ตอนที่ 4 — เงื่อนไขที่ต้องแลก

"คุณจะช่วยบริษัทของฉันจริงๆ ใช่ไหมคะคุณแดน" เสียงของฟ้าใสสั่นเครือ ราวกับน้ำเสียงของคนกำลังจะจมน้ำที่คว้าอะไรได้ก็คว้า

ภาพตรงหน้าของแดนคือหญิงสาวที่เคยแข็งแกร่งราวกับหินผา วันนี้กลับอ่อนปวกเปียกจนน่าใจหาย แววตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้กลับหมองมัวเหมือนฟ้าไร้ดาว เขาจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ ‌นิ่งไปหลายอึดใจ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

"ผมบอกแล้วไงว่าผมจะช่วย"

"แต่... แต่คุณจะทำไปเพื่ออะไรคะ" ฟ้าใสถามอย่างไม่เข้าใจ แผลเป็นในใจที่ถูกแดนทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อนยังคงคุกรุ่นอยู่เสมอ การปรากฏตัวของเขาในสภาพที่ดูตกต่ำอย่างที่เธอไม่เคยคาดคิด มันช่างย้อนแย้งกับภาพลักษณ์ของ "แดน" ​คนเดิมที่เธอเคยรู้จัก ความภาคภูมิใจที่เคยมีต่อเขา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความสับสนและความเจ็บปวด

แดนยกมือข้างหนึ่งขึ้นเสยผมที่เริ่มยาวจนปรกหน้าผาก ดวงตาคมกริบที่เคยมีประกายอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววเหนื่อยล้าและบางเบา "คุณไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผลของผม ฟ้าใส แค่รู้ว่าผมจะช่วย"

"มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกค่ะ" ‍ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ "บริษัทของฉันกำลังจะล้มละลายจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คุณจะเข้ามาช่วยได้ยังไง โดยไม่มีอะไรแลกเปลี่ยน" คำถามของเธอเต็มไปด้วยความหวังระคนหวาดระแวง เธอไม่อยากเชื่อในความดีที่โผล่มาอย่างกะทันหันจากคนที่เคยทำร้ายเธอเสียจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

แดนยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและยากจะคาดเดา ‌"ผมไม่ได้บอกว่าจะช่วยโดยไม่มีอะไรแลกเปลี่ยน" เขาหยุดเว้นจังหวะ ราวกับจะค่อยๆ บีบคั้นให้เธอรับรู้ถึงน้ำหนักของคำพูดที่จะตามมา "ผมจะช่วยบริษัทของคุณให้รอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฟ้าใส "แต่มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว"

หัวใจของฟ้าใสเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม หวังดีหรือร้ายที่กำลังจะมาถึง ‍เธอไม่รู้เลยจริงๆ "เงื่อนไขอะไรคะ"

"คุณต้องร่วมงานกับผมอย่างใกล้ชิดในโปรเจกต์นี้" น้ำเสียงของแดนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แฝงความเฉียบขาดที่ยากจะปฏิเสธ "โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ"

ลมหายใจของฟ้าใสสะดุด เธอแทบจะสำลักอากาศ "อะไรนะคะ! ทำงาน... ​ทำงานกับคุณอย่างใกล้ชิดเนี่ยนะ" ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือความอึดอัดและความไม่สบายใจ การต้องกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งในระยะประชิด มันช่างเป็นฝันร้ายที่เธอไม่เคยอยากให้เกิดขึ้น

"ถูกต้อง" แดนยืนยันหนักแน่น "ผมจะบริหารโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง และคุณจะต้องเป็นมือขวาของผม คอยสนับสนุนและให้ความร่วมมือในทุกๆ ​ด้าน"

"แต่... แต่มันเป็นไปไม่ได้" ฟ้าใสปฏิเสธทันควัน "คุณรู้ใช่ไหมว่าเราเคยเป็นอะไรกัน"

"ผมรู้" แดนตอบรับอย่างเย็นชา "และผมก็รู้ว่ามันผ่านมานานแล้ว"

"ผ่านมานานแล้ว แต่มันไม่ได้หมายความว่าบาดแผลมันจะหายไปนะคะ" ฟ้าใสพูดเสียงสั่นเครือ ​ภาพของแดนที่เดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ภาพของน้ำตาที่ไหลรินเมื่อหลายปีก่อน มันยังคงชัดเจนในความทรงจำของเธอ "คุณทิ้งฉันไปอย่างไร้เยื่อใย คุณทำลายทุกอย่างของฉัน"

"ผมรู้ว่าผมผิด" แดนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ราวกับจะปลอบประโลม แต่ก็ยังคงแฝงความแข็งกร้าว "และผมก็พร้อมที่จะชดใช้"

"ชดใช้ด้วยการให้ฉันไปทำงานกับคนที่เคยทำร้ายฉันเนี่ยนะ" ฟ้าใสหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกหรือไง"

"ผมไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องตลก" แดนตอบกลับทันที "ผมมองว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย"

"สำหรับคุณน่ะสิ" ฟ้าใสสวนกลับ "คุณจะเข้ามามีอำนาจในบริษัทของฉัน แล้วก็ทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ โดยมีฉันเป็นเบี้ยที่ต้องคอยรับคำสั่ง"

"ผมไม่ได้ต้องการแบบนั้น" แดนถอนหายใจยาว "ผมต้องการแค่ให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง และให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง"

"พิสูจน์ตัวเอง? พิสูจน์ว่าคุณจะทำร้ายฉันซ้ำอีกครั้งหรือไง" ฟ้าใสถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ผมจะไม่ทำร้ายคุณอีก" แดนเน้นย้ำ "ผมจะปกป้องคุณ"

คำพูดของแดนทำให้ฟ้าใสชะงักไปชั่วครู่ "ปกป้องฉัน?"

"ใช่" เขาตอบรับ "ผมจะปกป้องบริษัทของคุณ และจะปกป้องคุณด้วย"

ฟ้าใสเงียบไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของแดน มันเป็นข้อเสนอที่ดูเหมือนจะดี แต่กลับแฝงไปด้วยอันตราย เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาได้มากน้อยแค่ไหน แต่ในสถานการณ์ที่บริษัทกำลังจะล้มละลายเช่นนี้ เธอไม่มีทางเลือกมากนัก

"ถ้าฉันตกลง... แล้วเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำงานกับคุณไม่ได้" ฟ้าใสถามอย่างลังเล

"ถ้าคุณทำงานกับผมไม่ได้" แดนยิ้มมุมปากอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน "ผมก็จะปล่อยให้บริษัทของคุณล้มละลายไปเอง"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของฟ้าใส เธอรู้ดีว่าเขาพูดจริง เขาไม่เคยโกหกเกี่ยวกับสิ่งที่เขาต้องการ

"คุณมัน... คุณมันใจร้ายที่สุด" ฟ้าใสพึมพำ

"ผมรู้" แดนตอบรับอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่ถ้าคุณต้องการให้บริษัทของคุณรอด... คุณต้องยอมรับข้อเสนอนี้"

ฟ้าใสหลับตาลง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมด เธอรู้ดีว่านี่คือการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ การต้องร่วมงานกับคนที่เคยทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส มันคือการย้อนกลับไปสู่ฝันร้ายอีกครั้ง แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอก็ต้องยอม

"ฉัน... ฉันตกลง" เสียงของฟ้าใสแผ่วเบา แต่หนักแน่น "ฉันจะทำงานกับคุณ"

รอยยิ้มของแดนกว้างขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ทำให้หัวใจของฟ้าใสบีบรัด

"ดีมาก" เขากล่าว "พรุ่งนี้เช้า เราจะเริ่มงานกัน"

ฟ้าใสพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกเหมือนถูกยื่นดาบให้มาแทงตัวเอง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

"แล้ว... เรื่องโปรเจกต์นี้..." ฟ้าใสถามอย่างตะกุกตะกัก

"ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" แดนตอบ "คุณแค่ต้องเชื่อใจผม"

เชื่อใจเขา... คำพูดนี้มันช่างยอกย้อนเหลือเกิน สำหรับคนที่เคยทำลายความเชื่อใจของเธอจนแหลกละเอียด

"ผมจะส่งรายละเอียดทั้งหมดให้คุณทางอีเมล" แดนกล่าวต่อ "คืนนี้ พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เรามีงานใหญ่รออยู่"

ฟ้าใสพยักหน้ารับอีกครั้ง เธอรู้สึกหมดแรง ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา

"แล้ว... คุณจะไปแล้วใช่ไหมคะ" ฟ้าใสถามอย่างประหม่า

"ผมจะไป" แดนตอบ "แต่เราจะเจอกันอีกครั้ง พรุ่งนี้"

เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่เคยเต็มไปด้วยความหวัง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความหวาดกลัว เธอมองตามหลังร่างสูงของแดนที่กำลังเดินจากไป รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่เธอไม่พร้อมจะสู้รบเลยสักนิด

เมื่อแดนเดินพ้นประตูไปแล้ว ฟ้าใสนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม ความเจ็บปวดจากอดีตที่เหมือนจะจางหายไป บัดนี้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล

แดนเดินออกมาจากตึกบริษัทของฟ้าใสด้วยรอยยิ้มที่ยากจะอ่านออก เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะเล่นตลกกับเขาแบบนี้ การได้กลับมาพบฟ้าใสอีกครั้งในสภาพที่เธอต้องการความช่วยเหลือ มันช่างย้อนแย้งกับความรู้สึกผิดที่เขามีต่อเธอ

"ฟ้าใส..." เขาพึมพำชื่อของเธอเบาๆ "ผมขอโทษ"

เขาเดินไปที่รถของตัวเอง เปิดประตูขึ้นนั่ง และสตาร์ทเครื่องยนต์ ชายหนุ่มมองไปยังตึกบริษัทที่อยู่เบื้องหน้า ภาพของฟ้าใสที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงติดตา เขารู้ดีว่าการร่วมงานกับเธอครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่มันก็เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะมีในการแก้ไขอดีตที่เขาเคยก่อไว้

"ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณรอด" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะขับรถออกไป ทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง