ตอนที่ 15 — ความจริงที่ถูกบิดเบือน — เงาของความอิจฉาที่บดบังแสงสว่าง

"ถ้าเธอไม่รักฉัน...ก็บอกกันดีๆ ก็ได้" คำพูดของรวินท์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของปลายฝน ราวกับเป็นคำสาปที่คอยตามหลอกหลอนเธอในทุกค่ำคืน เธอได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง รวินท์จะเข้าใจ...เข้าใจว่าสิ่งที่เธอทำ ไม่ใช่เพราะเธอไม่รักเขา ‌แต่เพราะเธอถูกบีบบังคับ

หลังจากวันที่เธอ "ยอมจำนน" ต่อข้อเรียกร้องอันโหดร้ายของท่านหญิงอัคราภรณ์ ชีวิตของปลายฝนก็ตกอยู่ในสภาพที่แทบจะไม่มีชีวิตชีวา เธอถูกกักบริเวณอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับนกที่ถูกขังในกรงทอง ทุกวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าและไร้ซึ่งความหมาย เธอไม่มีโอกาสได้พบกับรวินท์อีกเลย แม้จะพยายามส่งข่าวคราวผ่านคนรับใช้ที่พอจะไว้ใจได้บ้าง ​แต่ก็ดูเหมือนข่าวสารจะถูกกลั่นกรอง หรือไม่ก็ไม่ไปถึงเขาเลย

ในทางกลับกัน รวินท์ก็เริ่มที่จะจมดิ่งลงไปในความเข้าใจผิด เขามองเห็นแต่ภาพของปลายฝนที่บอกว่า "ฉันมาเอง" ภาพของเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะไม่แยแสต่อความรู้สึกของเขาเลยแม้แต่น้อย ความเชื่อมั่นที่เขามีให้เธอค่อยๆ ถูกบ่อนทำลายลงไปทีละน้อย

"เป็นไปไม่ได้...เธอไม่น่าจะทำแบบนี้กับฉัน" ‍เขาพยายามจะหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง แต่เมื่อนึกถึงคำพูดและท่าทีของปลายฝนในคืนนั้น เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างอ่อนแรง

"บางที...เธออาจจะไม่ได้รักฉันเลยจริงๆ" ความคิดนี้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างช้าๆ ราวกับวัชพืชที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในผืนดินที่เคยอุดมสมบูรณ์

ในขณะที่รวินท์กำลังสับสนและเสียใจอยู่นั้น 'มัทนา' คู่หมั้นที่ถูกวางตัวไว้ให้เขา ‌ก็ไม่รอช้าที่จะใช้โอกาสทองนี้เข้ามาแทรกแซง

มัทนาเป็นหญิงสาวที่มาจากตระกูลเก่าแก่ มีความทะเยอทะยานสูง เธอทราบดีว่าการได้แต่งงานกับรวินท์ คือการได้ก้าวเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น และเธอเองก็ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับปลายฝนเลยสักนิด เธอเห็นปลายฝนเป็นเพียงคู่แข่งที่น่ารำคาญ และคอยกีดขวางความสุขของเธอ

"พี่รวินท์คะ...มัทนาเป็นห่วงพี่เหลือเกินค่ะ" ‍มัทนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความห่วงใยปลอมๆ ขณะที่พบรวินท์ในห้องทำงานของเขา

รวินท์เงยหน้าขึ้นมองมัทนาด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า "ขอบคุณนะมัทนา"

"พี่อย่าคิดมากเลยนะคะ" มัทนาเดินเข้าไปใกล้ และวางมือลงบนไหล่ของรวินท์อย่างอ่อนโยน "เรื่องของคุณปลายฝน...มัทนาเข้าใจดีว่าพี่คงเสียใจมาก"

"เธอ...เธอคงไม่เคยรักฉันเลยจริงๆ" รวินท์พึมพำด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

มัทนายิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่ก็รีบซ่อนมันไว้ทันที ​"ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นค่ะ...บางทีเธออาจจะเห็นแก่เงินทอง หรืออำนาจมากกว่าความรักก็ได้นะคะ"

คำพูดของมัทนา ราวกับมีดที่กรีดลงบนบาดแผลของรวินท์ เขาเงยหน้ามองมัทนาด้วยความตกใจ "เธอหมายความว่ายังไง?"

"ก็...มัทนาได้ยินมาน่ะค่ะ ว่าครอบครัวของคุณปลายฝนกำลังมีปัญหาเรื่องการเงินอย่างหนัก" มัทนาพูดพลางทำท่าทีเหมือนจะปิดบังความลับ "และท่านหญิงอัคราภรณ์ก็กำลังจะยึดทรัพย์สินทั้งหมดไป"

รวินท์เบิกตากว้าง ​"อะไรนะ!?"

"ใช่ค่ะ...และคุณปลายฝนเองก็คงจะทำทุกอย่าง เพื่อช่วยครอบครัวของเธอ...แม้จะต้องแลกกับอะไรบางอย่างก็ตาม" มัทนาเว้นจังหวะเล็กน้อย เพื่อให้คำพูดของเธอส่งผลกระทบต่อรวินท์มากที่สุด "พี่ว่า...เธออาจจะมาอยู่ที่นี่...เพื่อที่จะได้เงินไปช่วยครอบครัวก็ได้นะคะ...โดยที่ไม่ได้มีใจให้พี่เลย"

คำพูดของมัทนาแทงเข้ากลางใจของรวินท์ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่มันก็สอดคล้องกับสิ่งที่ปลายฝนบอกเขาในคืนนั้น มันเหมือนกับว่ามัทนากำลังเปิดเผยความจริงที่เขาไม่อยากจะยอมรับ

"เป็นไปไม่ได้..." ​เขาส่ายหน้า แต่ก็ไม่มีน้ำเสียงที่หนักแน่นเหมือนเดิม

"พี่ลองคิดดูนะคะ...ถ้าเธอรักพี่จริงๆ เธอคงไม่ยอมมาอยู่ที่นี่ง่ายๆ แบบนี้หรอกค่ะ" มัทนาโน้มน้าวต่อ "และดูจากท่าทีของเธอในคืนนั้น...เธอก็ดูเหมือนจะไม่ได้รักพี่เลยจริงๆ"

รวินท์ยืนนิ่ง เขาไม่รู้จะตอบโต้มัทนาอย่างไร ความคิดที่ว่าปลายฝนอาจจะไม่ได้รักเขาเลยจริงๆ เริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจของเขาอย่างสมบูรณ์

"แต่...แต่เธอเคยบอกว่า..."

"ความรัก...บางทีก็แพ้พ่ายให้กับปัจจัยภายนอกได้นะคะพี่รวินท์" มัทนาพูดแทรกขึ้นมา "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...เมื่อมันต้องแลกมาด้วยชีวิตของคนในครอบครัว"

คำพูดของมัทนา เป็นการตอกย้ำความเชื่อมั่นของรวินท์ว่าปลายฝนไม่ได้รักเขาจริงๆ ความจริงที่ถูกบิดเบือนนี้ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นภาพลวงตาที่สวยงามในสายตาของรวินท์

"ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วมัทนา" รวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

มัทนาเดินเข้าไปกอดเขาแน่น "ไม่เป็นไรนะคะพี่รวินท์...มัทนาจะอยู่ตรงนี้เสมอ"

ในขณะที่รวินท์กำลังจมดิ่งลงไปในความเข้าใจผิดที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแยบยล โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังรอยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยนของมัทนา ซ่อนเร้นไปด้วยความสุขสมที่ได้เห็นรวินท์ห่างไกลจากปลายฝน

และที่สำคัญ...มัทนาไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับสถานการณ์ของครอบครัวปลายฝน เธอไม่ได้บอกว่าท่านหญิงอัคราภรณ์กำลังใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือในการบีบบังคับปลายฝนให้ทำตามแผนการร้ายของเธอ

ปลายฝนที่ถูกกักบริเวณอยู่ ก็ไม่รู้เลยว่าความจริงเกี่ยวกับเธอ กำลังถูกบิดเบือนไปไกลขนาดไหน

เธอได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง รวินท์จะเข้าใจ...แต่ตอนนี้...ความเข้าใจผิดนี้กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่อีกจุดหนึ่งของความเจ็บปวด...

และในห้องทำงานอันหรูหรานั้น มัทนากำลังวางแผนขั้นต่อไป...แผนการที่จะทำให้รวินท์ลืมปลายฝนไปตลอดกาล...