“คุณ… คุณจะทิ้งฉันไปจริงๆ เหรอ… กวินท์…” เสียงกระซิบแผ่วเบาของดาวิกาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักในโรงพยาบาล เธอพยายามจับมือของกวินท์ที่เย็นเฉียบเอาไว้แน่น น้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่หยุด ราวกับจะบอกเล่าถึงความปวดร้าวที่กัดกินหัวใจเธอ
สองสัปดาห์… สองสัปดาห์แล้วที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับความจริงอันโหดร้าย การสูญเสียกวินท์ไปในวันนั้น… มันเหมือนกับการถูกพรากเอาหัวใจทั้งดวงไปจากเธอ โชคดีที่กวินท์ไม่ได้เสียชีวิต… เขาเพียงแต่บาดเจ็บสาหัส และถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาถึงที่เกิดเหตุพอดี
แต่… แม้ว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้… แต่ความทรงจำบางส่วนของเขากลับเลือนหายไป… เขาจำดาวิกาไม่ได้… จำเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้… ราวกับสมองของเขาถูกลบออกไป…
“กวินท์… ได้ยินฉันไหม…” ดาวิกาพึมพำ พยายามจะเรียกสติของเขา
กวินท์ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้น… ยังคงว่างเปล่า… ไร้ซึ่งความทรงจำ…
“คุณ… คุณเป็นใคร…” เสียงของกวินท์แหบพร่า ราวกับคนที่ไม่เคยพูดมานาน
หัวใจของดาวิกาหล่นวูบไปอีกครั้ง เธอรู้ว่านี่คือผลจากการกระทำของพ่อเลี้ยง… ชายผู้ที่เธอเคยเรียกว่าพ่อ… ชายผู้ที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ
“ฉัน… ฉันคือดาวิกา… กวินท์… คุณจำฉันไม่ได้เลยเหรอ…” น้ำเสียงของดาวิกาสั่นเครือ
กวินท์มองเธอด้วยความสับสน… ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ… ราวกับดาวิกาเป็นคนแปลกหน้า
“ดาวิกา… ฉัน… ฉันจำคุณไม่ได้…” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉัน… รู้สึกเหมือน… ว่าฉัน… หลงลืมบางอย่างไป…”
ดาวิกาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่านี่คือบทพิสูจน์สุดท้าย… บทพิสูจน์ที่เธอจะต้องผ่านไปให้ได้…
เธอตัดสินใจแล้ว… เธอจะให้อภัยกวินท์… ให้อภัยเขาจริงๆ…
“ไม่เป็นไรค่ะ กวินท์…” ดาวิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะเข้มแข็ง “คุณไม่ต้องจำอะไรทั้งนั้น… แค่รู้ว่า… ฉันจะอยู่ตรงนี้… เป็นกำลังใจให้คุณเสมอ…”
เธอเอื้อมมือไปกุมมือของเขาอีกครั้ง คราวนี้… เธอไม่ได้คาดหวังอะไร… เพียงแค่อยากจะส่งผ่านความรู้สึก… ความรัก… และการให้อภัย… ไปให้ถึงเขา
“ฉัน… ฉันเข้าใจแล้วค่ะ…” ดาวิกาพูดต่อ “ฉันเข้าใจทุกอย่าง… ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของคุณ… ฉันเข้าใจความผิดพลาดของคุณ… และ… ฉันก็เข้าใจ… ว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้น…”
เธอค่อยๆ เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กวินท์ฟัง… เล่าถึงแผนการอันซับซ้อนของพ่อเลี้ยง… เล่าถึงความแค้นที่กวินท์ต้องแบกรับ… เล่าถึงความรักที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา… แม้ว่าเขาจะจำมันไม่ได้ก็ตาม
“ฉันให้อภัยคุณนะ กวินท์…” ดาวิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “ให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเคยทำ… ให้อภัยทุกคำโกหก… ให้อภัยทุกความเจ็บปวดที่ฉันได้รับ…”
เธอเอื้อมมืออีกข้างไปสัมผัสใบหน้าของเขาเบาๆ “เพราะฉันรู้ว่า… ลึกๆ แล้ว… คุณก็เป็นแค่เหยื่อคนหนึ่ง… เหมือนกับฉัน…”
กวินท์มองดาวิกาด้วยสายตาที่เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่ความว่างเปล่า… ดวงตาของเขาเริ่มฉายแววสงสัย… และ… ความสนใจ…
“คุณ… คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร…” เขาถาม
“ฉันกำลังพูดถึง… ความรักของเราค่ะ…” ดาวิกาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยน้ำตา “ความรักที่เคยถูกบดบังด้วยความลับ… แต่สุดท้าย… มันก็ยังคงอยู่…”
เธอค่อยๆ อธิบายถึงรายละเอียดต่างๆ… ถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา… ถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้น… แม้ว่ากวินท์จะจำมันไม่ได้… แต่ดาวิกาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา…
“คุณ… คุณเคยรักฉันจริงๆ เหรอ…” กวินท์ถามเสียงสั่น
“ใช่ค่ะ… ฉันรักคุณ… รักคุณมาก…” ดาวิกาตอบ “ถึงแม้ว่า… คุณจะทำให้ฉันเจ็บปวด… แต่ฉันก็ยังรักคุณ…”
กวินท์มองดาวิกาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน… ราวกับกำลังพยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวความทรงจำที่ขาดหายไป
“ฉัน… ฉันรู้สึก… เหมือน… เคยรู้จักคุณ… มาก่อน…” เขาพูด
ดาวิกาจับมือของเขาไว้แน่น… “ใช่ค่ะ… เราเคยรู้จักกัน… และเราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกันอีกครั้ง…”
เธอตัดสินใจแล้ว… เธอจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน… จะไม่ปล่อยให้ความแค้น… หรืออดีต… มาทำลายความสุขของเธออีกต่อไป
“คุณ… คุณจะไม่เกลียดฉัน… ใช่ไหม…” กวินท์ถามเสียงเบา
“ฉันไม่เกลียดคุณค่ะ กวินท์…” ดาวิกาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสขึ้น “ฉันให้อภัยคุณแล้ว… และฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ… ตลอดไป…”
ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์มือถือของดาวิกาก็ดังขึ้น…
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… เป็นข้อความจาก… ทนายความ…
“ข่าวดีค่ะ กวินท์!” ดาวิกาอุทานด้วยความตื่นเต้น “พ่อเลี้ยง… เขาถูกจับแล้ว! ตำรวจสามารถรวบรวมหลักฐานทั้งหมดได้… และ… เขาจะได้รับโทษทัณฑ์ตามที่ก่อไว้!”
กวินท์มองดาวิกาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยินดี… ราวกับว่า… เขาได้ปลดปล่อยภาระอันหนักอึ้งออกจากใจ…
“ฉัน… ฉันดีใจด้วยนะ ดาวิกา…” เขาพูด
ดาวิกาหันกลับมามองกวินท์… ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวัง… ความสุข… และความรัก…
“เรา… เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะ กวินท์…” เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้เขา
กวินท์ค่อยๆ พยักหน้า… เขาเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของดาวิกา… เป็นครั้งแรก… ที่ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความรู้สึก… ความรัก… และความทรงจำที่กำลังค่อยๆ กลับคืนมา…
“ดาวิกา…” เขาเรียกชื่อเธอ… เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น… “ฉัน… จำคุณได้แล้ว…”
ดาวิกานิ่งอึ้งไป… น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม… เธอรู้ว่า… นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง… จุดเริ่มต้นของความรัก… ที่จะไม่มีวันถูกทำลายอีกต่อไป…
แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง… ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!
“คุณดาวิกา! คุณต้องรีบไปเดี๋ยวนี้!” เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังขึ้นอย่างเร่งรีบ
“มีอะไรคะ!” ดาวิกาถามอย่างตกใจ
“มีคน… พยายามจะเข้ามาทำร้ายคุณกวินท์!” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดพร้อมกับชี้ไปที่เงาดำทะมึนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู…
รักที่กลายเป็นศัตรู
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก