ตอนที่ 25 — เงามืดที่ซ่อนเร้น

"ผ้าผืนเดียวที่คลุมบังความจริงอันโหดร้ายมานานแสนนาน บัดนี้กำลังถูกกระชากออกอย่างรุนแรง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ฝังลึกในหัวใจของคนสองคน"

แสงไฟสลัวในห้องทำงานของ 'คุณหญิงอัมพร' สะท้อนเงาบิดเบี้ยวบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ มือที่เคยประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงาม สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาที่เคยเฉียบคม ‌บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง แผ่นกระดาษสีซีดใบหนึ่งถูกกำแน่นในมือ จนข้อนิ้วขาวซีด

"ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก

รวินท์ยืนอยู่ตรงนั้น มองภาพมารดาที่ทรุดโทรมลงทุกวันราวกับคนแก่ชรา หัวใจของเขาปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก เขาเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงนี้มาตลอดหลายสัปดาห์ ​ตั้งแต่วันที่เขาบังเอิญไปเห็นจดหมายเก่าๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในลิ้นชักลับของมารดา จดหมายที่เขียนถึง 'พ่อ' ของเขา ซึ่งมีเนื้อหาที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

"แม่ครับ..." เขาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา คุณหญิงอัมพรสะดุ้งโหยง ‍หันมามองลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความละอาย "แม่... แม่กำลังจะบอกอะไรผมใช่ไหมครับ"

น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มของคุณหญิงอัมพร เธอพยักหน้าช้าๆ ปล่อยให้หยาดน้ำตาที่หล่อเลี้ยงความลับนี้มานานแสนนาน ไหลลงมาเป็นสาย

"รวินท์... แม่... แม่เป็นคนผิดเอง" ‌เสียงของเธอสั่นเครือ "แม่... แม่โกหกมาตลอด"

รวินท์ก้าวเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงนั่งข้างมารดา "บอกผมมาเถอะครับแม่ ผมพร้อมจะรับฟังทุกอย่าง"

คุณหญิงอัมพรสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "เรื่องที่แม่แต่งงานกับพ่อของเธอ... ‍มันไม่ใช่ความรักอย่างที่เธอเข้าใจ"

คำพูดนั้นทำให้รวินท์ยิ่งสับสน "แล้ว... แล้วมันคืออะไรครับแม่"

"มันคือ... การแลกเปลี่ยน" คุณหญิงอัมพรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พ่อของเธอ... เขาต้องการอะไรบางอย่างจากครอบครัวของเรา... และแม่... ​แม่ก็ต้องยอมเขา เพื่อ... เพื่อรักษาทุกอย่างเอาไว้"

หัวใจของรวินท์เต้นระรัวด้วยความตกใจ "เพื่อรักษาอะไรครับแม่"

"เพื่อรักษา... ครอบครัวของเรา" คุณหญิงอัมพรชะงัก "และ... เพื่อรักษาชีวิตของเธอ"

คำว่า ​"ชีวิตของเธอ" สะท้อนก้องอยู่ในหูของรวินท์ เขาไม่เข้าใจ เขากำลังจะถูกพาไปสู่จุดที่ความจริงอันโหดร้ายกำลังจะเปิดเผย

"แม่หมายความว่ายังไงครับ"

"จดหมายนั่น... ที่เธอเจอ" คุณหญิงอัมพรพูดต่อ "มันเป็นจดหมายที่แม่เขียนถึง... ถึงผู้ชายอีกคนหนึ่ง... ​ผู้ชายที่แม่รักจริงๆ"

"ผู้ชายอีกคน?" รวินท์แทบจะตะโกนออกมา "ใครครับแม่!"

"เขา... คือพ่อที่แท้จริงของเธอ"

คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงมากลางหัวของรวินท์ โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน ความจริงที่เขาเคยเชื่อมั่นมาตลอด บัดนี้กำลังพังทลายลง เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร สับสน โกรธ หรือเสียใจ

"พ่อ... ของผม... ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของผม?" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ

คุณหญิงอัมพรส่ายหน้า น้ำตาไหลพราก "พ่อของเธอ... เขาเป็นคนดี... แต่... แต่เขาไม่ได้รักแม่... แม่... แม่บังคับใจตัวเอง"

"แล้ว... แล้วทำไมแม่ต้องทำแบบนั้นครับ! ทำไมแม่ถึงต้องโกหกผมมาตลอด!" เสียงของรวินท์เริ่มดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด

"เพราะ... เพราะพ่อของเธอ... เขา... เขาเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ของครอบครัวเรา... และ... และเขาบอกว่า... ถ้าแม่ไม่แต่งงานกับเขา... เขาจะ... จะทำลายทุกอย่าง... รวมถึง... ทำให้เธอ... ไม่ได้มีชีวิตอยู่"

รวินท์อ้าปากค้าง ภาพใบหน้าของ 'พ่อ' ที่เขาเคารพรักมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับกลายเป็นเงาดำมืดที่คุกคามชีวิตของเขาตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก ความจริงนี้มันโหดร้ายเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

"แม่... แม่หมายความว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ที่แม่ต้องทนอยู่กับพ่อ... ที่แม่ต้องแต่งงานกับผู้ชายที่แม่ไม่ได้รัก... ทั้งหมดก็เพื่อผม?"

คุณหญิงอัมพรพยักหน้าทั้งน้ำตา "ใช่... ลูกรัก... แม่ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ... และ... และแม่ก็หวังว่า... สักวันหนึ่ง... เธอจะเข้าใจ"

ความจริงที่ถูกปิดบังมานานแสนนาน บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด มันเหมือนกับมีดที่กรีดลงกลางใจของรวินท์ เขามองมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร แต่ก็มีความขุ่นเคืองปะปนอยู่

"แม่ครับ... แล้ว... แล้วผู้ชายคนนั้น... พ่อที่แท้จริงของผม... เขาอยู่ที่ไหนครับ?"

คุณหญิงอัมพรลังเล ก่อนจะตอบเสียงเบา "เขา... เขาเสียชีวิตไปนานแล้ว... ตั้งแต่ก่อนที่แม่จะตั้งท้องกับเธอเสียอีก"

"เสียชีวิต?" รวินท์ทวนคำด้วยความผิดหวัง "แล้ว... ทำไมแม่ถึง... ถึงไม่บอกผมเลย?"

"แม่... แม่กลัว" คุณหญิงอัมพรตอบอย่างอ่อนแรง "แม่กลัวว่าเธอจะ... จะคิดถึงเขา... และ... และแม่ก็กลัวว่า... พ่อของเธอ... เขาจะรู้... แล้ว... แล้วจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น"

รวินท์นั่งนิ่ง ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่าน เขารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความลับและความเจ็บปวด เขาไม่รู้ว่าควรจะหันหน้าไปทางไหน

ในขณะเดียวกัน ปลายฝนก็กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอีกด้านหนึ่งที่น่าตกใจไม่แพ้กัน

เธอได้รับโทรศัพท์จาก 'น้าอร' เพื่อนสนิทของแม่ที่เสียชีวิตไปแล้ว น้าอรมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอเกี่ยวกับแม่ของเธอ

"ปลายฝน... หนูต้องฟังน้าให้ดีนะ" เสียงของน้าอรฟังดูเคร่งเครียด "เรื่องที่หนูเคยถามแม่เกี่ยวกับ... เรื่องธุรกิจของครอบครัว... มันมีเบื้องหลังที่หนูไม่รู้"

ปลายฝนใจหายวาบ "เบื้องหลังอะไรคะน้าอร"

"แม่ของหนู... ไม่ใช่แค่คนหาเช้ากินค่ำอย่างที่หนูเห็น" น้าอรพูดต่อ "แม่ของหนู... เขาเป็นคนฉลาด... และ... และเขาก็มีแผนการบางอย่าง... ที่เกี่ยวข้องกับ... ครอบครัวของคุณรวินท์"

"ครอบครัวคุณรวินท์? เกี่ยวข้องยังไงคะ"

"แม่ของหนู... เขาเคยทำงานเป็น... เลขาส่วนตัวของคุณหญิงอัมพร... สมัยที่คุณหญิงยังสาว" น้าอรเว้นจังหวะ "และ... แม่ของหนู... เขาเป็นคนช่วยคุณหญิง... ในการ... ปกป้องบางสิ่งบางอย่าง... จาก... คุณ..."

ปลายฝนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะหลุดออกจากปาก "ปกป้องอะไรคะน้า"

"ปกป้อง... ตัวคุณรวินท์เอง" น้าอรตอบเสียงเบา "แม่ของหนู... เขา... เขาเป็นคนช่วย... ทำให้คุณรวินท์... หลุดพ้นจาก... การแต่งงานที่ถูกบังคับ... ในตอนนั้น"

คำพูดนั้นทำให้ปลายฝนแทบยืนไม่อยู่ เธอจำได้ว่ารวินท์เคยพูดเปรยๆ ถึงเรื่องการคลุมถุงชน การแต่งงานที่เขาไม่อยากได้ แต่เขาไม่เคยเล่ารายละเอียด

"หมายความว่า... แม่ของหนู... เป็นคนช่วยคุณรวินท์... ให้ไม่ต้องแต่งงานกับ... คนที่เขาไม่ต้องการ?"

"ใช่... และ... และแม่ของหนู... เขาก็... เขาก็เลย... ได้รู้จักกับ... คุณหญิงอัมพร... จนกระทั่ง... มีการ... ตกลงกันบางอย่าง... ที่ทำให้... คุณรวินท์... ต้องมา... แต่งงานกับหนู... ในที่สุด"

ปลายฝนอึ้ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับข้อมูลใหม่ที่ถาโถมเข้ามา เรื่องราวของเธอกับรวินท์ มันซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคิดไว้มากนัก

"แล้ว... แล้วแม่ของหนู... ทำไมถึง... ถึงไม่บอกหนูเลยคะ"

"แม่ของหนู... เขา... เขาอยากจะปกป้องหนู... จาก... ความจริงที่โหดร้าย... และ... และเขา... เขาไม่ต้องการให้หนู... รู้ว่า... เรา... เราเป็นส่วนหนึ่งของ... แผนการบางอย่าง... ที่อาจจะ... เป็นอันตราย"

ปลายฝนยืนนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพใบหน้าของรวินท์ปรากฏขึ้นในความคิด เธอไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้รับรู้ความจริงทั้งหมดนี้

"อะไรคือ... ความจริงที่โหดร้ายคะน้า" เธอถามเสียงแผ่ว

น้าอรลังเล ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง "ความจริงที่ว่า... การแต่งงานของหนูกับคุณรวินท์... มัน... มันไม่ใช่แค่การคลุมถุงชน... แต่มันคือ... การ... การแลกเปลี่ยน... เพื่อ... เพื่อรักษาชีวิตของใครบางคน..."

ปลายฝนตัวสั่นสะท้าน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวของเธอถึงได้วนเวียนอยู่กับการปกป้องชีวิตของใครบางคนเสมอ

"ใครคะน้า... ใครคือคนที่ต้องรักษาชีวิต"

น้าอรเงียบไปนาน ก่อนจะตอบเสียงกระซิบ "คือ... คุณรวินท์เอง... ปลายฝน... แม่ของหนู... เขา... เขาช่วย... ทำให้คุณรวินท์... ได้... รอดพ้นจาก... อันตราย... และ... แลกกับการ... ที่คุณรวินท์... ต้อง... มาแต่งงานกับหนู... เพื่อ... เพื่อ... ปกป้อง... ตัวคุณเอง... จาก... อำนาจมืดบางอย่าง..."

ปลายฝนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ความจริงที่ว่าการแต่งงานของเธอคือการเสียสละเพื่อปกป้องรวินท์ มันทำให้เธอทั้งเจ็บปวดและภูมิใจในเวลาเดียวกัน ความลับทั้งหมดที่เคยถูกซ่อนเร้น บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมา ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาทำลายทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่น

และเธอก็รู้ว่า เมื่อรวินท์รู้ความจริงนี้... ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป... อย่างไม่มีวันหวนกลับ

"คุณหญิงอัมพร... คุณทำแบบนี้ทำไม!" เสียงตะโกนดังก้องในโสตประสาทของรวินท์ขณะที่เขาก้าวออกจากห้องทำงานของมารดา หัวใจของเขาปั่นป่วนด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะมีความลับที่โหดร้ายซ่อนอยู่มากมายขนาดนี้

"แม่... แม่ของปลายฝน... เขา... เขาเป็นคนช่วยผม?" รวินท์พึมพำกับตัวเอง ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อปลายฝนเหลือเกิน ทุกสิ่งที่เขาเคยคิดว่าปลายฝนทำเพื่อหวังผลประโยชน์จากเขา มันช่างเลือนลางและไร้สาระไปเสียหมด

เขาเดินออกมาจากบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แสงแดดอ่อนๆ ในยามบ่ายกลับทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เขาต้องการใครสักคนที่จะรับฟังเขา ต้องการใครสักคนที่จะเข้าใจเขา

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นปลายฝน

"รวินท์... คุณ... คุณว่างคุยกันไหมคะ" เสียงของปลายฝนฟังดูสั่นเครือ

รวินท์สูดหายใจลึก "ผม... ผมว่างครับ... เราเจอกันที่เดิมนะ"

เขาไม่รู้ว่าปลายฝนจะบอกอะไร หรือเธอจะรู้ความจริงมากน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาต้องการเจอเธอ ต้องการบอกเธอว่าเขารู้แล้ว

เมื่อทั้งคู่มาถึงร้านกาแฟเล็กๆ ริมแม่น้ำ บรรยากาศรอบตัวกลับดูเงียบสงัด ราวกับจะกลั้นหายใจรอคอยการปะทะกันของความจริง

ปลายฝนนั่งลงตรงข้ามรวินท์ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้

"รวินท์..." เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉัน... ฉันรู้แล้ว..."

รวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขารู้ว่าเธอหมายถึงอะไร "ผมก็รู้แล้วครับ ปลายฝน"

คำพูดนั้นทำให้ปลายฝนยิ่งทรุดลง เธอไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน

"แม่ของฉัน... เขา... เขาช่วยคุณ..." ปลายฝนพยายามรวบรวมคำพูด "เขา... เขาช่วยคุณ... ให้รอดพ้นจาก... การแต่งงานครั้งนั้น... แล้ว... แล้วคุณหญิงอัมพร... ก็... ก็เลย... ตกลง... ที่จะให้คุณ... มาแต่งงานกับฉัน... เพื่อ... เพื่อแลกกับการ... ปกป้อง... คุณ..."

น้ำตาของปลายฝนไหลอาบแก้ม เธอไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป

"ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เลยว่า... เรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" เธอพูดต่อ "ฉัน... ฉันขอโทษนะรวินท์... ที่ทำให้คุณต้อง... มาเจอเรื่องแบบนี้... ที่ทำให้คุณต้อง... แต่งงานกับฉัน... โดยที่... คุณไม่ได้ต้องการ"

รวินท์มองปลายฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดว่าปลายฝนจะต้องแบกรับภาระหนักอึ้งแบบนี้มาตลอด

"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษปลายฝน" เขาพูดเสียงแผ่ว "ผม... ผมทำร้ายจิตใจคุณมาตลอด... ผม... ผมโทษคุณ... ทั้งๆ ที่คุณ... คุณเสียสละทุกอย่าง... เพื่อผม"

เขายื่นมือออกไปจับมือของปลายฝนที่เย็นเฉียบ "ผม... ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว... จากแม่... ผม... ผมเสียใจเหลือเกิน... ที่ผม... ไม่เคยเข้าใจคุณเลย"

ปลายฝนบีบมือรวินท์ตอบ น้ำตาของทั้งคู่ไหลรินผสมผสานกัน ราวกับจะชะล้างความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจมานาน

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเราจะทำยังไงต่อไป" ปลายฝนพูดเสียงแผ่ว "ความจริงมัน... มันโหดร้ายเกินไป"

รวินท์มองปลายฝน เขารู้ว่าหัวใจของเขากำลังเรียกร้องหาอะไร ความจริงที่โหดร้ายนี้ มันอาจจะทำให้เขาเสียทุกอย่างไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ คือเขาไม่อยากเสียปลายฝนไป

"ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ... จากใจจริง" รวินท์มองเข้าไปในดวงตาของปลายฝน "ผม... ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง... ที่ผมทำผิดไป"

แต่คำพูดของเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือของปลายฝนที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน

"คุณ... คุณพ่อคะ" ปลายฝนรับสายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่าย "อะไรนะคะ! เกิดอะไรขึ้นคะ!"

รวินท์มองปลายฝนด้วยความสงสัย เกิดอะไรขึ้นอีก

"คุณพ่อคะ... คุณ... คุณหมายความว่า... คุณหญิงอัมพร... กำลังจะ... กำลังจะทำอะไรคะ!"

ปลายฝนแทบจะสำลักคำพูด ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีก

"ไม่นะคะ! พ่อ! อย่าให้ท่านทำแบบนั้น! มันจะ... มันจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปกว่าเดิม!"

รวินท์มองปลายฝนด้วยความกังวล เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ได้ทันทีว่ามีบางสิ่งที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

"ปลายฝน... เกิดอะไรขึ้น" เขาถามเสียงเข้ม

ปลายฝนหันมามองรวินท์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "รวินท์... คุณหญิงอัมพร... ท่าน... ท่านกำลังจะ... ทำลายหลักฐานทั้งหมด... ที่จะ... จะพิสูจน์... ความบริสุทธิ์ของ... แม่ฉัน... และ... และถ้าหลักฐานนั่นหายไป... ทุกอย่าง... จะ... จะจบสิ้น..."

รวินท์อึ้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงอัมพรถึงต้องทำแบบนั้น แต่อาการตื่นตระหนกของปลายฝนทำให้เขารู้ได้ทันทีว่านี่คือวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่

"คุณหญิงอัมพร... จะทำลายหลักฐาน?" รวินท์ทวนคำด้วยความไม่เชื่อ "แล้ว... แล้วหลักฐานนั่นคืออะไร?"

"คือ... คือเอกสารที่... ยืนยันว่า... แม่ของฉัน... เขา... เขาถูกใส่ร้าย... ในเรื่อง... การยักยอกทรัพย์... ของบริษัท... และ... และถ้าเอกสารนั่นหายไป... แม่ของฉัน... ก็จะ... จะต้องติดคุกตลอดชีวิต..."

รวินท์มองปลายฝนด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ว่าแม่ของปลายฝนเคยมีเรื่องราวแบบนี้มาก่อน "แล้ว... แล้วทำไมคุณหญิงอัมพรถึงต้องทำลายหลักฐานล่ะคะ!"

"ฉัน... ฉันไม่รู้..." ปลายฝนส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง "แต่... แต่ถ้าท่านทำ... ทุกอย่างก็... จบสิ้นแล้วจริงๆ..."

เสียงประกาศจากโทรศัพท์ปลายฝนดังขึ้นอีกครั้ง "คุณพ่อคะ! ท่านกำลังจะไปที่ไหนคะ! ไม่นะคะ! อย่าให้ท่านเจอคุณรวินท์! มันจะ... มันจะยิ่งทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่าเดิม!"

รวินท์มองปลายฝน เขาเห็นความสิ้นหวังในดวงตาของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นประกายบางอย่างที่กำลังลุกโชนขึ้นมา

"ผม... ผมจะช่วยคุณ" รวินท์พูดเสียงหนักแน่น

ปลายฝนเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "แต่... รวินท์... คุณหญิงอัมพร..."

"ผมรู้ว่าคุณหญิงอัมพรคือใคร" รวินท์พูดต่อ "แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณกับแม่ของคุณได้อีก"

เขากำมือของปลายฝนแน่น "เราจะสู้ไปด้วยกัน"

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงประกาศจากโทรศัพท์ของปลายฝนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีก "คุณพ่อคะ! ท่านบอกว่า... ท่านกำลังจะไป... ที่... ที่ตึกเก่าของคุณ... เพื่อ... เพื่อ... เอาเอกสารทั้งหมด... ไปทำลาย... ที่นั่น!"

"ตึกเก่า?" รวินท์ทวนคำด้วยความตกใจ "ตึกที่... ที่ผมเคยไปกับพ่อ... สมัยเด็กๆ น่ะเหรอ?"

ปลายฝนพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม "ใช่ค่ะ! รวินท์! ถ้าท่านไปถึงที่นั่น... หลักฐานทั้งหมด... จะ... จะหายไปตลอดกาล... และ... และแม่ของฉัน... ก็จะ... จะต้อง... รับโทษทัณฑ์... ที่เธอไม่ได้ก่อ..."

รวินท์กุมมือปลายฝนแน่น "ไม่... ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น"

เขาหันไปมองปลายฝน ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น "เราต้องไปที่นั่น... เดี๋ยวนี้!"

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของรวินท์ก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "คุณหญิงอัมพร"

รวินท์รับสายด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ครับแม่"

"รวินท์... แม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน" เสียงของคุณหญิงอัมพรฟังดูเย็นชาและเฉียบขาด "และแม่ก็รู้ว่าเธอได้รู้ความจริงบางอย่างแล้ว"

รวินท์หน้าตึง "แม่... แม่กำลังจะทำอะไรครับ"

"แม่กำลังจะไปที่ตึกเก่า... เพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" คุณหญิงอัมพรพูดต่อ "และแม่ก็รู้ว่าเธอจะไปที่นั่น... เพื่อขัดขวางแม่"

"ผมจะไม่ยอมให้แม่ทำลายหลักฐาน" รวินท์พูดเสียงหนักแน่น

"เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งแม่" คุณหญิงอัมพรตวาด "และถ้าเธอคิดจะมาขวางแม่... แม่จะทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิต... โดยการ... ทำให้... ปลายฝน... ได้รับอันตราย"

คำพูดนั้นทำให้รวินท์แทบจะหยุดหายใจ "แม่! อย่าทำแบบนั้นนะ!"

"แม่จะทำ... ถ้าเธอไม่เชื่อฟังแม่" คุณหญิงอัมพรพูดเสียงเย็น "แม่กำลังจะไปที่นั่น... และถ้าเธออยากจะช่วย... ปลายฝน... เธอก็ต้องมาคนเดียว... ถ้ามีใครก็ตาม... ที่ไม่ใช่เธอ... ไปกับเธอ... แม่จะ... ทำให้ปลายฝน... เจ็บปวด... อย่างที่เธอคาดไม่ถึง"

รวินท์มองปลายฝนที่กำลังมองเขาด้วยความกังวล เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี มารดาของเขากำลังจะทำเรื่องเลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยทำมา และเขากำลังถูกบีบบังคับให้เลือกระหว่างครอบครัวกับความรัก

"รวินท์... เกิดอะไรขึ้นคะ" ปลายฝนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวั่นวิตก

รวินท์มองปลายฝน เขารู้ว่าเขาต้องตัดสินใจ และการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของทุกคน

"ผม... ผมต้องไปคนเดียว... ปลายฝน" รวินท์พูดเสียงแผ่ว "คุณหญิงอัมพร... ท่าน... ท่านขู่ว่าจะทำอันตรายกับเธอ... ถ้าผมมีใครไปด้วย"

ปลายฝนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ไม่นะคะ! รวินท์! คุณจะไปคนเดียวไม่ได้!"

"ผมต้องไป... เพื่อปกป้องคุณ" รวินท์พูดต่อ "ผมจะรีบไป... และรีบกลับมา"

เขาหันไปมองปลายฝนอีกครั้ง "รอผมนะ"

ก่อนที่ปลายฝนจะทันได้ห้ามปราม รวินท์ก็รีบวิ่งออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้ปลายฝนยืนนิ่งอยู่กับความกังวลและน้ำตาที่รินไหล

เขาจะต้องเผชิญหน้ากับมารดาของตัวเอง และตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต เพื่อปกป้องความรักของเขา และเพื่อพิสูจน์ความจริงที่ถูกบิดเบือนมานานแสนนาน