"คุณรวินท์คะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วของ 'อรุณรัศมี' ดังขึ้น ขณะที่เธอกำลังรินชาให้ 'รวินท์' ในห้องนั่งเล่นหรู ความอ่อนหวานที่เธอแสดงออกมานั้น ราวกับจะกลบเกลื่อนความเย็นชาที่แฝงอยู่ในดวงตา
"อรุณรัศมี... ฉันอยากจะคุยเรื่อง... ปลายฝน" รวินท์พูดขึ้นอย่างอึดอัด เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจเมื่อต้องพูดถึงเรื่องนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีอรุณรัศมีอยู่ด้วย
อรุณรัศมีวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "จะคุยเรื่องอะไรคะ... ที่รัก"
"ฉัน... ฉันคิดว่าเราควรจะ... ยุติเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด" รวินท์กล่าว "ฉันไม่อยากให้ปลายฝนต้องทนทุกข์ไปมากกว่านี้"
"แต่... ทำไมคะ" อรุณรัศมีแสร้งทำเป็นสงสัย "คุณก็แต่งงานกับเธอแล้วนี่คะ... หรือว่า... คุณไม่รักเธอเลยจริงๆ?"
"แน่นอน" รวินท์ตอบทันที "ฉันรักเธอ... อรุณรัศมี... เธอคนเดียว"
"แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงคะ" อรุณรัศมีถามต่อ "จะหย่ากับเธอเหรอคะ?"
"ยัง... ยังไม่ใช่ตอนนี้" รวินท์ส่ายหน้า "ฉันต้องหาทางที่... ที่ทำให้ทุกอย่างมันลงตัวที่สุด"
"ทางที่ทำให้ทุกอย่างลงตัวที่สุด..." อรุณรัศมีทวนคำพลางหัวเราะเบาๆ "ฉันว่า... ฉันพอจะรู้นะคะว่าคุณหมายถึงอะไร"
รวินท์มองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "เธอ... เธอจะช่วยฉันได้ใช่ไหม?"
"แน่นอนค่ะ... ที่รัก" อรุณรัศมีตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ "ฉันจะช่วยคุณเอง"
ในขณะเดียวกัน... 'ปลายฝน' กำลังเดินสำรวจห้องสมุดส่วนตัวของรวินท์ เธอพยายามหาหนังสือที่จะทำให้เธอผ่อนคลายจากความรู้สึกอ้างว้างที่กำลังกัดกินหัวใจ ระหว่างที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการอ่าน เธอก็ได้ยินเสียงสนทนาของรวินท์และอรุณรัศมีดังมาจากห้องนั่งเล่น
"ฉันไม่อยากให้เธอต้องทนทุกข์ไปมากกว่านี้"
"ทางที่ทำให้ทุกอย่างลงตัวที่สุด"
"ฉันจะช่วยคุณเอง"
คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของปลายฝน เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น... บางอย่างที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล
เธอค่อยๆ เดินออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าไปยังห้องนั่งเล่น แต่ก่อนที่จะถึง... เธอก็ได้ยินเสียงรวินท์พูดอีกครั้ง
"ฉันจะ... หลอกเธอ"
หัวใจของปลายฝนแทบหยุดเต้น หลอก? เขาจะหลอกเธอ? หลอกเธอในเรื่องอะไร?
ปลายฝนยืนนิ่งอยู่หลังประตู พยายามฟังบทสนทนาต่อไปด้วยใจที่เต้นระรัว
"คุณจะหลอกเธอว่ายังไงคะ... ที่รัก" เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้น
"ฉันจะบอกเธอว่า... ฉันจะแต่งงานกับเธอ... และเราจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข... แต่... พอทุกอย่างเรียบร้อย... ฉันจะ... ทิ้งเธอไป"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของปลายฝน เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว คำโกหก... เขาจะโกหกเธอ... แล้วจะทิ้งเธอไป...
น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่เข้าใจ... ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? เธอทำอะไรผิด?
ปลายฝนตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว "คุณรวินท์คะ!" เธอเอ่ยขึ้นเสียงสั่น
รวินท์และอรุณรัศมีหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ
"คุณ... คุณพูดอะไรเมื่อกี้คะ?" ปลายฝนถามทั้งน้ำตา
รวินท์หน้าซีดเผือด เขารู้ว่าปลายฝนได้ยินทุกอย่าง "ปลายฝน... เธอ... เธอฟังผิดไป"
"ฟังผิดไปเหรอคะ?" ปลายฝนหัวเราะทั้งน้ำตา "ปลายฝนฟังไม่ผิดค่ะ... คุณกำลังจะหลอกปลายฝน... แล้วก็ทิ้งปลายฝนไป"
อรุณรัศมียิ้มเยาะ "คุณปลายฝนคะ... คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ... คุณรวินท์กำลังจะบอกว่า... เขาจะแต่งงานกับฉัน... และพวกเราจะมีความสุข... ส่วนคุณ... คุณก็ควรจะไปหาทางของตัวคุณเอง"
"ไม่จริง!" ปลายฝนตะโกนลั่น "คุณรวินท์คะ... คุณบอกปลายฝนสิคะ... ว่าคุณไม่ได้จะทำแบบนั้น"
รวินท์มองปลายฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยว "ปลายฝน... ฉัน... ฉันขอโทษ"
คำขอโทษนั้นยิ่งทำให้ปลายฝนเจ็บปวดมากขึ้น เธอไม่เข้าใจ... ทำไม?
"ทำไมคะ?" ปลายฝนถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ทำไมคุณถึงทำกับปลายฝนแบบนี้?"
"มัน... มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนะปลายฝน" รวินท์พยายามอธิบาย "ฉัน... ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้"
"จำเป็นต้องทำแบบนี้... เพื่ออะไรคะ?" ปลายฝนถาม "เพื่อผู้หญิงคนนี้เหรอคะ?" เธอชี้ไปที่อรุณรัศมี
อรุณรัศมียิ้มเยาะ "ใช่ค่ะ... คุณปลายฝน... คุณสู้ฉันไม่ได้หรอก"
"ฉัน... ฉันจะไม่ยอม!" ปลายฝนตะโกนลั่น "ปลายฝนจะสู้... เพื่อให้ได้หัวใจของคุณรวินท์มา"
รวินท์มองปลายฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้เธอเจ็บปวด "ปลายฝน... เธอไม่มีทางชนะหรอก"
"ปลายฝนจะลองดูค่ะ!" ปลายฝนประกาศกร้าว ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รวินท์และอรุณรัศมียืนมองตามหลังเธอไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน
ปลายฝนเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่อย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนของคำโกหกและความเจ็บปวด เธอจะทำอย่างไรต่อไป? เธอจะสู้เพื่อความรักของเธอจริงๆ หรือ? หรือเธอจะยอมแพ้ให้กับโชคชะตาที่โหดร้าย?
หัวใจที่ถูกเหยียบย่ำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก