคุณกวินท์... คุณกำลังโกหก!"

"โกหกเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะเสียงหึ่ม "เธอกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า ดาวิกา? ​ความจริงมันเจ็บปวดเสมอแหละ"

"ฉันไม่เชื่อคุณ!" ดาวิกากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันรู้จักกวินท์ดีพอที่จะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น"

"รู้จักดีเหรอ?" ชายคนนั้นเย้ยหยัน "เธอยังไม่รู้จักเขาดีพอหรอก... ไม่เคยรู้จักเลยด้วยซ้ำ"

เขาเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนที่เปลี่ยวและมืดมิด ห่างไกลจากผู้คน ดาวิกรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"ถ้าคุณไม่ปล่อยฉัน... ‍ฉันจะแจ้งตำรวจ!" ดาวิกาขู่

"ตำรวจเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะ "ถ้าพวกเขารู้ความจริงทั้งหมด... อาจจะมีคนต้องติดคุกนะ ดาวิกา"

"ความจริงอะไร! คุณกำลังจะทำลายชีวิตของฉัน!" ดาวิกาตะโกน

"ฉันกำลังจะช่วยเธอให้พ้นจากคนโกหกต่างหาก" ‌ชายคนนั้นกล่าว "คนที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดมาตลอด... คนที่หลอกใช้เธอ... คนที่แท้จริงแล้ว... ก็คือศัตรูของครอบครัวเธอ"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ดาวิกาสับสน เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะพันกันยุ่งเหยิงไปหมด

ในขณะเดียวกัน กวินท์ก็กำลังขับรถตามรถของชายคนนั้นไปอย่างไม่ลดละ ‍เขาไม่ยอมแพ้ เขาจะไม่ปล่อยให้ดาวิกาตกอยู่ในอันตราย

"ดาวิกา... อดทนหน่อยนะ" กวินท์พึมพำกับตัวเอง "ผมกำลังจะไปหาคุณ"

เขาขับรถอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่ละสายตาไปจากรถคันหน้า กวินท์รู้ดีว่าชายคนนั้นคือใคร เขาคือคนที่เคยวางแผนทำลายธุรกิจของพ่อเขา ​แต่มีบางอย่างที่ทำให้เขาสงสัย... ทำไมชายคนนี้ถึงกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง? และทำไมเขาถึงพูดถึงกวินท์ในลักษณะที่เหมือนกับรู้ความลับบางอย่าง?

รถของชายคนนั้นเลี้ยวเข้าไปในโกดังร้างเก่าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมทะเล ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน

"ที่นี่... คือที่ที่เราจะคุยกัน" ชายคนนั้นพูดเมื่อรถจอดสนิท

ดาวิกาถูกบังคับให้ลงจากรถ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโกดังที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นอับชื้น ​และเงาที่น่ากลัว

"คุณต้องการอะไรจากฉัน!" ดาวิกาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

"ฉันต้องการให้เธอรู้ความจริง... ความจริงเกี่ยวกับคนที่เธอรัก" ชายคนนั้นกล่าว "ความจริงที่ว่า... กวินท์... คือคนที่ทรยศพ่อของเธอ"

ดาวิกาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "ไม่... ​ไม่จริง! คุณกำลังโกหก!"

"พ่อของเธอ... ถูกทรยศโดยคนที่ไว้ใจที่สุด" ชายคนนั้นพูดต่อ "คนที่ทำให้เขาล้มละลาย... คือคนที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอ... และคนที่รู้แผนการทุกอย่างของฉัน... ก็คือ... กวินท์"

น้ำตาไหลอาบแก้มของดาวิกา เธอไม่สามารถยอมรับในสิ่งที่ได้ยินได้ "ไม่! เป็นไปไม่ได้! กวินท์รักพ่อของฉัน! เขารักฉัน! เขาไม่ทำแบบนั้นแน่!"

"เธอยังไม่รู้สินะ ว่าแผนการทั้งหมด... มันซับซ้อนแค่ไหน" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "กวินท์ไม่ได้แค่ทรยศพ่อของเธอ... แต่เขายังใช้เธอ... เพื่อผลประโยชน์ของเขาเอง"

"คุณกำลังพูดอะไร!" ดาวิกาตะโกนเสียงดัง

"เขาใช้เธอ... เพื่อเข้าถึงข้อมูลของพ่อเธอ... เพื่อวางแผนทำลายเขา... และเพื่อ... แก้แค้น" ชายคนนั้นกล่าว

"แก้แค้น? แก้แค้นใคร?" ดาวิกาถามอย่างร้อนรน

"ก็... แก้แค้นคนที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องพังพินาศไงล่ะ" ชายคนนั้นตอบ "คนที่ทำให้พ่อกับแม่ของเขาต้องตาย... คือ... พ่อของเธอเอง"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของดาวิกา เธอแทบจะยืนไม่อยู่

"ไม่... ไม่จริง! คุณกำลังใส่ร้ายกวินท์!" ดาวิกาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"ฉันมีหลักฐานนะ" ชายคนนั้นพูดพลางหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋า "เอกสารเหล่านี้... จะบอกทุกอย่างให้เธอรู้"

ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง กวินท์มาถึงแล้ว!

เขาพุ่งเข้าไปในโกดังอย่างรวดเร็ว เห็นดาวิกากำลังยืนเผชิญหน้ากับชายคนนั้น

"ดาวิกา!" กวินท์ตะโกน

"อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นฉันจะยิงเธอทิ้ง!" ชายคนนั้นชักปืนขึ้นมาเล็งไปที่ดาวิกา

กวินท์ชะงัก เขารู้ว่าถ้าเขาเข้าไปตอนนี้ ดาวิกาจะต้องตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต

"ปล่อยเธอไป!" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "คุณต้องการอะไร... บอกมาเลย"

"ฉันต้องการให้เธอรู้ความจริง... และฉันต้องการให้เธอเลิกยุ่งกับครอบครัวของฉัน!" ชายคนนั้นกล่าว

"ครอบครัวของคุณ?" กวินท์ถามอย่างสับสน

"ใช่! ครอบครัวของฉัน! คนที่พ่อของเธอ... ฆ่า!" ชายคนนั้นตะโกน

ดาวิกาหันไปมองกวินท์อย่างคาดหวัง เธออยากจะรู้ความจริงจากปากของเขา

"กวินท์... คุณ... คุณพูดอะไรสักอย่างสิ" ดาวิกาเอ่ยถาม

กวินท์ถอนหายใจยาว เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร เขาจะบอกความจริงทั้งหมดได้อย่างไร โดยไม่ทำให้ดาวิกาต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้

"ดาวิกา..." กวินท์กล่าว "สิ่งที่เขาพูด... มีความจริงอยู่บ้าง"

คำพูดนั้นทำให้ดาวิกาเหมือนถูกมีดกรีดซ้ำอีกครั้ง น้ำตาของเธอไหลรินอย่างไม่ขาดสาย

"แต่... แต่ผมไม่ได้เป็นคนทรยศพ่อของคุณ" กวินท์กล่าวต่อ "ผม... ผมแค่... พยายามจะแก้แค้น... ให้กับครอบครัวของผม"

"แก้แค้น? แก้แค้นใคร!" ดาวิกาถามด้วยความสับสน

"คนที่ทำให้พ่อแม่ของผมต้องตาย... คือ... พ่อของคุณ" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ดาวิกาถึงกับทรุดตัวลง เธอไม่สามารถรับความจริงที่ถาโถมเข้ามาได้อีกต่อไป

"ไม่... ไม่จริง..." ดาวิกาพึมพำ

"คุณกำลังโกหก!" ชายคนนั้นตะโกนใส่กวินท์ "แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด! หลอกใช้ผู้หญิงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง!"

"ผมไม่ได้หลอกใช้เธอ!" กวินท์ตะโกนกลับ "ผมรักเธอ! แต่ผมก็ต้องปกป้องครอบครัวของผม!"

"รักเหรอ!" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "ถ้าแกไม่ใช้เธอ... เธอคงไม่ตกมาอยู่ในอันตรายแบบนี้!"

ทันใดนั้นเอง ชายคนนั้นก็ใช้ปืนจ่อไปที่ดาวิกา

"ถ้าแกไม่ยอมปล่อยฉันไป... ฉันจะยิงเธอทิ้งซะ!" ชายคนนั้นขู่

กวินท์มองดาวิกาด้วยความห่วงใย เขาเห็นความกลัวในดวงตาของเธอ แต่เขาก็เห็นประกายของความกล้าหาญเช่นกัน

"ดาวิกา... วิ่งไป!" กวินท์ตะโกน

แต่ดาวิกาไม่ขยับ เธอหันไปมองกวินท์ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ

"ฉันไม่ไป... ฉันจะอยู่ที่นี่... กับคุณ" ดาวิกากล่าว

"ไม่นะ! ดาวิกา!" กวินท์ร้อง

ชายคนนั้นหัวเราะ "ดี! ถ้าอย่างนั้น... เรามาตายกันที่นี่ซะ!"

เขาเตรียมจะเหนี่ยวไก... แต่ทันใดนั้นเอง!

เสียงปืนดังขึ้น!

แต่ไม่ใช่เสียงปืนจากชายคนนั้น...