ตอนที่ 16 — หยาดน้ำตาบนทางเปลี่ยว

"ถ้าการหายไปของฉัน ทำให้คุณได้เจอความสุขที่แท้จริง... ฉันก็ยอม" ประโยคสุดท้ายที่ปลายฝนกระซิบแผ่วเบา ราวกับลมหายใจที่กำลังจะจางหายไป ทิ้งไว้เพียงเงาของน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินแห้งแล้ง

คืนนั้น หลังจากการเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด รวินท์ยังคงยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ‌เขาพยายามประมวลผลคำพูดสุดท้ายของปลายฝน ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอสะท้อนซ้ำไปซ้ำมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ความสุขที่แท้จริง" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเขา ยิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อ

เขาจำได้ดีว่าก่อนที่เธอจะพูดประโยคนั้นขึ้นมา มันเกิดจากการปะทะคารมที่รุนแรง เขาในร่างของคนถูกบีบบังคับ ​ถูกความคาดหวังของครอบครัวรัดรึงจนแทบจะขาดใจ ปล่อยคำพูดที่รุนแรงออกไปโดยไม่ทันคิด "คุณมันก็แค่คนที่เข้ามาในชีวิตผมเพราะโชคชะตาบังคับ! คุณไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของผม!" คำพูดเหล่านั้นเหมือนลูกศรอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้าใส่ปลายฝนอย่างจัง เขายังเห็นแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง เจ็บปวด และผิดหวัง

ก่อนที่เขาจะทันได้อธิบาย ‍หรือแม้แต่จะขอโทษ เธอก็หันหลังวิ่งออกไป ท่ามกลางสายฝนที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ รวินท์พยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นมากั้นขวาง เขาทำได้เพียงยืนมองเงาของเธอค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิดของค่ำคืน

เขาไม่ได้ตามไปทันที ความสับสน ‌ความรู้สึกผิด และความโกรธที่ตีกันอยู่ในอก ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก เขาโทษตัวเอง โทษพ่อแม่ โทษโชคชะตา โทษทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว แต่ที่เจ็บปวดที่สุด ‍คือการที่เขาเพิ่งจะตระหนักว่า เขาได้ทำร้ายผู้หญิงที่เขา... ที่เขาอาจจะกำลัง...

เมื่อสติกลับคืนมา เขาผลักประตูห้องออกไปด้วยความเร่งรีบ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เขาวิ่งไปตามทางเดินของบ้านที่เงียบสงัด ราวกับมีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่ก้องกังวานอยู่ในความมืดมิด เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ ​"ปลายฝน! ปลายฝน! ออกมาเดี๋ยวนี้!"

แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เขาเปิดประตูห้องนอนของเธอออกอย่างแรง หวังว่าจะเจอเธอซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หรือมุมไหนสักมุม แต่ห้องนั้นว่างเปล่า ​มันว่างเปล่าอย่างน่าใจหาย เตียงนอนยังคงเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยการนอนของใคร ราวกับว่าเธอไม่เคยอยู่ที่นี่มาก่อน

ความเย็นเยียบแล่นวาบไปทั่วร่าง เขาเริ่มค้นหาอย่างบ้าคลั่ง เปิดตู้เสื้อผ้า รื้อค้นลิ้นชัก แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ​มีเพียงข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอที่ยังคงวางอยู่ตามเดิม แต่ตัวเธอ... หายไปไหน?

เขาตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของบิดา เคาะประตูเสียงดังลั่น "คุณพ่อครับ! ปลายฝนหายไป!"

บิดาของเขามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "หายไปไหน? ฉันเห็นเธอกลับห้องไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว"

"ไม่ครับ! ผมไปดูแล้ว ห้องเธอว่างเปล่า! เธอต้องออกไปแล้ว!" รวินท์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ แต่ก็ทำได้ยาก

บิดาถอนหายใจยาว "บางทีเธออาจจะแค่ไปเดินเล่น หรือไปหาเพื่อนบ้าน... อย่าคิดมากเกินไป"

แต่รวินท์รู้ดีว่าปลายฝนไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากคำพูดของเขาเมื่อครู่นี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยังคงอยู่ใกล้ๆ นี้ เขาเดินออกจากห้องทำงานบิดาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม

เขากลับมาที่ห้องของปลายฝนอีกครั้ง คราวนี้เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมเตียง มีกระดาษแผ่นเล็กๆ วางอยู่ มันถูกพับอย่างเรียบร้อย เขาหยิบมันขึ้นมา มือไม้สั่นเทา เมื่อคลี่กระดาษออก ภาพลายมือที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น

"รวินท์... ฉันรู้ว่าคุณคงโกรธฉันมาก ฉันขอโทษที่เข้ามาในชีวิตคุณโดยที่คุณไม่ต้องการ ฉันเข้าใจทุกอย่างที่คุณรู้สึก และฉันก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน"

"ฉันรู้ว่าครอบครัวของคุณต้องการใครอีกคนหนึ่งที่จะมาเติมเต็ม... คุณต้องทำให้เธอมีความสุข และฉันก็จะไม่ขวางทางอีกต่อไป"

"การหายไปของฉัน อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ... ให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างที่ใจต้องการ"

"ฉันขอให้คุณมีความสุขจริงๆ นะ... ลาก่อน"

น้ำตาของปลายฝนไหลอาบกระดาษข้อความนั้น รวินท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทันที ข้อความนั้น ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดของเขาให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น เขาไม่ต้องการให้เธอไป เขาไม่เคยต้องการ!

เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพสายฝนที่ยังคงตกไม่หยุด ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเขาในตอนนี้ เขาคิดถึงรอยยิ้มของปลายฝน นึกถึงดวงตาที่ใสซื่อของเธอ นึกถึงความอบอุ่นที่เธอเคยมอบให้เขา... ทั้งหมดนี้จะหายไปจากชีวิตของเขาแล้วจริงๆ หรือ?

"ปลายฝน... คุณกำลังจะไปไหน?" เขาพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจติดขัด

เขาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่วางซ่อนอยู่ใต้ตู้เสื้อผ้า มันเป็นกระเป๋าที่ปลายฝนไม่เคยใช้มาก่อน เขาหยิบมันออกมา เปิดดูด้วยความหวังอันริบหรี่ ข้างในมีเสื้อผ้าบางส่วน สมุดบันทึก และรูปถ่ายใบหนึ่ง

รูปถ่ายนั้น เป็นรูปของเขากับปลายฝน ถ่ายเมื่อครั้งที่เขาพาเธอไปเที่ยวทะเลครั้งแรก เป็นภาพที่เขากำลังยิ้ม หัวเราะ และปลายฝนก็มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความสุข... ภาพนั้น ราวกับจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมาแนบกับอก รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินหัวใจของเขา ยิ่งคิดถึงรอยยิ้มของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเสียใจ เขาได้แต่โทษตัวเอง โทษที่เขาปล่อยให้ความโกรธและความเข้าใจผิดบดบังหัวใจ

"ฉันขอโทษ... ปลายฝน... ฉันขอโทษจริงๆ" เขาตะโกนก้องออกไปในความมืดมิด แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครได้ยิน

เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องตามหาเธอ เขาปล่อยให้เธอไปเพียงเพราะความโกรธชั่ววูบไม่ได้ เขาจะต้องตามเธอไปให้เจอ และบอกเธอว่า... บอกเธอว่าเขาคิดอย่างไรจริงๆ

แต่ในขณะที่เขากำลังลุกขึ้นยืนเพื่อจะออกตามหา เขาก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาในบริเวณบ้าน เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ

เขาไม่รอช้า รีบวิ่งออกไปนอกบ้าน ตรงไปยังลานจอดรถ และสิ่งที่เขาเห็น ทำให้เลือดในกายของเขาทั้งเย็นเยียบและร้อนผ่าวไปพร้อมกัน

รถยนต์คันนั้น คือรถของ 'อรุณรัศมี' หญิงสาวที่พ่อของเขาต้องการให้เขาแต่งงานด้วย และที่สำคัญ... ที่นั่งข้างคนขับ มีใครบางคนนั่งอยู่... เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะคุ้นเคย...

อรุณรัศมีลงจากรถมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันเล็กน้อย เธอมองมาที่รวินท์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันไปมองรถที่เธอเพิ่งลงมา

"มาแล้วเหรอคะ คุณรวินท์... วันนี้ฉันมีข่าวดีมาบอก"

แต่รวินท์ไม่ได้สนใจคำพูดของอรุณรัศมี สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาอย่างจัง คือผู้หญิงที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น... ใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาที่ดูเศร้าสร้อย...

"ปลายฝน..." เขาพึมพำชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา

อรุณรัศมียิ้มมุมปาก "ใช่ค่ะ... ปลายฝน... เธออยู่ที่นี่กับฉัน"

หัวใจของรวินท์หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เขาไม่เข้าใจ... ปลายฝนหายไป ไหน? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมอรุณรัศมีถึงพูดเหมือนเป็นเจ้าของ?

เขามองไปยังปลายฝนอีกครั้ง เธอมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และ... ความสิ้นหวัง?

"คุณ... ทำอะไรกับเธอ?" รวินท์ตะคอกถามอรุณรัศมี เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

อรุณรัศมียักไหล่ "ก็แค่... ช่วยให้เธอได้เจอทางออก... ทางออกที่เธอต้องการ"

แต่รวินท์รู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น... เขารู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา... และความลับบางอย่างที่อาจจะถูกเปิดเผย...