ตอนที่ 9 — คำเตือนจากคนใกล้ตัว

"ฟ้าใส! เธอเป็นอะไรไปเนี่ย? เหม่อลอยตลอดเลย" เสียงของน้ำหวาน เพื่อนสนิทของฟ้าใส ดังขึ้น ทำลายภวังค์ความคิดของเธอ

ฟ้าใสหันมามองน้ำหวานด้วยแววตาที่ยังคงสับสน "เปล่า... ‌ไม่มีอะไร"

"ไม่มีอะไรได้ยังไง" น้ำหวานวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ "ตั้งแต่ที่นายแดนกลับมา เธอก็เปลี่ยนไปเลยนะ ฉันสังเกตมาหลายวันแล้ว"

ฟ้าใสถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถซ่อนเร้นความรู้สึกของตัวเองจากน้ำหวานได้นานนัก น้ำหวานเป็นเพื่อนที่เธอไว้ใจที่สุด และเป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

"ฉัน... ​ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" ฟ้าใสเอ่ยขึ้นมาอย่างอึดอัด "การต้องมาทำงานกับเขาอีกครั้งมันทำให้... ทำให้ฉันรู้สึกสับสนไปหมด"

น้ำหวานมองเพื่อนด้วยความห่วงใย "ฉันเข้าใจนะว่าการเจอแฟนเก่ามันเป็นเรื่องยาก แต่เธอต้องเข้มแข็งนะฟ้าใส"

"ฉันพยายามแล้ว" ฟ้าใสพูด "แต่ยิ่งอยู่ใกล้เขา ‍ฉันก็ยิ่ง... ยิ่งรู้สึกกับเขามากขึ้น"

น้ำหวานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ฉันรู้ว่าเธอยังรักเขาอยู่ ฟ้าใส แต่เธอต้องระวังนะ"

"ระวังเรื่องอะไร?" ฟ้าใสถาม

"ระวังตัวแดน" น้ำหวานตอบ ‌"ฉันไม่แน่ใจในตัวเขาเท่าไหร่"

ฟ้าใสขมวดคิ้ว "ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น? เขาดูไม่เหมือนเดิมเลยนะ"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกังวล" น้ำหวานพูด "ท่าทางของเขาดูไม่เหมือนคนที่เคยรักเธออย่างที่เธอเคยเล่าให้ฟังเลย"

"แต่เขาบอกว่าเขาเสียใจกับสิ่งที่เคยทำกับฉัน" ฟ้าใสแก้ต่างให้แดน

"เสียใจ?" น้ำหวานหัวเราะเยาะเบาๆ "ฟ้าใส... ‍เธอเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเขาจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ? เขาปล่อยให้เธอรอเก้อ และสุดท้ายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย"

คำพูดของน้ำหวานทำให้ฟ้าใสรู้สึกจุกในอก เธอจำได้ถึงความเจ็บปวดในวันนั้น วันที่เธอรอคอยเขาที่สนามบิน แต่เขากลับไม่เคยปรากฏตัว

"ฉัน... ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" ฟ้าใสยอมรับ ​"แต่ตอนนี้เราต้องทำงานด้วยกัน ฉันเลยพยายามที่จะลืมเรื่องในอดีต"

"เธอจะลืมได้ยังไง ในเมื่อเรื่องราวในอดีตกำลังจะย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง" น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแดนมาเยอะนะ ฟ้าใส"

"ข่าวลืออะไร?" ฟ้าใสถามอย่างกระวนกระวาย

"ข่าวลือที่ว่า... ความสัมพันธ์ของเขากับผู้หญิงคนอื่นในช่วงเวลาที่เขาหายไป ​มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา" น้ำหวานเว้นจังหวะหายใจ "มีคนบอกว่า... เขาอาจจะไม่ได้จากไปเพราะอยากจะไปเอง"

ฟ้าใสเบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไง?"

"มีคนพูดว่า... เขาอาจจะถูกใครบางคนบีบให้จากไป" น้ำหวานพูดเสียงเบา "และที่สำคัญ... ​ฉันเคยได้ยินมาว่า แดนมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ เกี่ยวกับเรื่องการเงินของบริษัทเขาเอง"

"ความลับเรื่องการเงิน?" ฟ้าใสทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "แต่เขาเป็นถึงมหาเศรษฐีนะ"

"นั่นแหละคือสิ่งที่น่าสงสัย" น้ำหวานย้ำ "บางที... การกลับมาของเขาในครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่แค่การกลับมาเพื่อโปรเจกต์นี้ก็ได้"

ฟ้าใสรู้สึกเหมือนถูกตีด้วยค้อน แรงกระแทกทำให้เธอแทบจะยืนไม่อยู่ เธอเคยคิดว่าแดนกลับมาเพราะโปรเจกต์นี้ และเพราะความสัมพันธ์ในอดีต แต่คำพูดของน้ำหวานกลับทำให้เธอต้องคิดใหม่

"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อใครดี" ฟ้าใสพูดเสียงสั่น

"เชื่อสัญชาตญาณของตัวเองนะฟ้าใส" น้ำหวานจับมือของเพื่อน "เธอรู้จักแดนดีที่สุด และเธอเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในตัวเขา"

"ฉัน... ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน" ฟ้าใสนึกถึงเอกสารที่เธอเจอในห้องเก็บเอกสาร "มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องแน่ๆ"

"แล้วเธอเจออะไรมาบ้าง?" น้ำหวานถามอย่างอยากรู้

ฟ้าใสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอเจอให้กับน้ำหวานฟัง เรื่องของบันทึกการประชุมที่ถูกลบ และสัญญาฉบับร่างที่มีข้อความกำกับว่า "ห้ามเปิดเผยโดยเด็ดขาด"

น้ำหวานฟังด้วยความตั้งใจ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วนะฟ้าใส"

"ฉันรู้" ฟ้าใสตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่างที่อันตราย"

"แล้วแดนล่ะ? เขาว่ายังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้?" น้ำหวานถาม

"เขาก็... เขาก็ดูเหมือนจะกำลังค้นหาคำตอบเหมือนกัน" ฟ้าใสตอบ "เขาบอกว่าอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุผลที่เขาต้องจากไปในตอนนั้น"

"นั่นยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่" น้ำหวานขมวดคิ้ว "ถ้าเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ เขาไม่น่าจะพูดแบบนั้นได้"

"แต่เขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้ปิดบังอะไรฉันนะ" ฟ้าใสพูดอย่างสับสน "เขาก็ดูเหมือนจะพยายามที่จะอธิบาย"

"ฟ้าใส... เธอต้องแยกแยะให้ออกนะ" น้ำหวานเตือน "บางที... สิ่งที่เธอเห็น เขาอาจจะสร้างภาพขึ้นมาก็ได้"

"เธอ... เธอแน่ใจนะว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นเรื่องจริง?" ฟ้าใสถาม

"ฉันไม่รู้ว่ามันจริงทั้งหมดหรือเปล่า" น้ำหวานยอมรับ "แต่ฉันมั่นใจว่า... แดนมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ และมันอาจจะอันตรายกับเธอ"

ฟ้าใสมองไปที่กองเอกสารบนโต๊ะทำงานของเธอ ภาพของแดนในอดีตที่เธอเคยรัก กับแดนในปัจจุบันที่ดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่ ตีรวนกันอยู่ในหัว

"ฉัน... ฉันควรจะทำยังไงต่อไป?" ฟ้าใสถาม

"เธอต้องระวังตัวให้มากที่สุด" น้ำหวานพูด "และถ้าเป็นไปได้... พยายามหาหลักฐานให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมด"

"แต่ถ้าความจริงมันอันตรายล่ะ?" ฟ้าใสถาม

"ความจริงมันก็คือความจริงนะฟ้าใส" น้ำหวานจับมือของเธออีกครั้ง "เธอต้องเผชิญหน้ากับมัน"

ฟ้าใสมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินขวักไขว่บนท้องถนน ความคิดของเธอสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของฟ้าใสก็ดังขึ้น ชื่อของแดนปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

"ฉันต้องไปแล้ว" ฟ้าใสพูดกับน้ำหวาน "เขาเรียก"

"จำที่ฉันบอกไว้นะฟ้าใส" น้ำหวานเตือน "ระวังตัวให้มาก"

ฟ้าใสพยักหน้ารับ ก่อนจะรับโทรศัพท์ "ค่ะ แดน"

"ฟ้าใส... มีเรื่องด่วน" เสียงของแดนฟังดูเร่งรีบ "ฉันเจอข้อมูลบางอย่างที่น่าจะเกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ของเรา และ... ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว"

"เรื่องอะไรเหรอ?" ฟ้าใสถามด้วยความสงสัย

"มันค่อนข้างละเอียดอ่อน" แดนตอบ "เราเจอกันที่ร้านกาแฟเดิมตอนหกโมงเย็นนะ"

ฟ้าใสพยักหน้ารับ "ก็ได้ค่ะ"

เมื่อวางสายจากแดน ฟ้าใสมองไปที่น้ำหวาน "ฉันต้องไปเจอเขา"

"ฉันรู้" น้ำหวานถอนหายใจ "ขอให้โชคดีนะฟ้าใส"

ฟ้าใสเดินออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้น้ำหวานนั่งมองตามไปด้วยความเป็นห่วง เธอยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเธอหวังว่าฟ้าใสจะไม่ตกอยู่ในอันตราย

ในขณะเดียวกัน ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง แดนกำลังนั่งรอฟ้าใสอยู่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความมุ่งมั่น เขาหยิบซองเอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และมองมันด้วยความเคร่งเครียด

"ครั้งนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางความจริงอีกต่อไป" เขาพึมพำกับตัวเอง

การเผชิญหน้ากับอดีตครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งอันตรายที่คาดไม่ถึง หรืออาจจะนำพาไปสู่ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน...