ท้องฟ้าสีหม่นยามบ่ายคล้อย แสงแดดอ่อนๆ ที่พยายามสาดส่องผ่านม่านเมฆหมอกหนาทึบ ไม่สามารถปลอบประโลมความรู้สึกอ้างว้างที่เกาะกุมหัวใจของฟ้าใสได้เลยแม้แต่น้อย เธอยังคงจำได้ดีถึงวันที่แดนจากไป วันที่ทุกอย่างพังทลายลงอย่างไม่ทันตั้งตัว วันที่คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ จนแทบจะหาชิ้นส่วนของหัวใจที่สมบูรณ์กลับคืนมาไม่ได้
"แกไม่คู่ควรกับฉัน...ตลอดไป!"
เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ ราวกับว่ามันเพิ่งจะดังขึ้นเมื่อวานนี้ ความเจ็บปวดจากการจากไปอย่างกะทันหัน การไร้ซึ่งคำอธิบายใดๆ ทำให้เธอจมดิ่งลงไปในความมืดมิดของความสิ้นหวังเป็นเวลานานแสนนาน
ปีแล้วปีเล่า เวลาได้ไหลผ่านไปเหมือนกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง ฟ้าใสพยายามก้าวเดินต่อไป แม้ว่ารอยแผลเป็นจากอดีตจะยังคงฝังลึกอยู่ในส่วนลึกของหัวใจก็ตาม เธอพยายามที่จะลืมเลือนใบหน้าคมคายของแดน รอยยิ้มอบอุ่นของเขา และสัมผัสที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงาน เธอไต่เต้าขึ้นไปในสายอาชีพอย่างรวดเร็ว ด้วยความมุ่งมั่นและความแข็งแกร่งที่ถูกสร้างขึ้นจากความเจ็บปวด เธอเชื่อว่าการประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน จะเป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุดที่จะปกป้องเธอจากความเจ็บปวดทางใจ
บริษัทที่เธอทำงานอยู่ เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โปรเจกต์ใหม่ถูกนำเสนอขึ้นมา ซึ่งเป็นโปรเจกต์ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่ออนาคตของบริษัท การแข่งขันสูง และเดิมพันก็สูงตามไปด้วย ฟ้าใสในฐานะหัวหน้าทีมที่เปี่ยมไปด้วยศักยภาพ ได้รับมอบหมายให้เป็นหนึ่งในทีมหลักที่จะต้องร่วมผลักดันโปรเจกต์นี้ให้สำเร็จ
"ฟ้าใส...ฉันฝากโปรเจกต์นี้ไว้กับเธอด้วยนะ" ท่านประธานบริษัทกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นี่คือโอกาสครั้งสำคัญของพวกเราทุกคน"
"หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะท่านประธาน" ฟ้าใสตอบรับด้วยความมุ่งมั่น ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความเป็นมืออาชีพ
เธอทำงานอย่างหนัก เธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้กับโปรเจกต์นี้ เธอประชุมกับทีมงาน ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูล และวางแผนกลยุทธ์ต่างๆ อย่างรอบคอบ เธอเชื่อว่าหากเธอทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ เธอจะสามารถพิสูจน์คุณค่าของตัวเองได้
แต่แล้ว วันหนึ่ง โชคชะตาก็เล่นตลกอีกครั้งอย่างที่ฟ้าใสคาดไม่ถึง
ในการประชุมครั้งสำคัญ เพื่อนำเสนอความคืบหน้าของโปรเจกต์ต่อผู้บริหารระดับสูง และพาร์ทเนอร์คนสำคัญจากต่างประเทศ ฟ้าใสได้ก้าวเท้าเข้าไปในห้องประชุมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
แต่เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นบุคคลที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง สีหน้าของเธอก็พลันซีดเผือด ราวกับว่าเลือดในกายทั้งหมดถูกสูบฉีดออกไปในชั่วพริบตา
ผู้ชายคนนั้น...ยังคงมีใบหน้าคมคายเช่นเดิม แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายปี เขายังคงมีรอยยิ้มที่เคยทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว แต่แววตาของเขาในตอนนี้ กลับดูสุขุม ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยความมั่นใจที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
แดน...
เขาอยู่ที่นี่...ในโปรเจกต์เดียวกันกับเธอ...
หัวใจของฟ้าใสเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามควบคุมลมหายใจ พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงไปกับภาพตรงหน้า
"แดน...ทำไม..." เธอพึมพำกับตัวเองในใจ
ความทรงจำทั้งหมดที่เธอพยายามจะลบเลือนไป ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าใส่เธออย่างไม่ปรานี ภาพของคืนนั้น วันที่เขาตะโกนใส่เธอ วันที่เขาจากไปอย่างไม่ไยดี
เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอแทบจะยืนไม่อยู่ แต่ด้วยสปิริตนักสู้ที่เธอสั่งสมมาตลอดหลายปี เธอก็ยังคงบังคับตัวเองให้ยืนหยัดอยู่ได้
"สวัสดีครับทุกท่าน" เสียงทุ้มนุ่มของแดนดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่กลับทำให้หัวใจของฟ้าใสบีบรัด
เขากำลังพูดในฐานะตัวแทนของพาร์ทเนอร์คนสำคัญ...
"ผมแดน...ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้" เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ผมเชื่อว่าโปรเจกต์นี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญให้กับบริษัทของเรา และผมเองก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะได้ร่วมงานกับทีมงานที่มีศักยภาพของที่นี่"
สายตาของแดนกวาดมองไปรอบๆ ห้องประชุม และหยุดลงที่ใบหน้าของฟ้าใส ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ในเสี้ยววินาทีนั้น ฟ้าใสรู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดนิ่ง เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขา...มันคืออะไร? ความรู้สึกผิด? ความสงสาร? หรือ...ความทรงจำที่ยังคงหลงเหลืออยู่?
เขายิ้มเล็กน้อย...รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฟ้าใสบีบรัดอีกครั้ง
"โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทีมของคุณฟ้าใส..." แดนกล่าวต่อ "ผมได้ติดตามผลงานของคุณมาตลอด และผมเชื่อมั่นว่าคุณจะสามารถนำพาโปรเจกต์นี้ไปสู่ความสำเร็จได้อย่างแน่นอน"
คำพูดของแดน เหมือนเป็นการตอกย้ำถึงอดีตที่ไม่มีวันลบเลือน มันทำให้ฟ้าใสรู้สึกทั้งโกรธ ทั้งสับสน และเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
เธอเคยพยายามลืมเขา พยายามก้าวต่อไป พยายามสร้างชีวิตใหม่ที่ปราศจากเขา แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะยังคงเล่นตลกกับเธอเสมอ
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงกลับมาอีกครั้ง ทำไมถึงกลับมาในเวลาที่เธอคิดว่าเธอแข็งแกร่งพอแล้ว
การกลับมาของแดน ทำให้ความทรงจำที่เธอพยายามจะฝังกลบเอาไว้ ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง เขาคือส่วนหนึ่งของอดีตที่เธอไม่เคยอยากจะจำ แต่ก็ไม่เคยลืม
เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวอีกครั้ง ความรู้สึกไม่มั่นคงถาโถมเข้ามา
เธอจะสามารถทำงานร่วมกับเขาได้หรือไม่? เธอจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้หรือไม่? หรือว่าความรักที่เคยแตกสลาย จะกลับมาทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีกครั้ง?
เสียงหัวใจของฟ้าใสเต้นรัว เธอสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่เริ่มผุดขึ้นมาตามไรผม
การทำงานร่วมกับแดนในโปรเจกต์ที่เดิมพันด้วยอนาคตของบริษัท... เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
และเมื่อแดนเอ่ยปากชมเธอต่อหน้าทุกคนเช่นนั้น ราวกับเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการว่าพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง
ฟ้าใสได้แต่กลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
เธอจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้? เธอจะสามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้หรือไม่? หรือว่าอดีตที่เธอพยายามจะหนี จะกลับมาตามหลอกหลอนเธออีกครั้ง?
ฉันไม่ควรรักแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก