“ไม่มีทางเลือก?” เสียงของฟ้าใสสั่นเครือราวกับใบไม้ที่ปลิวตามลม แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแค้นที่กำลังลุกโชน “คุณบอกว่าคุณไม่มีทางเลือกเนี่ยนะแดน? คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?”
เธอจ้องมองไปที่แดน ดวงตาของเธอแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่พยายามจะกลั้นไว้ แต่ก็ไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป คำพูดของมินตราที่ว่าเธอถูกข่มขู่โดยแดนและน้ำหวาน มันเหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เธอกระโจนเข้าใส่แดนอย่างไม่คิดชีวิต
“คุณทำลายฉัน! คุณทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา! แล้วคุณยังจะทำลายบริษัทของฉันอีกเหรอ?!” ฟ้าใสตะโกนเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง
แดนยืนนิ่ง เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับจะหลบสายตาอันร้อนแรงของเธอ
“ฟ้าใส… ใจเย็นๆ ก่อน” แดนพยายามพูด
“ใจเย็น?!” ฟ้าใสหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คุณยังกล้าบอกให้ฉันใจเย็นอีกเหรอ? หลังจากที่คุณหักหลังฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้? คุณทำลายความไว้ใจของฉัน ทำลายความรักของฉัน แล้วตอนนี้คุณก็กำลังทำลายอนาคตของฉัน! คุณคิดว่าฉันจะทนได้อีกนานแค่ไหน?”
เธอเดินเข้าไปใกล้แดนมากขึ้น มือไม้สั่นเทา เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“คุณรู้ไหมว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน?” ฟ้าใสถามเสียงสะอื้น “คุณรู้ไหมว่าฉันต้องสู้กับตัวเองมากแค่ไหนทุกครั้งที่เห็นคุณ? คุณรู้ไหมว่าฉันต้องทนกับความเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องเห็นคุณกับผู้หญิงคนอื่น?”
น้ำตาของเธอไหลลงมาไม่หยุด เธอชี้หน้าแดนด้วยมือที่สั่นเทา
“แล้วคุณทำอะไร? คุณตอบแทนความรักของฉันด้วยการทรยศ! ด้วยการร่วมมือกับคนที่เคยทำร้ายฉัน! คุณคิดว่ามันยุติธรรมเหรอแดน? คิดว่ามันถูกต้องเหรอ?”
น้ำหวานยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดไม่ใช่เรื่องของเธอ
“ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ” แดนพูดเสียงแผ่วเบา
“ไม่ได้ตั้งใจ?!” ฟ้าใสสวนกลับทันควัน “คำว่า ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ ของคุณมันมีความหมายอะไรกับฉันในตอนนี้? มันทำให้ความเจ็บปวดของฉันหายไปเหรอ? มันทำให้ฉันกลับมาเชื่อใจคุณได้เหรอ?!”
“ฉันถูกบีบ” แดนพูด “ฉันไม่มีทางเลือกอื่น”
“ไม่มีทางเลือก?” ฟ้าใสตะโกนอีกครั้ง “คุณมีทางเลือกเสมอ! คุณสามารถเลือกที่จะพูดความจริง! คุณสามารถเลือกที่จะไม่ทำร้ายคนอื่น! แต่คุณเลือกที่จะทำร้ายฉัน! คุณเลือกที่จะเหยียบย่ำความรู้สึกของฉัน!”
เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ระเบิดออกมาจากข้างใน เธอไม่เคยรู้สึกโกรธและเสียใจมากขนาดนี้มาก่อน
“ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?!” ฟ้าใสถามเสียงดัง “ทำไมคุณถึงทำร้ายคนที่รักคุณมากขนาดนี้?!”
“เพราะ… เพราะฉันต้องการปกป้องเธอ” แดนพูด
“ปกป้องฉัน?” ฟ้าใสหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณกำลังทำลายฉัน! นี่คือวิธีที่คุณปกป้องฉันเหรอ?!”
“ถ้าฉันไม่ทำตามที่พวกเขาบอก… พวกเขาจะทำร้ายเธอ” แดนพูด
“ใคร? ใครจะทำร้ายฉัน?” ฟ้าใสถาม “คุณกำลังพูดถึงใคร?”
“น้ำหวาน… และคนที่อยู่เบื้องหลังเธอ” แดนตอบ
ฟ้าใสหันไปมองน้ำหวานด้วยความตกตะลึง น้ำหวานเพียงแค่ยิ้มบางๆ ราวกับว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเธอ
“คุณ… คุณกำลังหลอกฉัน” ฟ้าใสพูดกับแดน “คุณกำลังใช้เรื่องนี้มาหลอกฉันอีกครั้ง”
“ฉันไม่ได้หลอกเธอ” แดนยืนยัน “ฉันพูดความจริง”
“ความจริงเหรอ?” ฟ้าใสส่ายหน้า “ฉันไม่เชื่อคุณอีกแล้ว! คุณเคยทำร้ายฉันมาก่อน! คุณเคยทิ้งฉันไป! คุณเคยทำให้ฉันเจ็บปวด! แล้วตอนนี้คุณก็กลับมาทำร้ายฉันอีกครั้ง!”
เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ความรักที่เธอเคยมีให้เขา มันกำลังเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง
“คุณมันคนเห็นแก่ตัว!” ฟ้าใสตะโกน “คุณคิดถึงแต่ตัวเอง! คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นเลย!”
“ฉันขอโทษ” แดนพูด
“ขอโทษ? คำขอโทษของคุณมันไม่มีค่าอะไรกับฉันอีกแล้ว!” ฟ้าใสตะโกน “ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ! ฉันต้องการให้คุณชดใช้ในสิ่งที่ทำ!”
เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดแรง แต่ความโกรธและความเจ็บปวดมันยังคงถาโถมเข้ามา
“คุณมันแย่ที่สุด!” ฟ้าใสพูด “ฉันไม่ควรรักคุณเลย! ฉันไม่ควรรักคนอย่างคุณเลย!”
เธอหันหลังกลับ พยายามจะเดินหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ แต่เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล้มลง
“ฟ้าใส!” แดนร้องเรียกเธอ
แต่ฟ้าใสไม่หันกลับไป เธอเดินโซซัดโซเซออกไปจากห้องทำงาน เธอไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหน เธอไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อไป
เธอรู้แค่เพียงว่า… ความรักที่เธอเคยมีให้แดน มันได้จบลงแล้ว… หรืออาจจะยังไม่จบ… แต่ในตอนนี้… มันถูกปกคลุมไปด้วยความเจ็บปวดและความเกลียดชังที่รุนแรงเสียจนเธอแทบจะแยกไม่ออก
เธอหยุดยืนอยู่กลางโถงทางเดิน น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน
เธอไม่ควรรักแฟนเก่า… และเธอรู้ดีว่าตอนนี้… เธอควรจะหนีห่างจากเขาให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่ทำไม… ทำไมหัวใจของเธอถึงยังคงร่ำร้องหาเขาอยู่ลึกๆ?
ฉันไม่ควรรักแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก