"เธอไม่ได้ไปไหนไกลหรอกค่ะ... เธอแค่... กลับไปในที่ที่เธอควรจะอยู่" คำพูดของอรุณรัศมีที่ดังขึ้นในความเงียบสงัด ราวกับเสียงระฆังมรณะที่ดังตีอยู่ในหัวของรวินท์
เขาจ้องมองไปยังปลายฝนที่นั่งนิ่งอยู่ในรถยนต์คันหรูของอรุณรัศมี ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ชนิดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความกลัวที่เกิดจากการทะเลาะกันเมื่อคืน มันคือความกลัวที่ลึกซึ้งกว่านั้น ราวกับว่าเธอถูกขังอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น
"คุณหมายความว่ายังไง! คุณพาเธอมาที่นี่ทำไม!" รวินท์เดินเข้าไปใกล้รถ พยายามมองเข้าไปในดวงตาของปลายฝน แต่เธอกลับหลบสายตาเขา ราวกับกลัวที่จะสบตา
อรุณรัศมียิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ฉันก็แค่... ช่วยให้ความสัมพันธ์ของคุณสองคน... จบลงอย่างสมบูรณ์"
"จบลง? คุณไม่มีสิทธิ์!" รวินท์ตะคอกกลับ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
"ฉันมีสิทธิ์... เพราะฉันคือคนที่คุณจะต้องแต่งงานด้วย... และครอบครัวของคุณก็ต้องการให้เป็นแบบนั้น" อรุณรัศมีพูดพลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้รวินท์มากขึ้น "และส่วนปลายฝน... เธอก็แค่... สิ่งที่ขวางทาง... สิ่งที่จะทำให้คุณไม่มีวันมีความสุขกับฉัน"
รวินท์ส่ายหัวอย่างไม่เชื่อ "คุณมันบ้า! ปลายฝนไม่ใช่สิ่งที่ขวางทาง! เธอคือ..." เขาหยุดพูด เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะนิยามปลายฝนในตอนนี้ว่าอย่างไร แต่ที่แน่ๆ เธอไม่ใช่ "สิ่ง" ที่อรุณรัศมีกล่าวอ้าง
"เธอคือใคร? คนรักของคุณ? คนที่คุณหลงรัก? ฮึ! อย่ามาตลกหน่อยเลยรวินท์... คุณถูกจับแต่งงาน คุณไม่มีทางเลือก... และเธอก็ไม่ควรเข้ามาแทรกแซง" อรุณรัศมีพูดเสียงเยียบเย็น "และตอนนี้... เธอก็จะไปจากชีวิตของคุณตลอดไป"
ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตอบโต้ อรุณรัศมีก็หันไปสั่งคนขับรถ "ไปส่งเธอ... ที่ที่ควรจะไป"
คนขับรถพยักหน้า แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ขึ้นอีกครั้ง รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้รวินท์ยืนตะลึงอยู่เพียงลำพังกลางความมืดมิดของค่ำคืน
เขาพยายามจะวิ่งตาม แต่เขาก็รู้ว่ามันไร้ประโยชน์ เขาทำได้เพียงยืนมองรถยนต์คันนั้นค่อยๆ หายลับไปจากสายตา ภาพใบหน้าของปลายฝนที่ซีดเผือด ยังคงติดตาเขาอยู่
ความรู้สึกผิดที่เคยมีเมื่อคืน มันทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า เขาเป็นคนผลักไสเธอเอง เขาปล่อยให้คำพูดที่รุนแรงของเขาทำร้ายจิตใจเธอ จนเธอตัดสินใจจากไป... และตอนนี้... เธอก็ถูกพรากไปจากเขาอีกครั้ง... โดยฝีมือของอรุณรัศมี
รวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ ความว่างเปล่าที่เคยรู้สึกเมื่อปลายฝนหายไป มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น จนเหมือนมีอะไรบางอย่างมากัดกินหัวใจของเขา เขาไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังขนาดนี้มาก่อน
เขาคิดถึงคำพูดของปลายฝน "ถ้าการหายไปของฉัน ทำให้คุณได้เจอความสุขที่แท้จริง... ฉันก็ยอม" คำพูดนั้น ราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวดของเขา เขาไม่ต้องการความสุขแบบนี้! ความสุขที่ต้องแลกมากับการเสียคนที่เขากำลัง... กำลังจะรัก...
เขาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่มันคือน้ำตาแห่งความผิดหวังในตัวเอง น้ำตาแห่งความโกรธแค้นต่อชะตากรรมที่เล่นตลกกับชีวิตของเขา
เขาอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จนกระทั่งเสียงเรียกของบิดาดังขึ้น "รวินท์! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมแกถึงมานั่งอยู่ที่นี่!"
บิดาของเขาเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นรวินท์ในสภาพที่สะบักสะบอม ดวงตาแดงก่ำ บิดาของเขาก็หน้าเสีย
"ปลายฝน... เธอไปแล้วครับพ่อ" รวินท์พูดเสียงแหบพร่า
บิดาของเขาถอนหายใจยาว "ฉันรู้... แม่บ้านบอกฉันแล้ว... เธอคงจะหนีไปเพราะเรื่องเมื่อคืน"
"ไม่ใช่ครับพ่อ! เธอไม่ได้หนีไปเอง! อรุณรัศมี... เธอพาตัวปลายฝนไป!" รวินท์ตะโกนเสียงดัง
บิดาของเขามีสีหน้าตกตะลึง "อะไรนะ! อรุณรัศมี! เป็นไปไม่ได้!"
"เป็นไปได้ครับพ่อ! ผมเห็นกับตา! เธอพูดเหมือนเป็นเจ้าของปลายฝน!" รวินท์ลุกขึ้นยืน จ้องมองไปยังบิดาของเขาอย่างคาดคั้น
บิดาของเขามองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน "รวินท์... นี่อาจจะเป็นแผนของอรุณรัศมี... เพื่อให้แก... "
"เพื่ออะไรครับพ่อ! เพื่อให้ผมแต่งงานกับเธอ! แล้วปลายฝนล่ะครับ! พ่อจะให้เธอต้องเจออะไร!" รวินท์ตัดบท
บิดาของเขาอึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบลูกชายอย่างไร เขาก็รู้ดีว่าอรุณรัศมีเป็นคนอย่างไร และแผนการของเธอ... ย่อมไม่ธรรมดา
"พ่อ... ผมขอร้อง... ได้โปรดช่วยปลายฝนด้วย" รวินท์พูดเสียงอ้อนวอน
บิดาของเขามองใบหน้าลูกชายที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และความมุ่งมั่น เขาเห็นประกายไฟบางอย่างในดวงตาของรวินท์ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"พ่อจะทำทุกอย่าง... เพื่อช่วยปลายฝน" บิดาของเขากล่าวอย่างหนักแน่น
แต่ในใจของเขาก็แอบมีความกังวล ปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ มันซับซ้อนกว่าที่คิด และอาจจะนำพาไปสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
วันรุ่งขึ้น รวินท์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ในโลกที่ว่างเปล่า เขาพยายามทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่ทุกอย่างก็ยังคงพร่ามัว เขาจำได้เพียงใบหน้าของปลายฝนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และคำพูดของอรุณรัศมีที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ย
เขารู้สึกถึงความผิดพลาดของตัวเองอย่างรุนแรง เขาปล่อยให้สถานการณ์บีบบังคับเขา เขาปล่อยให้ความโกรธและความเข้าใจผิด ทำให้เขาทำร้ายคนที่เขากำลังจะรัก
เขาพยายามจะติดต่อปลายฝน แต่ก็ไม่เป็นผล โทรศัพท์ของเธอปิดเครื่อง และไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
เขาไปหาอรุณรัศมี แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะพูดคุยกับเขา อ้างว่าเธอมีธุระสำคัญ และไม่ว่างที่จะพูดคุยเรื่องไร้สาระ
รวินท์รู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงขังแห่งความว่างเปล่า เขาเดินไปเดินมาในบ้านอย่างไร้จุดหมาย ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะว่างเปล่าไปหมด เขาไม่มีความสุขกับการได้อยู่กับครอบครัว เขาไม่มีสมาธิกับการทำงาน
เขามองไปที่รูปถ่ายของเขากับปลายฝนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หัวใจของเขาก็ปวดร้าว เขาจำได้ถึงรอยยิ้มของเธอ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์และจริงใจ...
"ปลายฝน... คุณอยู่ที่ไหน" เขาพึมพำกับตัวเอง
เขาเริ่มตระหนักได้ว่า เขาไม่อาจทนอยู่แบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว เขาไม่สามารถปล่อยให้ความผิดพลาดครั้งนี้ เป็นจุดจบของความรักของเขาได้
เขาตัดสินใจแล้วว่า เขาจะต้องออกตามหาเธอ... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
แต่ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อจะออกไปตามหา ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น
เขาเปิดประตูออกไป และสิ่งที่เขาเห็น ก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่
ผู้มาเยือนคือ...
หัวใจที่ถูกเหยียบย่ำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก