"สวัสดีค่ะคุณรวินท์... ฉันมีบางอย่างจะให้คุณ" เสียงหวานแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของอรุณรัศมีดังขึ้น พร้อมกับที่เธอค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้องของเขา
รวินท์ยืนนิ่ง ชะงักงันราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่อรุณรัศมียื่นมาตรงหน้าเขา มันไม่ใช่แค่กระดาษธรรมดา แต่มันคือรูปถ่าย! รูปถ่ายของเขาและปลายฝน!
"นี่มันอะไรกัน!" รวินท์ตะคอกเสียงดัง พยายามควบคุมอารมณ์ แต่ก็ทำได้ยาก
อรุณรัศมียิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ก็แค่... หลักฐาน... ว่าคุณกับปลายฝน... มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าที่ใครจะคาดคิด"
รูปถ่ายนั้น เป็นภาพที่เขาและปลายฝนกำลังโอบกอดกันอย่างแนบแน่น อยู่ในห้องนอนของเขา! มันเป็นภาพที่ถ่ายโดยที่เขาไม่รู้ตัว!
"คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม!" รวินท์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา
"ก็เพื่อ... ทำให้ครอบครัวของคุณ... ยอมรับว่าคุณไม่สามารถแต่งงานกับฉันได้... และต้องยอมปล่อยคุณไป" อรุณรัศมีพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น "แต่... ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณไปง่ายๆ หรอกนะ... ฉันจะทำให้คุณ... ได้เจอสิ่งที่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
รวินท์ส่ายหัวอย่างไม่เชื่อ "คุณมันบ้า! คุณกำลังจะทำอะไร!"
"ฉันกำลังจะ... เปิดเผยความลับ... ความลับที่จะทำให้ทุกอย่าง... จบลงอย่างสวยงาม" อรุณรัศมียิ้มกว้างขึ้น "และคุณ... ก็จะต้องรับผิดชอบ... ในสิ่งที่เกิดขึ้น"
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของรวินท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู และเห็นชื่อของผู้โทร... เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"ฮัลโหล?" รวินท์รับสาย
"คุณรวินท์ใช่ไหมครับ? ผมชื่อสมศักดิ์ เป็นนักสืบ... ที่คุณพ่อของคุณว่าจ้างให้ตามหาใครบางคน... ผมเจอตัวแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าดังขึ้น
รวินท์ใจเต้นระรัว "ใครครับ! คุณเจอใคร!"
"คุณปลายฝนครับ... ผมเจอเธอแล้ว... แต่... ดูเหมือนเธอจะอยู่ในอันตรายนะครับ"
"อันตราย! อันตรายยังไง! ผมอยู่ที่ไหน! ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้!" รวินท์แทบจะกระโดดออกจากเก้าอี้
"ใจเย็นก่อนครับคุณรวินท์... ตอนนี้เธออยู่ที่... " สมศักดิ์หยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง
"อยู่ที่ไหนครับ! ได้โปรดบอกผม!" รวินท์ร้องขอ
"เธออยู่ที่... โรงงานร้างแถวชานเมือง... ครับ... แต่... ผมขอเตือนคุณไว้ก่อน... ที่นั่น... มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล"
"ผมไม่สนใจ! ผมจะไปเดี๋ยวนี้!" รวินท์วางสายโทรศัพท์ทันที เขามองไปยังอรุณรัศมีที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มเย็นชา
"ดูเหมือน... คุณจะมีเรื่องให้ต้องไปทำแล้วนะ... รวินท์" อรุณรัศมีพูดเสียงกระซิบ
"ผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายปลายฝนอีกเด็ดเด็ดขาด!" รวินท์ตะคอกกลับ
"ก็ลองดูสิ..." อรุณรัศมียักไหล่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่หนักอึ้งและความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยมในตัวรวินท์
เขาไม่รอช้า รีบวิ่งออกจากห้อง ไปยังโรงรถ เขาสตาร์ทรถยนต์คันหรู พุ่งทะยานออกไปตามที่อยู่ของโรงงานร้างที่นักสืบสมศักดิ์บอก
ระหว่างทาง เขาคิดถึงปลายฝนตลอดเวลา เขาจินตนาการถึงใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และเขาภาวนาขอให้เธอปลอดภัย
เขาขับรถไปตามทางที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษหิน จนกระทั่งเห็นเงาตะคุ่มของโรงงานร้างที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิด
รวินท์จอดรถที่หน้าโรงงาน และก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง เขาเห็นนักสืบสมศักดิ์ยืนรออยู่ข้างๆ โรงงาน
"คุณรวินท์... ตามที่ผมบอก... ที่นี่มัน... ดูไม่ค่อยปลอดภัย" สมศักดิ์พูดเสียงเบา
"ปลายฝนอยู่ที่ไหนครับ?" รวินท์ถามอย่างร้อนรน
"ผมเห็นเธอเข้าไปข้างใน... แต่... มีคนอื่นอยู่ด้วย" สมศักดิ์ตอบ
"ใคร!"
"ผมไม่แน่ใจ... แต่... ดูเหมือนจะเป็น... กลุ่มคนที่ไม่น่าไว้ใจ"
รวินท์ไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปในโรงงานร้าง ทิ้งสมศักดิ์ไว้ข้างนอก
ภายในโรงงานมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวๆ จากหลอดไฟที่กระพริบเป็นบางจุด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมลอยคละคลุ้งไปทั่ว
รวินท์เดินไปอย่างระมัดระวัง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน
"ปลายฝน! คุณอยู่ที่ไหน!" เขาตะโกนเรียก
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็หยุดลง และมีเสียงพูดดังออกมาจากมุมหนึ่งของโรงงาน
"ในที่สุด... แกก็มาจนได้... รวินท์"
รวินท์หันไปมองตามเสียง และสิ่งที่เขาเห็น ก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม
ยืนอยู่ตรงหน้าเขา... ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น...
"คุณพ่อ!" รวินท์อุทานอย่างตกใจ
บิดาของเขายืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง...
"คุณพ่อ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" รวินท์ถามเสียงสั่น
บิดาของเขาถอนหายใจยาว "พ่อ... มาเพื่อ... จัดการเรื่องนี้ให้จบ... ให้มันเด็ดขาด"
"จัดการเรื่องอะไรครับพ่อ!"
"เรื่องระหว่างแกกับปลายฝน... มันต้องจบลง... อย่างถาวร"
"ไม่นะครับพ่อ! ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายปลายฝน!" รวินท์ยืนกราน
"แกไม่เข้าใจ... รวินท์... พ่อทำไปเพื่ออนาคตของแก... เพื่อครอบครัวของเรา" บิดากล่าว
แต่แล้ว... เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของโรงงาน
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"
เป็นเสียงของปลายฝน!
รวินท์หันไปมองตามเสียง และเขาก็เห็น...
ปลายฝนกำลังถูกจับตัวไว้! โดย... ผู้ชายสองคน! และข้างๆ ผู้ชายสองคนนั้น... คือ...
อรุณรัศมี!
"ปล่อยปลายฝนเดี๋ยวนี้!" รวินท์ตะโกนเสียงดัง
อรุณรัศมียิ้มเยาะ "ไม่... ฉันจะปล่อยเธอ... เมื่อคุณ... ยอมทำตามข้อตกลงของเรา"
"ข้อตกลงอะไร!"
"ก็... ข้อตกลงที่... คุณจะต้องยอมแต่งงานกับฉัน... และ... ปลายฝน... ก็จะต้อง... หายไปจากชีวิตของคุณ... ตลอดกาล"
รวินท์รู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นไปบนหัว เขาไม่สามารถยอมรับข้อตกลงนี้ได้
"ผมไม่ยอม!" รวินท์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
"งั้น... ฉันก็คงจะต้อง... ทำในสิ่งที่ฉันคิดว่า... ดีที่สุดแล้วล่ะ" อรุณรัศมียิ้มอย่างเย็นชา
ทันใดนั้นเอง... มีเสียงปืนดังขึ้น!
"ปัง!"
รวินท์เบิกตากว้าง... เขามองไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น... และเห็น...
ปลายฝน... กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา... เลือดสีแดงสดไหลอาบชุดของเธอ...
"ปลายฝน!" รวินท์ตะโกนเสียงดัง และรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ
แต่... ปลายฝน... กลับค่อยๆ ล้มลง...
"รวินท์..." เธอพึมพำชื่อของเขาเป็นครั้งสุดท้าย... ก่อนที่...
หัวใจที่ถูกเหยียบย่ำ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก