ความจริงที่แดนบอกเล่าเมื่อคืนนี้ มันยังคงก้องอยู่ในหูของฟ้าใส ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่คอยย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดของอดีต เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น ความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวัง มันตีวนกันไปมาจนแทบจะระเบิด
ตลอดทั้งคืน เธอนอนไม่หลับ ภาพใบหน้าของแดนที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดตอนที่เขาสารภาพ ทุกคำพูดที่ออกมาจากปากของเขา มันทำให้เธอสับสนไปหมด เธอรักเขา เธอแค้นเขา... แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสงสารเขาจับใจ
วันนี้ เธอต้องไปทำงาน แต่สมองของเธอว่างเปล่า ไม่มีสมาธิกับสิ่งใดทั้งสิ้น เธอเดินไปทำงานด้วยท่าทางล่องลอย จนกระทั่ง...
"คุณฟ้าใสคะ!" เสียงของเจนที่ดังขึ้นมาเรียกเธอออกจากภวังค์
"อ้าว เจน มีอะไรเหรอ" เธอถาม พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
"โปรเจกต์ของบริษัทคุณแดนเป็นไงบ้างคะ วันนี้คุณแดนจะเข้ามาประชุมด้วยนะคะ" เจนบอก พลางส่งยิ้มให้
คำว่า "คุณแดน" ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอพยักหน้าตอบรับ "อืม... เดี๋ยวฉันไปดูเอกสารก่อนนะ"
เธอเดินไปที่ห้องประชุม หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่ากำลังจะได้เผชิญหน้ากับแดนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอไม่รู้ว่าเธอจะแสดงออกอย่างไร เธอควรจะเย็นชาใส่เขา หรือควรจะพยายามทำความเข้าใจเขา
เมื่อเธอเปิดประตูห้องประชุมเข้าไป แดนก็กำลังยืนคุยกับทีมงานอยู่ เขาหันมามองเธอ แววตาของเขามีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับจะถามว่า "เธอโอเคไหม" แต่ฟ้าใสเลือกที่จะเมินเฉย เธอเดินไปนั่งประจำที่ของตัวเอง
การประชุมเป็นไปอย่างตึงเครียด ทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะทำให้โปรเจกต์นี้สำเร็จ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวัง
"ผมอยากให้ทุกคนมั่นใจว่า โปรเจกต์นี้จะสำเร็จไปด้วยดี" แดนกล่าวขึ้น "ผมรู้ว่ามันเป็นงานที่ท้าทาย แต่ผมเชื่อว่าพวกเราทำได้"
ฟ้าใสพยายามตั้งใจฟัง แต่ใจของเธอกลับลอยไปอยู่ที่อื่น เธอคิดถึงคำพูดของแดนเมื่อคืนนี้ ความรักของเขาที่เคยมีให้เธอ มันยังคงอยู่หรือไม่ หรือว่าทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิด
"ฟ้าใส... คุณมีความคิดเห็นอะไรเพิ่มเติมไหม" เสียงของแดนดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งอีกครั้ง
"เอ่อ... ฉันคิดว่าเราควรจะ... พิจารณาเรื่องงบประมาณอีกครั้งนะคะ" เธอตอบอย่างตะกุกตะกัก
การประชุมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ความตึงเครียดในห้องค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น จนกระทั่ง...
"เกิดอะไรขึ้น!" เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องประชุม
ทุกคนในห้องประชุมหันไปมองด้วยความตกใจ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกอย่างแรง
"เกิดอุบัติเหตุค่ะ! มีคนขับรถชนกัน!" พนักงานคนหนึ่งตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก
"ชนกันตรงไหน?" แดนถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"ตรงทางเข้าอาคารเลยค่ะ! รถของคุณ..." พนักงานคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว!
แรงระเบิดทำให้พื้นสั่นสะเทือน เพดานห้องประชุมถล่มลงมา เศษกระจกและฝุ่นละอองปลิวว่อนไปทั่ว ฟ้าใสกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอพยายามก้มตัวหลบใต้โต๊ะ แต่แรงระเบิดมันมหาศาลเกินกว่าที่เธอจะทานทน
เธอรู้สึกเหมือนถูกแรงมหาศาลซัดกระเด็นไป แรงกระแทกทำให้เธอหมดสติไปในที่สุด...
เมื่อฟ้าใสค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแสงสว่างจ้า และเสียงหวีดหวิวของไซเรน
เธอพยายามขยับตัว แต่รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย "โอ๊ย..."
"ฟ้าใส! ตื่นแล้วเหรอ!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นมา
เธอหันไปมอง และเห็นแดนกำลังนั่งอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ก็ดูโล่งอกที่เธอฟื้นขึ้นมา
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" เธอถามเสียงแผ่ว
"ฉัน... ฉันอยู่ที่นี่ตลอดเวลา" แดนตอบ "คุณปลอดภัยแล้วนะ"
ฟ้าใสพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เธอจำได้ถึงเสียงระเบิด และความมืดมิดที่เข้ามาครอบงำ
"เกิดอะไรขึ้นคะ" เธอถาม
"มันเป็นอุบัติเหตุ... รถสองคันชนกัน แล้วก็... เกิดระเบิดขึ้น" แดนอธิบาย "โชคดีที่พวกเราอยู่ในห้องประชุมที่ค่อนข้างแข็งแรง ไม่งั้น..."
เขาไม่พูดต่อ แต่ฟ้าใสก็เข้าใจได้
"แล้วคนอื่นล่ะคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง
"ทุกคนปลอดภัยดี... ส่วนใหญ่มีบาดเจ็บเล็กน้อย" แดนตอบ "แต่มีคนนึง... ที่อาการสาหัส"
"ใครคะ" ฟ้าใสถาม
แดนลังเลเล็กน้อย "คือ... คนขับรถที่ชนกันน่ะ"
ฟ้าใสพยักหน้า เธอรู้สึกโล่งใจที่ตัวเองและคนอื่นๆ ปลอดภัย แต่ก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"คุณ... ขอบคุณนะคะที่อยู่กับฉัน" เธอพูดกับแดน
แดนยิ้มเล็กน้อย "ฉันไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวหรอก"
ในขณะที่ฟ้าใสเริ่มจะรู้สึกผ่อนคลาย จู่ๆ ความทรงจำบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเธอ ภาพของใบหน้าของคนขับรถคนหนึ่งที่เธอเคยเห็น... ใบหน้าของคนที่เคยมีความแค้นกับแดน
"เดี๋ยวนะคะ" เธอพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "คุณแดน... คุณแน่ใจเหรอคะว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ"
แดนขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง"
"คือ... เมื่อคืนนี้ ก่อนที่ฉันจะมาหาคุณ" ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ "ฉันได้ยินคนพูดถึงเรื่อง... เรื่องที่คุณเคยทำผิดพลาดในอดีต"
"พูดถึงเรื่องอะไร" แดนถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป
"เขา... เขาบอกว่ามีคนอยากจะแก้แค้นคุณ" ฟ้าใสพูด "แล้ว... แล้วฉันก็เหมือนจะจำหน้าคนขับรถคันนั้นได้... เขาดูเหมือนคนที่..."
เธอไม่ทันได้พูดจบ ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นหมอที่เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด
"คุณแดนครับ" หมอพูด "เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
ฉันไม่ควรรักแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก