ตอนที่ 2 — เงาของอดีต

"อรุณรัศมี... เข้าใจนะ" เสียงทุ้มต่ำของ 'รวินท์' ดังขึ้นเมื่อเขามองเห็นร่างผอมบางของ 'ปลายฝน' ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา ดวงตาคมกริบของเขามองสำรวจร่างของเธออย่างไม่ปิดบัง ‌แต่ก็แฝงไปด้วยความห่างเหินที่ชัดเจน

ปลายฝนยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน ดวงตาคู่นั้นที่เคยเป็นความหวังของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นกำแพงอันสูงใหญ่ที่กั้นขวางระหว่างหัวใจของทั้งสองคน การแต่งงานได้ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนแล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรวินท์ก็ยังคงเหมือนเดิม เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนคนแปลกหน้า หรือบางครั้งก็เหมือนคนรับใช้ที่เขาไม่อยากจะมองหน้า

"คุณ... คุณรวินท์คะ" ​ปลายฝนเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมความกล้า "ปลายฝน... อยากจะคุยกับคุณรวินท์เรื่อง... เรื่องบ้านค่ะ"

รวินท์ถอนหายใจเบาๆ เขาเดินตรงไปที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างไม่ใยดี "มีอะไรก็ว่ามา" ‍เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเธอ

"คือ... บ้านหลังนี้... มันใหญ่มากค่ะ... ปลายฝน... ไม่รู้จะทำอะไรดี..." ปลายฝนพยายามอธิบาย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงส่วนเกินในชีวิตของเขา

"ก็ทำตัวให้มีประโยชน์บ้างสิ" รวินท์พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ‌"อย่าเอาแต่ยืนเกะกะอยู่ตรงนั้น"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของปลายฝน เธอพยายามอย่างที่สุดแล้วที่จะทำให้ตัวเองมีประโยชน์ แต่เขากลับมองไม่เห็นค่าใดๆ ในตัวเธอเลย "ปลายฝน... พยายามทำทุกอย่างแล้วค่ะ..."

"พยายามแล้วได้อะไรขึ้นมา?" รวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธอเป็นครั้งแรก สายตาของเขาเย็นชาจนน่ากลัว ‍"ก็เห็นยืนอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม"

ปลายฝนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอรู้ว่าเขากำลังจะสื่ออะไร แต่เธอไม่สามารถทำในสิ่งที่เขาต้องการได้ "ปลายฝน... ขอโทษค่ะ"

"ไม่มีใครขอโทษแล้วมันจะดีขึ้นหรอกนะปลายฝน" รวินท์พูดเสียงเรียบ "ไปทำงานของเธอซะ"

ปลายฝนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ​หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและเจ็บปวด

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ปลายฝนพยายามทำความเข้าใจรวินท์ เธอรู้ว่าเขามี 'คนที่เขารัก' อยู่แล้ว และเธอเป็นเพียง 'ข้อผูกมัด' ​ที่เขาต้องแบกรับ แต่การที่เขาปฏิบัติต่อเธอเย็นชาขนาดนี้ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน

ในคืนวันแต่งงาน... คืนที่เธอควรจะมีความสุขที่สุด กลับกลายเป็นคืนแห่งความทรมาน รวินท์ไม่ได้แตะต้องเธอเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่กล่าวขอโทษ และบอกว่าเขาไม่สามารถทำในสิ่งที่เธอคาดหวังได้

"ฉันขอโทษปลายฝน" ​เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ฉัน... ฉันตอบสนองความรักของเธอไม่ได้จริงๆ"

"ทำไมคะ?" ปลายฝนถามทั้งน้ำตา "เพราะ... คุณอรุณรัศมีใช่ไหมคะ?"

รวินท์พยักหน้าช้าๆ "ใช่... ฉันรักอรุณรัศมี"

คำตอบนั้นเหมือนกระสุนที่ยิงเข้ากลางใจของปลายฝน เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา "แต่... แต่คุณแต่งงานกับปลายฝนแล้วนะคะ"

"ฉันรู้" รวินท์พูดเสียงเครียด "แต่ฉันไม่เคยลืมอรุณรัศมี"

"แล้ว... แล้วปลายฝนล่ะคะ?" ปลายฝนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ปลายฝน... ไม่มีค่าอะไรเลยเหรอคะ?"

รวินท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้ปลายฝนเจ็บปวด "เธอ... เธอเป็นภรรยาของฉันตามกฎหมาย... แต่... หัวใจของฉัน... ไม่เคยเป็นของเธอ"

หลังจากคืนนั้น ปลายฝนก็ใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบงัน รวินท์ไม่เคยเข้าหาเธอ ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ต่อเธอ เขามีชีวิตของเขา มีอรุณรัศมีที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

แต่ในบางครั้ง... ปลายฝนก็เห็นแววตาของรวินท์ที่มองเธอ... แววตาที่ดูสับสน... แววตาที่ดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่... แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามจะเข้าใกล้... เขาก็จะถอยห่างออกไปเสมอ

"อรุณรัศมี... รอฉันหน่อยนะ" เสียงรวินท์ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขาเห็นปลายฝนยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน "ฉันจะจัดการเรื่องพวกนี้ให้เสร็จเร็วที่สุด"

"ค่ะ... คุณรวินท์" ปลายฝนตอบเสียงเบา เธอรู้ดีว่า 'เรื่องพวกนี้' คืออะไร... 'เรื่อง' ที่เกี่ยวข้องกับเธอ... 'เรื่อง' ที่เขาอยากจะกำจัดออกไปจากชีวิตของเขาโดยเร็วที่สุด

เธอเดินกลับไปที่ห้องนอนอันกว้างขวางแต่กลับรู้สึกอ้างว้าง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกวางทิ้งไว้ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้

เย็นวันนั้น... ขณะที่ปลายฝนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนหลังบ้าน เธอก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้าน

อรุณรัศมี...

หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ เดินลงมาจากรถอย่างสง่างาม เธอยิ้มให้กับปลายฝนอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน

"อรุณรัศมี... มาแล้วเหรอ" รวินท์ทักทายอรุณรัศมีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่ปลายฝนไม่เคยได้ยินจากเขาเลย

"ค่ะ... ที่รัก" อรุณรัศมีตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน "ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ"

ทั้งสองคนโอบกอดกันอย่างสนิทสนมราวกับเป็นคู่รักที่หวานชื่น ปลายฝนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอกล้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่ไหลออกมา

"อรุณรัศมี... ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ" รวินท์พูดเสียงเบาลง เมื่อเห็นปลายฝนเดินเข้ามาใกล้ "เรื่อง... เรื่องปลายฝน"

อรุณรัศมีหันมามองปลายฝนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มที่เคยมีหายไป เหลือเพียงแววตาที่เย็นชา "มีอะไรเหรอคะ... ที่รัก"

"ฉัน... ฉันอยากจะ... จบเรื่องนี้" รวินท์พูดเสียงหนักแน่น "ฉันไม่อยากให้เรื่องมันยืดเยื้อไปมากกว่านี้"

"จบ? จบยังไงคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ "คุณจะหย่ากับเธอเหรอคะ?"

"ยัง... ยังไม่ใช่ตอนนี้" รวินท์ส่ายหน้า "แต่... ฉันอยากให้เธอรู้ว่า... ฉันจะพยายามทำให้มันจบลงโดยเร็วที่สุด"

อรุณรัศมีมองปลายฝนอย่างพิจารณา ก่อนจะหันกลับไปพูดกับรวินท์ "ฉันเข้าใจค่ะ... ที่รัก"

ปลายฝนยืนนิ่ง เธอได้ยินทุกคำพูด ทุกการสนทนาของทั้งสองคน เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็น 'อุปสรรค' ที่ต้องถูกกำจัดออกไป

"คุณรวินท์คะ" ปลายฝนเอ่ยขึ้นเสียงสั่น "ปลายฝน... อาจจะเป็นต้นเหตุของปัญหา... แต่ปลายฝน... ก็เป็นภรรยาของคุณนะคะ"

"ภรรยาตามกฎหมาย" รวินท์สวนกลับอย่างรวดเร็ว "แต่ไม่ใช่ภรรยาในหัวใจ"

คำพูดนั้นตอกย้ำความเจ็บปวดของปลายฝนให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันจะหลุดพ้น

"ฉัน... ฉันขอตัวก่อนนะคะ" ปลายฝนพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะรีบเดินหนีไป ทิ้งให้รวินท์และอรุณรัศมีมองตามหลังเธอไปด้วยสายตาที่แตกต่างกัน

รวินท์มองตามหลังปลายฝนด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวที่จะต้องทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง

ส่วนอรุณรัศมี... เธอยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์... เธอมั่นใจว่าชัยชนะเป็นของเธอแน่นอน...