ตอนที่ 5 — อดีตที่หลอกหลอน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องประชุม เผยให้เห็นบรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับเส้นใยที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ฟ้าใสพยายามรวบรวมสมาธิ จดจ่ออยู่กับเอกสารกองโตตรงหน้า แต่ทุกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็มักจะสบเข้ากับสายตาของแดนเสมอ

การทำงานร่วมกับเขาในวันนี้ มันช่างแตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความอบอุ่น ‌ไม่มีความคุ้นเคย มีเพียงความเย็นชาและระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างจงใจ ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของแดน ล้วนทำให้นึกถึงอดีตที่เจ็บปวด วันที่เขาเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ และวันที่เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา

"ข้อมูลส่วนนี้... เราต้องละเอียดกว่านี้" ​เสียงของแดนดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ครอบงำอยู่ เขาชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของแผนธุรกิจที่ฟ้าใสเพิ่งนำเสนอ

ฟ้าใสกลืนน้ำลาย เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า "แต่... ฉันคิดว่าข้อมูลตรงนี้เพียงพอแล้วนะคะ"

"เพียงพอสำหรับใคร" แดนถามกลับด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ "สำหรับคุณ ‍หรือสำหรับนักลงทุนที่จะต้องตัดสินใจ?"

ฟ้าใสเม้มปาก เธอรู้ดีว่าแดนพูดถูก แผนธุรกิจนี้มันคือความหวังสุดท้ายของบริษัทจริงๆ และเธอเองก็กำลังกดดันกับมันอย่างมาก "ฉัน... ฉันจะตรวจสอบอีกครั้งค่ะ"

"ดี" แดนพยักหน้า "และผมอยากให้คุณช่วยดูเรื่องการจัดหาทีมงานภายนอกด้วย ‌ผมอยากได้คนที่ไว้ใจได้ และมีประสบการณ์"

"ใครคะ" ฟ้าใสถามอย่างไม่แน่ใจ

"ใครก็ได้ที่คุณคิดว่าเหมาะสม" แดนตอบ "แต่ต้องเป็นคนที่ผมไว้วางใจได้เช่นกัน"

คำพูดของแดนทำให้ฟ้าใสรู้สึกแปลกๆ เขากำลังจะบอกว่าเขาไม่ไว้ใจใครเลยในบริษัทนี้ หรือเขาแค่ต้องการทดสอบเธอ? "ฉันจะพยายามหาคนที่ดีที่สุดค่ะ" ‍เธอตอบรับอย่างเลี่ยงบาลี

ตลอดทั้งวันของการทำงานร่วมกัน ความตึงเครียดก็ยังคงปกคลุมอยู่ ฟ้าใสพยายามผลักไสความรู้สึกที่มีต่อแดน เธอบอกตัวเองว่าเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า เป็นอดีตที่ควรจะถูกลืม แต่ยิ่งพยายาม เธอก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในวังวนของความทรงจำ

เธอจำได้ดีถึงวันที่แดนเคยมาสารภาพรักกับเธอใต้ต้นซากุระที่มหาวิทยาลัย วันที่เขากอดเธอไว้แน่น ​และบอกว่าเธอคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาจะรักไปตลอดชีวิต คำพูดเหล่านั้นมันยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

"คุณจำได้ไหม" จู่ๆ แดนก็เอ่ยขึ้นมาขณะที่ทั้งคู่กำลังทำงานอยู่ใกล้ๆ กัน "ตอนที่เรามาเที่ยวทะเลด้วยกันครั้งแรก"

ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอพยายามเก็บอาการ ​แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพวันนั้น วันที่ท้องฟ้าเป็นสีคราม ทะเลเป็นสีฟ้าคราม และรอยยิ้มของแดนก็สว่างสดใสราวกับแสงอาทิตย์ "จำได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว

"วันนั้นคุณดูมีความสุขมาก" แดนพูดต่อ "คุณวิ่งเล่นอยู่ริมหาดเหมือนเด็กๆ"

"คุณก็เหมือนกัน" ​ฟ้าใสแอบยิ้มเล็กๆ "คุณหัวเราะเสียงดังมาก"

ความทรงจำเหล่านั้นมันหวานชื่น ราวกับน้ำผึ้งที่ค่อยๆ หลอมละลายไปกับความขมขื่นของปัจจุบัน ฟ้าใสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกฉีกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งยังคงติดอยู่ในอดีตที่สวยงาม ส่วนอีกส่วนหนึ่งกำลังถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริงที่โหดร้าย

"คุณเคยบอกว่าอยากไปดูดาวที่ญี่ปุ่นด้วยกัน" แดนพูดต่อ น้ำเสียงของเขาแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ฟ้าใสอ่านไม่ออก "คุณยังจำได้ไหม"

หัวใจของฟ้าใสเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง การที่เขาพูดถึงความฝันของเธอ มันช่างทำให้เธอรู้สึกสับสน "จำได้ค่ะ" เธอตอบอย่างเกร็งๆ

"ถ้าทุกอย่างมันไม่เป็นแบบนี้..." แดนหยุดเว้นจังหวะ "เราคงได้ไปดูดาวด้วยกันแล้ว"

ประโยคสุดท้ายของแดนเหมือนมีดที่กรีดเข้ามากลางใจของฟ้าใส เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร กำลังพูดถึงสาเหตุที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลง

"คุณ... คุณกำลังจะบอกอะไรคะ" ฟ้าใสถามเสียงสั่น

แดนเงียบไป เขาหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง

"ผมแค่... คิดถึงวันเก่าๆ" เขากล่าวในที่สุด

ฟ้าใสพยักหน้าช้าๆ เธอพยายามที่จะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่ได้พูดออกมา

ตลอดทั้งบ่าย การทำงานเต็มไปด้วยความอึดอัด ฟ้าใสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ทุกการกระทำของแดน ล้วนทำให้เธอคิดถึงอดีตที่เจ็บปวด และยิ่งพยายามที่จะลืม เธอก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในวังวนของความทรงจำ

เย็นวันนั้น ระหว่างการประชุมที่ยืดเยื้อ ฟ้าใสเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เธอเหลือบมองนาฬิกา เห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว แต่แดนก็ยังคงพูดถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอคิดว่าไม่จำเป็นต้องใส่ใจในตอนนี้

"คุณแดนคะ" ฟ้าใสเอ่ยขึ้นอย่างอดทนไม่ไหว "ฉันคิดว่าเราควรจะพักก่อนนะคะ เรามีเวลาอีกเยอะที่จะคุยเรื่องนี้"

แดนหันมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยอ่อนไม่ต่างจากเธอ "ผมรู้" เขาถอนหายใจ "แต่ผมอยากให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด"

"ฉันเข้าใจค่ะ" ฟ้าใสตอบ "แต่เราก็ต้องดูแลสุขภาพของเราด้วยนะคะ"

แดนยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า "คุณยังคงเป็นห่วงผมเหมือนเดิมเลยนะ"

คำพูดของแดนทำเอาฟ้าใสชะงักไปอีกครั้ง เธอไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไร ความรู้สึกของเธอมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายออกมาได้

"คุณ... คุณเป็นห่วงบริษัทของเรา" ฟ้าใสแก้ต่าง "และฉันก็เป็นห่วงบริษัทของเราเช่นกัน"

"ผมรู้" แดนพยักหน้า "แต่ผมก็อดคิดไม่ได้ว่า... ถ้าวันนั้นผมไม่ได้จากไป... ทุกอย่างคงจะดีกว่านี้"

ประโยคนี้เหมือนกับมีดที่ค่อยๆ กรีดลึกเข้ามาในใจของฟ้าใส เธออดที่จะมองหน้าแดนด้วยความสงสัยไม่ได้ เขาจะพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้วหรือ?

"คุณ... คุณยังคงรู้สึกผิดอยู่หรือคะ" ฟ้าใสถามอย่างตะกุกตะกัก

แดนเงียบไปนาน เขาจ้องมองไปที่กองเอกสารตรงหน้า ราวกับกำลังค้นหาคำตอบในนั้น

"ความผิด" เขาพึมพำ "มันเป็นคำที่เล็กเกินไปที่จะอธิบายสิ่งที่ผมรู้สึก"

ฟ้าใสรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอไม่เข้าใจว่าแดนกำลังจะสื่ออะไร

"ผม..." แดนเริ่มพูดต่อ "ผมอยากจะเล่าให้คุณฟัง"

ฟ้าใสจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสที่เธอจะได้เข้าใจทุกอย่างจริงๆ

"แต่ไม่ใช่ตอนนี้" แดนกล่าวอย่างกะทันหัน "ไว้มีเวลาที่เหมาะสมกว่านี้"

เขาหันกลับไปมองเอกสารอีกครั้ง ทิ้งให้ฟ้าใสยืนนิ่งอยู่กลางห้องประชุมที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่แน่นอน

ฟ้าใสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเล่นตลกอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่เพียงแค่ความรักที่ซับซ้อน แต่ยังมีเรื่องของความลับที่ถูกซ่อนไว้ รอวันที่จะถูกเปิดเผย

เธอเหลือบมองไปที่แดนอีกครั้ง พยายามอ่านสีหน้าของเขา แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะคาดเดา

"พรุ่งนี้... เราจะคุยกันอีกครั้ง" แดนกล่าวขึ้นอย่างกะทันหัน

ฟ้าใสพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนที่ลึกกว่าเดิม วังวนของความรัก ความลับ และอดีตที่หลอกหลอน

เธอเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างช้าๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแบกรับภาระที่หนักอึ้งไว้บนบ่า