"มันคือแผน… แผนที่วางไว้ให้ฉันเจ็บปวดที่สุด" เสียงกระซิบแหบพร่าของใครบางคนดังขึ้นในโสตประสาทของฟ้าใส ราวกับมันถูกส่งมาจากอีกภพหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ฟ้าใสยืนนิ่งราวกับถูกสาป แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันเหนือความคาดหมายจนสมองไม่สามารถประมวลผลได้ทันที เอกสารกองโตที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น พลิกหงายหน้าเผยให้เห็นข้อมูลที่ฟ้าใสไม่เคยแม้แต่จะคิดถึง การสืบค้นข้อมูลอย่างบ้าคลั่งตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่พรากพ่อของเธอไปจากโลกนี้ กำลังนำพาเธอไปสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เธอเคยจินตนาการ
รูปถ่ายขาวดำที่ถูกวางซ้อนกันอยู่ เป็นจุดเริ่มต้นของความสงสัยอันใหญ่หลวง รูปเหล่านั้นคือภาพเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่รถของพ่อเธอประสบอุบัติเหตุ แต่สิ่งที่ทำให้ฟ้าใสหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ คือใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในภาพถ่ายเหล่านั้น ชายที่คุ้นตา... ชายที่เธอรู้จักดี... แดน
ไม่ใช่แค่ภาพเดียว แต่เป็นหลายภาพ หลายมุมมอง ที่จับภาพแดนได้ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ในวันนั้น แต่ไม่ใช่ในฐานะผู้ที่เข้าไปช่วยเหลือเหมือนที่เขาเคยบอก แต่ในฐานะ… พยาน? หรือมากกว่านั้น? ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นผ่านไขสันหลังของฟ้าใส เธอรีบหยิบรูปขึ้นมาดูอย่างลนลาน นิ้วสั่นเทาไล้ไปตามรอยยับของกระดาษ ภาพแรกเป็นภาพมุมกว้าง แสดงให้เห็นที่เกิดเหตุการณ์ รถของพ่อเธอพลิกคว่ำอยู่ข้างทาง ท่ามกลางกลุ่มควันและความโกลาหล แต่ในภาพนั้น ฟ้าใสเห็นร่างของแดนยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ไม่ได้เข้าไปใกล้ที่เกิดเหตุเลยสักนิด
ภาพถัดมา เป็นภาพที่ถูกซูมเข้ามาใกล้ขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของแดนที่ดูเคร่งเครียด สายตาของเขาทอดมองไปยังรถที่กำลังลุกไหม้ด้วยสีหน้า… ยากจะอธิบาย แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่สีหน้าของคนที่กำลังตกใจหรือเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"นี่มันหมายความว่าไง..." ฟ้าใสพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอสั่นเครือ เธอพยายามรวบรวมสติ หายใจเข้าลึกๆ พยายามบอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งด่วนสรุป
เอกสารที่กองอยู่บนพื้นคือรายงานทางการแพทย์บางส่วนที่ถูกจัดทำขึ้นอย่างไม่เป็นทางการ มีการกล่าวถึงผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ และมีชื่อของแดนปรากฏอยู่หลายครั้ง แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือบันทึกการสนทนาบางส่วนที่ถูกพิมพ์ออกมาอย่างไม่สมบูรณ์ ราวกับถูกตัดตอนไปอย่างจงใจ
"…เขาเข้ามา… เขาเห็นทุกอย่าง… เราต้องปิดปาก…" "…หลักฐาน… ต้องทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครสงสัย…" "…แดน… เขาต้องเข้าใจ… เพื่อความปลอดภัยของทุกคน…"
คำพูดเหล่านี้ราวกับจะฉีกกระชากหัวใจของฟ้าใสออกเป็นชิ้นๆ นี่คือสิ่งที่พ่อของเธอต้องเผชิญในวันสุดท้ายของชีวิตจริงหรือ? นี่คือเบื้องหลังที่ถูกปกปิดมาตลอด? เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของใครบางคน ไม่ใช่ลายมือของพ่อเธอ แต่เป็นลายมือที่เธอคุ้นเคย... ลายมือของน้าสาวของเธอ
"ฟ้าใส… แม่ขอโทษ… สิ่งที่แม่ทำ… มันเป็นทางเลือกเดียว… เพื่อปกป้องลูก… โปรดเข้าใจแม่นะ…"
หัวใจของฟ้าใสบีบรัดจนแทบหยุดเต้น น้าสาว? ทำไม? ทำไมน้าสาวของเธอถึงต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้? แล้วคำว่า "ปกป้องลูก" ของน้าสาว มันหมายถึงการปกป้องเธอหรือ? หรือหมายถึงใคร?
ฟ้าใสหยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมา เป็นบันทึกการประชุมลับของคณะกรรมการบริหารบริษัทในอดีต มีการพูดถึงโครงการใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น และการเสียสละบางอย่างที่จำเป็นต้องทำเพื่อความก้าวหน้าของบริษัท ยิ่งอ่าน เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นให้จมดิ่งลงไปในหลุมดำแห่งความจริงที่โหดร้าย
มีชื่อของพ่อเธอ ชื่อของแดน และชื่อของบิดาของแดนปรากฏอยู่ในเอกสารเหล่านั้น และที่สำคัญที่สุด คือการกล่าวถึง "อุบัติเหตุ" ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ซึ่งส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อการดำเนินงานของบริษัท แต่ดูเหมือนว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นจะถูกใช้เป็นข้ออ้าง หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่า
"มันคืออุบัติเหตุทางธุรกิจ… ที่ต้องปิดบัง… เพื่อรักษาชื่อเสียงของบริษัท…" ฟ้าใสอ่านข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนขอบกระดาษ เป็นลายมือของใคร? เธอพลิกไปดูหน้าอื่น ก็พบว่ามันคือลายมือของพ่อเธอเอง
พ่อของเธอรู้เรื่องนี้มาตลอด? พ่อของเธอรู้ว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นมันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ? แล้วทำไมพ่อถึงไม่เคยพูดอะไรเลย? ทำไมต้องเก็บงำความจริงไว้?
ฟ้าใสรู้สึกสับสนไปหมด เธอพยายามเรียงร้อยชิ้นส่วนของปริศนาที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า แต่ยิ่งพยายาม เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทางในเขาวงกตแห่งความลับ
เธอกลับไปดูรูปถ่ายของแดนอีกครั้ง ใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดในวันนั้น มันไม่ใช่แค่ความเศร้าเสียใจ แต่มันคือความรู้สึกผิด? ความกลัว? หรือความรับผิดชอบ?
"เขาเข้ามา… เขาเห็นทุกอย่าง…" คำพูดของใครบางคนในบันทึกนั้นดังวนเวียนอยู่ในหัวของฟ้าใส ถ้าแดนเห็นทุกอย่าง แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยพูดอะไรเลย? ทำไมเขาถึงต้องเก็บความลับนี้ไว้?
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นก็ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งโหยง เธอคว้ามันขึ้นมาดู ปรากฏชื่อของบิดาของแดนบนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นระรัว เขาโทรมาทำไม?
"สวัสดีครับ คุณหนูฟ้าใส" เสียงของบิดาของแดนฟังดูทุ้มต่ำและแฝงไว้ด้วยความกังวล "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ… เกี่ยวกับอุบัติเหตุในอดีต… มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุอย่างที่คุณคิด…"
ฟ้าใสกลืนน้ำลาย เธอรู้แล้วว่านี่คือสิ่งที่เธอตามหามาตลอด นี่คือจุดเริ่มต้นของความจริง แต่คำถามคือ ความจริงนี้จะนำพาเธอไปสู่ที่ใด? และมันจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อไปตลอดกาลหรือไม่?
"ผม… ผมมีหลักฐานบางอย่าง… ที่จะช่วยให้คุณเข้าใจทุกอย่าง… คุณอยากจะมาฟังผมไหมครับ?"
ฟ้าใสหลับตาลง พยายามรวบรวมกำลังใจ เธอกำหมัดแน่น "ค่ะ… ฉันจะไป"
เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้มันอันตราย แต่อีกใจหนึ่ง เธอก็รู้สึกตื่นเต้น เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับความจริง แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม
แต่ขณะที่เธอกำลังจะวางสาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว "ใครน่ะ?" เธอตะโกนถาม
เงียบ…
ไม่มีเสียงตอบรับ…
แต่เสียงเคาะประตูก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามจะพังประตูเข้ามา ฟ้าใสรีบคว้าเอกสารทั้งหมดที่เธอค้นพบมา มัดรวมกันอย่างลวกๆ แล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง
เธอหันกลับไปมองประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามา แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เธอก็เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน… เงาที่เธอคุ้นเคย… เงาของแดน…
ฉันไม่ควรรักแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก