“เธอทำอะไรของเธอ! ออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดของมารดารวินท์แผดดังขึ้นราวกับฟ้าร้อง ทำลายความเงียบสงัดของคฤหาสน์หรู ปลายฝนยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดิน ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนและหวาดกลัว
“คุณแม่... ปลายฝน... ปลายฝนแค่... แค่จะมาดูว่าคุณรวินท์เป็นอะไร” เสียงหวานสั่นเครือตอบกลับไป เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น แต่ก็ทำได้ยากยิ่งนัก
“ดูว่ารวินท์เป็นอะไร? เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของครอบครัวฉัน!” มารดาตอกกลับอย่างเย็นชา ใบหน้าของเธอฉายแววเกรี้ยวกราด ราวกับว่าปลายฝนคือตัวการที่ทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย
รวินท์ที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องทำงาน เห็นภาพมารดากำลังเผชิญหน้ากับปลายฝน เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง เขาเพิ่งจะยอมจำนนต่อคำสั่งของมารดาไปเมื่อไม่นานมานี้เอง และตอนนี้...
“แม่ครับ... ใจเย็นๆ ก่อนครับ” รวินท์พยายามเข้าไปห้ามปราม แต่ก็ถูกมารดากวาดสายตามามองด้วยความไม่พอใจ
“แก! มานี่เดี๋ยวนี้!” มารดาตวาดใส่เขา “มาดูว่าผู้หญิงที่แกอ้างว่า ‘กำลังรู้สึกดี’ ด้วยน่ะ มันทำตัวยังไง!”
รวินท์มองไปยังปลายฝนอีกครั้ง ร่างบางกำลังสั่นเทา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่เข้าใจ เขาอยากจะเข้าไปโอบกอดเธอ ปลอบประโลมเธอ แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้
“ปลายฝน... เธอ... เธอไปก่อนนะ” รวินท์พูดเสียงอ่อย “เดี๋ยวฉัน... เดี๋ยวฉันจะไปคุยด้วยทีหลัง”
“ไป! ไปให้พ้นหน้าฉันไปเลย!” มารดากล่าวเสียงแข็ง “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก!”
ปลายฝนมองรวินท์ด้วยแววตาตัดพ้อ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์นี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ แต่เธอไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้รวินท์ยืนมองตามแผ่นหลังบางๆ นั้นด้วยความเจ็บปวด
เมื่อปลายฝนเดินหายไปจากสายตา มารดาก็หันมาตวาดใส่รวินท์อีกครั้ง
“เห็นไหม! ความวุ่นวายที่เธอสร้าง! เพราะเธอไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี!”
“แม่ครับ... ปลายฝนไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” รวินท์แก้ต่างอย่างหมดหวัง
“เธอกำลังจะทำให้ครอบครัวของเราล่มสลาย! เธอเข้าใจไหม!” มารดาตอกกลับ “ถ้าข่าวเรื่องนี้ออกไป... ธุรกิจของเราจะเสียหายแค่ไหน! ชื่อเสียงของเราจะมัวหมองแค่ไหน!”
“แต่... ผม... ผมไม่สามารถทำแบบนี้ได้” รวินท์พูดเสียงสั่นเครือ เขาจำคำพูดที่เขาเพิ่งจะบอกมารดาไปเมื่อไม่นานมานี้ได้ดี การยอมจำนนต่อคำสั่งของเธอ มันเหมือนกับการต้องย่ำยีหัวใจของตัวเอง
“เธอต้องทำ! ไม่มีทางเลือกอื่น!” มารดาประกาศกร้าว “เธอจะต้องแต่งงานกับคุณหนูอรณิชา! นั่นคือสิ่งที่ควรจะเป็น!”
คำว่า "คุณหนูอรณิชา" ทำให้รวินท์รู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง เขาหลับตาลง ความลับที่เขาพยายามเก็บงำไว้กำลังจะถูกเปิดเผยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“แม่ครับ... ผมมีเรื่องต้องบอกแม่” รวินท์พูดเสียงแผ่วเบา
“มีเรื่องอะไรอีก!” มารดาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
“เรื่อง... เรื่องคุณหนูอรณิชา...” รวินท์เอ่ย “ผม... ผมไม่สามารถแต่งงานกับเธอได้”
ใบหน้าของมารดาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “อะไรนะ! เธอพูดว่าอะไร!”
“ผม... ผมมีคนที่ผมรักแล้วครับ” รวินท์พูดอย่างกล้าหาญที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เธอพูดเล่นใช่ไหม!” มารดาตวาดเสียงดัง “เธอจะทำให้เราเสียใจขนาดนี้ไม่ได้นะ!”
“ผมไม่ได้พูดเล่นครับ” รวินท์ตอบอย่างหนักแน่น “ผมรักปลายฝน”
คำสารภาพนั้นทำเอาโลกทั้งใบของมารดารวินท์หยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอมองลูกชายด้วยความตกตะลึง ราวกับว่าเขาเพิ่งจะพูดภาษาต่างดาว
“รัก? เธอจะรักผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไร! เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร!” มารดาตะโกนเสียงดัง “เธอไม่คู่ควรกับเธอเลยแม้แต่น้อย!”
“แต่ผมรักเธอครับ!” รวินท์ย้ำ “และผมจะเลือกเธอ!”
“แก!” มารดาแทบจะสิ้นสติ “ถ้าแกเลือกผู้หญิงคนนั้น! แกจะไม่ได้อะไรจากครอบครัวเราอีกต่อไป! และเรา... เราก็จะไม่มีลูกชายแบบแกอีกต่อไป!”
คำพูดของมารดาเหมือนดาบที่กรีดลงกลางใจของรวินท์ เขาไม่เคยคิดว่ามารดาของเขาจะพูดจาเช่นนี้ได้
“แม่ครับ... อย่าพูดแบบนี้เลยครับ” เขาอ้อนวอน
“ฉันพูดจริง!” มารดาตวาด “เธอต้องเลือกระหว่างครอบครัวของเรา... กับผู้หญิงคนนั้น!”
รวินท์ยืนนิ่ง เขาเผชิญหน้ากับทางเลือกระหว่างสิ่งที่หัวใจต้องการ กับสิ่งที่เขาถูกพร่ำสอนมาตลอดชีวิต มันเป็นทางเลือกที่ยากลำบากที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา
ในขณะที่รวินท์กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคย เป็นเสียงของพ่อ
“พ่อครับ...” รวินท์รับสายด้วยเสียงสั่นเครือ
“รวินท์... พ่อมีข่าวร้ายจะบอก” เสียงของพ่อเต็มไปด้วยความกังวล “บริษัทของเรา... กำลังจะล้มละลาย”
รวินท์ชะงักไป ข่าวร้ายนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมาอีกครั้ง “อะไรนะครับ! เป็นไปได้อย่างไร!”
“มัน... มันเกิดจากความผิดพลาดบางอย่าง... และตอนนี้... เรากำลังจะสูญเสียทุกอย่าง” พ่อของเขากล่าวเสียงแผ่ว “ถ้าเราไม่สามารถหาเงินจำนวนมากมาช่วยประคองบริษัทได้... เราก็จะหมดตัว”
รวินท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาอีกครั้ง เขาหันไปมองมารดาที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างๆ
“แล้ว... เราจะทำอย่างไรครับพ่อ?” เขาถามเสียงสั่น
“ทางเดียวที่พ่อคิดออก... คือ... คือการแต่งงานของแกกับคุณหนูอรณิชา” พ่อของเขากล่าว “ครอบครัวของเธอ... สามารถช่วยเราได้”
คำพูดของพ่อเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงมาบนใบหน้าของรวินท์ เขาเพิ่งจะประกาศไปว่าเขารักปลายฝน และตอนนี้เขากลับต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม
“แต่... แม่ครับ... ผม... ผม...” รวินท์พูดไม่ออก เขาหันไปมองมารดาอย่างสิ้นหวัง
มารดาของเขาดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ เธอค่อยๆ เดินเข้ามาหารวินท์
“รวินท์... แม่เข้าใจว่ามันยาก” เธอพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “แต่... นี่คือทางเดียวที่เราจะรอด”
รวินท์มองไปที่มารดาของเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวัง เขาเห็นประกายแห่งความรักที่มารดามีต่อครอบครัว
“ผม... ผมจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวครับ” รวินท์กล่าวเสียงหนักแน่น “แต่... ผมอยากให้แม่เข้าใจ... ว่าผม... ผมไม่สามารถลืมปลายฝนได้”
มารดาของเขากอดเขาไว้แน่น “แม่รู้... แม่รู้ว่าลูกรักเธอ”
ในขณะที่รวินท์กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้เอง ประตูห้องโถงก็เปิดออกอีกครั้ง ปลายฝนเดินเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“คุณรวินท์คะ... ปลายฝน... ปลายฝนได้ยินทุกอย่างค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
รวินท์หันไปมองปลายฝนด้วยความตกใจ เขารู้ดีว่าเธอต้องเสียใจมากแค่ไหน
“ปลายฝน... ฉัน...” เขาพยายามจะอธิบาย
“ไม่เป็นไรค่ะ” ปลายฝนพูดตัดบท “ปลายฝนเข้าใจค่ะ”
เธอเดินเข้าไปหารวินท์ช้าๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ก็ยังคงมีประกายแห่งความเข้มแข็ง
“คุณรวินท์ไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ” เธอพูด “ปลายฝนรู้ว่าคุณรวินท์รักครอบครัว”
รวินท์มองปลายฝนด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความเสียใจ ความรัก และความรู้สึกผิด
“แต่... ฉัน... ฉันรักเธอ” เขาพึมพำ
“ปลายฝนก็รักคุณรวินท์ค่ะ” เธอตอบ “แต่บางที... ความรัก... ก็ต้องมาพร้อมกับการเสียสละ”
รวินท์หลับตาลง เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไร เขาได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว หรือเขากำลังจะได้ทุกอย่างมาพร้อมกับความเจ็บปวด
“แล้ว... คุณรวินท์จะเลือกอะไรคะ?” ปลายฝนถามเสียงแผ่วเบา
รวินท์ลืมตาขึ้น เขามองไปที่ปลายฝน ก่อนจะหันไปมองมารดาของเขา
“ผม... ผมจะเลือกครอบครัวครับ” เขาพูดเสียงหนักแน่น เป็นคำพูดที่ทำให้ปลายฝนหน้าซีดเผือด
“แต่... ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ” เขาเสริม “และฉันจะหาทาง... เพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน”
คำพูดของรวินท์เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของปลายฝน เธอไม่รู้ว่าคำพูดนั้นคือความหวัง หรือเป็นเพียงคำปลอบใจที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น
“แล้ว... คุณหนูอรณิชาล่ะคะ?” ปลายฝนถามเสียงสั่น
รวินท์เงียบไป เขาหันไปมองมารดาด้วยสายตาที่ขอร้อง
“แม่ครับ... ผม... ผมจะแต่งงานกับคุณหนูอรณิชา... แต่... ผมขอเวลา...”
“เวลาอะไร!” มารดาตะคอก “ถ้าแกอยากจะแต่งงานกับเธอ! แกก็ต้องยอมรับทุกอย่าง!”
รวินท์ยืนนิ่ง เขาเหมือนถูกขังอยู่ในกรงที่ตัวเองสร้างขึ้นมา เขาได้เลือกระหว่างครอบครัวกับความรัก และตอนนี้เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย
“ฉัน... ฉันจะแต่งงานกับคุณหนูอรณิชา” รวินท์พูดเสียงแผ่วเบา เป็นคำพูดที่ทำให้ปลายฝนถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น
“ปลายฝน!” รวินท์ร้องเรียกด้วยความตกใจ
แต่ปลายฝนกลับไม่ตอบ เธอเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอว่างเปล่า ราวกับว่าหัวใจของเธอได้แตกสลายไปแล้ว
หัวใจที่ถูกเหยียบย่ำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก