“กวินท์!!!” เสียงกรีดร้องของดาวิกาขาดห้วงไปในอากาศ เสียงปืนที่ดังขึ้นเพียงนัดเดียว กลับดังราวกับจะฉีกกระชากโสตประสาทของเธอให้แตกกระจาย
ภาพทุกอย่างรอบตัวพลันเลือนรางไป ราวกับมีใครมาปิดตาเธอไว้ ภาพสุดท้ายที่ปรากฏในหัวของเธอคือร่างของกวินท์ที่ทรุดฮวบลงไปกับพื้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“ไม่จริง… ไม่จริง!!!” ดาวิกากรีดร้องอีกครั้ง เธอพุ่งเข้าไปหาร่างของกวินท์อย่างบ้าคลั่ง วิ่งฝ่าเปลวเพลิงที่ลุกไหม้จากเศษซากปรักหักพังของอาคารที่เคยเป็นที่หลบซ่อนของพวกเขา
“กวินท์… ลุกขึ้นสิ… คุณต้องลุกขึ้นนะ!” เธอเขย่าร่างของเขาอย่างแรง น้ำตาไหลรินเป็นสาย ราวกับจะเติมเต็มช่องว่างที่โหดร้ายของชะตากรรม
เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่หน้าท้องของกวินท์ เปื้อนเสื้อผ้าของเขาจนเป็นด่างพร้อย ดาวิกาพยายามใช้มือที่สั่นเทาของเธอปิดบาดแผลนั้น แต่ก็ยิ่งทำให้เลือดไหลออกมามากขึ้น
“ดาวิกา…” เสียงของกวินท์แผ่วเบา เขาพยายามยันตัวขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีประกายบางอย่างที่ดาวิกาไม่เคยเห็นมาก่อน… ความมุ่งมั่น… ความหวัง…
“ไม่ต้องพูด… คุณต้องพักผ่อน!” ดาวิกาตวาดเสียงดัง พยายามกลั้นสะอื้น “ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล… เราจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”
“ไม่…” กวินท์ปฏิเสธอย่างอ่อนแรง “มัน… มันสายเกินไปแล้ว… ดาวิกา…”
“ไม่!!!” ดาวิกาตะโกนใส่หน้าเขา “คุณห้ามพูดแบบนั้นเด็ดขาด! คุณต้องรอด… คุณต้องอยู่กับฉัน!”
“ฟังฉันนะ…” กวินท์พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย “คนที่… ยิงฉัน… คือ… คนของพ่อเลี้ยง…”
ดาวิกาเบิกตากว้างอย่างตกใจ “พ่อเลี้ยง… งั้นเหรอ…”
“ใช่… เขา… เขาคงรู้ว่า… เรากำลังจะเปิดโปงเขา…” กวินท์พูดติดขัด “แต่… อย่า… อย่าปล่อยให้เขา… ชนะ…”
“ฉันจะไม่มีวันยอมให้เขาชนะ!” ดาวิกาประกาศกร้าว ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำตาและความโกรธ “คุณเชื่อใจฉันนะ กวินท์… ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง!”
กวินท์มองดาวิกาด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมในแววตา “ฉัน… รู้ว่าเธอทำได้… ดาวิกา…”
เขาพยายามจะยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แรงก็หมดเสียก่อน ร่างของเขาก็ทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง
“กวินท์!!!” ดาวิกาตะโกนสุดเสียง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากด้านนอก ราวกับมีกองกำลังกำลังบุกเข้ามา
“ถอยไป ดาวิกา!” เสียงของกวินท์ดังขึ้นอีกครั้ง “ฉัน… ฉันจะถ่วงเวลาให้… เธอหนีไป…”
“ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณไปเด็ดขาด!” ดาวิกาตอบปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“ฟังฉันนะ!” กวินท์พูดเสียงดังขึ้น “ถ้า… ถ้าฉันตายไป… ฝาก… ฝากจัดการ… พ่อเลี้ยงด้วย…”
“คุณจะไม่มีวันตาย!” ดาวิกาแทบจะตะโกนออกมา เธอรู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
“ฉัน… มีเรื่อง… ที่ต้องบอกเธอ…” กวินท์พยายามพูดต่อ “เรื่อง… เรื่องความลับ… ที่ฉัน… ไม่เคยบอก…”
“อะไรคะ! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” ดาวิกาถามอย่างร้อนรน
“พ่อเลี้ยง… เขา… เขาคือ… พ่อ… ของเธอ…”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าร้องลงกลางใจดาวิกา! เธอเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู ภาพทุกอย่างที่เคยเห็น… ภาพครอบครัวที่อบอุ่น… พ่อแม่ที่รักเธอ… มันกลับกลายเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ!
“ไม่… ไม่จริง… คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกัน!” ดาวิกาปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง
“มัน… คือความจริง… ดาวิกา…” กวินท์พูดด้วยเสียงที่แผ่วลงเรื่อยๆ “ฉัน… ได้ยิน… จากปากเขาเอง…”
“ไม่!!!” ดาวิกาตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างบ้าคลั่ง ภาพทุกอย่างมันสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือคำโกหก
“เธอ… ต้อง… ปลอดภัย…” กวินท์พยายามยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเป็นครั้งสุดท้าย “เชื่อ… ใจฉัน… นะ…”
แล้วร่างของเขาก็แน่นิ่งไป… ดวงตาของเขาเบิกกว้างค้างอยู่บนเพดาน…
“กวินท์!!!” ดาวิกาโผเข้ากอดร่างไร้วิญญาณของเขาไว้แน่น เสียงร้องไห้ของเธอโหยหวนไปทั่วบริเวณ
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ดาวิกาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความแค้น และความสับสน
“พวกแก… จะต้องชดใช้!” เธอตะโกนใส่กลุ่มคนชุดดำที่กำลังบุกเข้ามา
กลุ่มคนชุดดำเหล่านั้นมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย พวกเขาเข้ามาล้อมดาวิกาไว้
“ปล่อยฉันไป!” ดาวิกาพยายามขัดขืน แต่แรงของเธอก็เทียบกับพวกมันไม่ได้
“เธอ… จะต้อง… ไปกับเรา…” ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! ฉันจะอยู่กับเขา!” ดาวิการ้องไห้
“ถ้าเธอขัดขืน… เราก็จะ… บังคับ…”
ทันใดนั้นเอง! เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล!
“อึ๋ง!” ชายชุดดำคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ “ตำรวจมา!”
“รีบไป!” ชายอีกคนสั่ง “พาเธอไปด้วย!”
ดาวิกาต่อสู้ขัดขืนอย่างเต็มกำลัง แต่พวกมันก็แข็งแรงเกินไป พวกมันจับแขนเธอไว้แน่น และพยายามจะลากเธอออกไป
“ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!” ดาวิกากรีดร้อง
แต่แล้ว… ท่ามกลางความโกลาหล… ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา!
“อย่าแตะต้องเธอ!” เสียงทุ้มดังขึ้น
ดาวิกาหันไปมองด้วยความตกใจ… เป็น… เป็นกวินท์! เขา… เขายังไม่ตาย!
กวินท์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายเข้าต่อสู้กับกลุ่มคนชุดดำอย่างบ้าคลั่ง แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ยังคงลุกขึ้นมาสู้เพื่อปกป้องเธอ
“กวินท์… คุณ…” ดาวิกาแทบจะพูดไม่ออก
“ฉัน… ไม่ยอมให้ใคร… มาทำร้ายเธอ…” กวินท์พูดพลางต่อสู้
แต่แล้ว… ชายชุดดำคนหนึ่งก็ใช้ปืนที่ซ่อนไว้ ยิงเข้าใส่กวินท์อีกครั้ง!
“ไม่!!!” ดาวิการ้องเสียงหลง
ครั้งนี้… กวินท์ทรุดตัวลงไปจริงๆ… ร่างของเขาแน่นิ่งไปบนพื้น… ดวงตาของเขา… ยังคงจ้องมองมาที่ดาวิกา… เต็มไปด้วยความรัก… และความเสียใจ…
“กวินท์…” ดาวิกาพึมพำชื่อเขาอย่างแผ่วเบา…
กลุ่มคนชุดดำใช้โอกาสนี้ คว้าตัวดาวิกาไป และหายตัวไปในความมืด… ทิ้งไว้เพียงร่างของกวินท์… และเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้…
รักที่กลายเป็นศัตรู
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก