"ทำไม... ทำไมแดนถึงทำแบบนั้น" ประโยคคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวของฟ้าใสมานานนับปี ราวกับก้อนหินถ่วงหนักในอก วันนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องได้คำตอบ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
อากาศเย็นยะเยือกของยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยคลายความร้อนรุ่มในใจของเธอเลยสักนิด ฟ้าใสยืนอยู่หน้าประตูคอนโดหรูของแดน หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้มายืนอยู่ตรงนี้อีกครั้ง ในฐานะผู้หญิงที่เต็มไปด้วยคำถามและบาดแผล
"แดน... เปิดประตูหน่อย" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยเรียก เขาเปิดประตูออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสดใส ตอนนี้มีร่องรอยความเหนื่อยล้าและแววตาที่ดูหมองหม่นกว่าที่เธอจำได้ เขาดูโทรมลงไปมาก ราวกับว่าโลกทั้งใบได้พังทลายลงไปแล้ว
"ฟ้าใส... มาทำอะไรที่นี่" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความระแวงบางอย่าง
"ฉันอยากคุยกับคุณ" เธอตอบตรงๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา พยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาคู่นั้น
แดนถอนหายใจยาว ก่อนจะเปิดประตูให้เธอเข้าไป "เข้ามาสิ"
บรรยากาศภายในห้องดูเงียบเหงา เฟอร์นิเจอร์หรูหรากลับดูไร้ชีวิตชีวา ราวกับสะท้อนสภาพจิตใจของเจ้าของห้อง ฟ้าใสเดินไปหยุดยืนอยู่กลางห้อง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี
"แดน... ฉันมาเพื่อถามคำถามที่ค้างคาใจฉันมาตลอด" เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา "ทำไม... ทำไมวันนั้นคุณถึงทิ้งฉันไปแบบนั้น คุณบอกว่ารักฉัน แต่สุดท้ายคุณก็ทำเหมือนฉันไม่เคยมีความหมายอะไรเลย"
คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะสมมานาน แดนยืนนิ่ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของความทรมาน เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เธอ
"ฟ้าใส... ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอมาก ฉันขอโทษ" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
"คำขอโทษของคุณมันจะช่วยอะไรได้ในเมื่อหัวใจของฉันมันแตกสลายไปแล้ว" เธอตัดพ้อ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณเคยรักฉันจริงๆ ไหม หรือว่าทั้งหมดมันเป็นแค่การหลอกลวง"
แดนเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ฉันรักเธอฟ้าใส... ฉันรักเธอมากจริงๆ"
"ถ้าคุณรักฉัน แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนั้น" เธอตะคอกออกมาอย่างไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป
แดนหลับตาลงเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า "มีบางอย่างที่เธอไม่รู้... บางอย่างที่ฉันไม่เคยบอกเธอ"
เขาค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่ถูกปิดบังมานาน ความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมานั้นราวกับมีดนับพันเล่มกรีดแทงเข้าไปในหัวใจของฟ้าใส
"พ่อของฉัน... ท่านเป็นหนี้ก้อนใหญ่มาก" แดนเริ่มเล่า "หนี้ที่มันท่วมท้น จนท่านไม่สามารถใช้หนี้ได้ ท่านถูกข่มขู่ ถูกทำร้าย... และคนที่ข่มขู่ท่าน ก็คือเจ้าหนี้นอกระบบที่น่ากลัวที่สุดในวงการ"
ฟ้าใสยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
"เจ้าหนี้คนนั้น... เขาเสนอทางออกให้พ่อของฉัน" แดนพูดต่อ เสียงของเขาแหบพร่า "เขาบอกว่า ถ้าพ่อของฉันสามารถเอาของบางอย่างมาให้เขาได้... เขาก็จะยกหนี้ให้ทั้งหมด"
"ของบางอย่าง... หมายถึงอะไร" ฟ้าใสถามเสียงเบา
"ของบางอย่างที่... มีค่ามากสำหรับฉัน" แดนหลบสายตา "ของที่... พ่อของฉันเคยให้เธอไว้"
ฟ้าใสเบิกตากว้าง ภาพของสร้อยคอทองคำรูปหัวใจที่พ่อของเธอเคยให้เธอเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ผุดขึ้นมาในหัว "สร้อยคอ... ที่พ่อฉันให้ฉันเหรอ"
แดนพยักหน้าช้าๆ "ใช่... สร้อยคอนั้นแหละ"
"แล้ว... แล้วคุณเอาไปให้เขาได้ยังไง" ฟ้าใสถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ฉัน... ฉันหลอกเธอ" แดนยอมรับอย่างเจ็บปวด "ฉันบอกเธอว่าฉันต้องการมันเพื่อไปหลอมเป็นแหวนแต่งงานของเรา... แต่จริงๆ แล้ว ฉันเอาไปให้เจ้าหนี้นั่น"
คำสารภาพของเขาทำให้ฟ้าใสแทบยืนไม่อยู่ ภาพความทรงจำที่เธอเคยภูมิใจในความรักของเธอและแดน พังทลายลงไปตรงหน้า
"ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกฉัน" เธอถามเสียงสั่นเครือ
"ฉันกลัว... ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้ เธอจะตกอยู่ในอันตราย" แดนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องเลวร้ายพวกนี้ ฉันเลยเลือกที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวเอง"
"คุณคิดว่าการหลอกลวงฉันคือการปกป้องฉันอย่างนั้นเหรอ" น้ำตาของฟ้าใสไหลอาบแก้ม "คุณทำเหมือนฉันเป็นเด็กที่ไม่มีทางสู้ คุณไม่เคยให้โอกาสฉันได้ตัดสินใจอะไรเลย!"
"ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษจริงๆ ฟ้าใส" แดนเอื้อมมือมาจะสัมผัสเธอ แต่เธอก็ถอยหนี
"อย่า... อย่าแตะต้องฉัน" เธอพูดเสียงแข็ง "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ฉันรักมาตลอด จะเป็นคนที่หลอกลวงฉันได้มากขนาดนี้"
"ฉันไม่ได้หลอกลวงเธอเรื่องความรู้สึกนะฟ้าใส" แดนพยายามอธิบาย "ฉันรักเธอเสมอ... แต่สถานการณ์ในตอนนั้น มันบีบบังคับฉันจริงๆ"
"บีบบังคับเหรอ" ฟ้าใสหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณมันเห็นแก่ตัวต่างหาก! คุณเห็นแก่ตัวจนไม่เคยคิดถึงหัวใจของฉันเลย!"
เธอหันหลังให้เขา เดินตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว
"ฟ้าใส! อย่าไป!" แดนตะโกนเรียกเธอ
แต่เธอไม่หยุด เธอเปิดประตูออกไป แล้วก้าวออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน ทิ้งให้แดนยืนอยู่เพียงลำพัง ในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบงันและความเจ็บปวด... และความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งถูกเปิดเผย ทิ้งให้เธอต้องแบกรับความจริงที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ฉันไม่ควรรักแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก