ตอนที่ 24 — ความจริงที่เจ็บปวดแต่สวยงาม

"วินาทีที่เสียงไซเรนดังขึ้น… หัวใจของฉันก็เหมือนจะหยุดเต้น… ความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย… กลับมาพร้อมกับอันตรายที่คืบคลานเข้ามา" แดนกระชับมือที่กุมมือของฟ้าใสแน่นขึ้น ราวกับจะส่งกำลังใจให้เธอ

"เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" แดนพูดเสียงเข้ม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ‌เพื่อหาทางหลบหนี

ฟ้าใสยังคงยืนนิ่งด้วยความตกใจ ภาพของพ่อเธอที่กำลังจะเปิดโปงความจริง ภาพของบิดาแดนที่วางแผนอุบัติเหตุ ภาพของแดนที่ต้องมาพัวพันกับเรื่องทั้งหมดนี้… มันวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

"คุณ… คุณแน่ใจนะแดน ว่าพ่อของคุณเป็นคนทำ?" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

แดนถอนหายใจยาว ​"ผมแน่ใจ… ผมเห็นกับตา… ตอนที่พ่อของผมกำลังเก็บหลักฐาน… และตอนที่ผมได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อของผมกับ… คนๆ หนึ่ง… ที่สั่งให้เขาทำทุกอย่าง"

"คนๆ หนึ่ง?" ‍ฟ้าใสขมวดคิ้ว "ใคร?"

"ผมไม่รู้ชื่อเขา" แดนตอบ "แต่ผมรู้ว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง… คนที่ควบคุมพ่อของผม… และคนๆ นั้น… คือคนที่กำลังจะทำลายบริษัทของเราให้ย่อยยับ"

"แล้วเขาต้องการอะไร?" ‌ฟ้าใสถาม

"เขาต้องการ… ซื้อบริษัทของเราไปในราคาถูก" แดนตอบ "และอุบัติเหตุครั้งนั้น… มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการของเขา… เพื่อทำให้พ่อของผมรู้สึกผิด… และยอมทำตามคำสั่งของเขา… เขาใช้ความกลัว… ‍เพื่อบีบบังคับพ่อของผม"

ฟ้าใสเริ่มเข้าใจมากขึ้น "หมายความว่า… พ่อของคุณก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน?"

แดนพยักหน้า "ใช่… พ่อของผม… เขาถูกบีบบังคับ… เขาไม่อยากทำแบบนั้นเลย… แต่เขาไม่มีทางเลือก"

"แล้วคุณล่ะแดน?" ​ฟ้าใสถาม "คุณรู้เรื่องทั้งหมด… แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกอะไรฉันเลย?"

"ผมกลัว" แดนตอบเสียงเบา "ผมกลัวว่าถ้าผมพูดอะไรออกไป… ผมกับครอบครัวของเราจะต้องตกอยู่ในอันตราย… ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวที่น่ากลัวแบบนี้… ผมคิดว่า… ​ถ้าผมเก็บความลับนี้ไว้… ผมจะสามารถปกป้องคุณได้…"

"แต่คุณไม่ได้ปกป้องฉันเลยนะแดน" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "คุณปล่อยให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียว… ปล่อยให้ฉันต้องสงสัย… ปล่อยให้ฉันต้องเสียใจ… โดยที่ฉันไม่รู้เลยว่าความจริงมันโหดร้ายขนาดไหน"

"ผมขอโทษจริงๆ ฟ้าใส" ​แดนพูดด้วยความรู้สึกผิด "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก… ผมไม่เคยคิดว่ามันจะทำให้คุณเจ็บปวดขนาดนี้… ผมมันเห็นแก่ตัว… ผมคิดถึงแต่ตัวเอง… และความปลอดภัยของผม… ผมไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคุณเลย…"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?" ฟ้าใสถาม "ตอนนี้คุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงแล้วใช่ไหม?"

แดนพยักหน้า "ใช่… ผมพร้อมแล้ว… ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง… ผมอยากจะชดเชยความผิดพลาดของผม… ผมอยากจะให้คุณรู้ว่า… ผมรักคุณนะฟ้าใส… ผมรักคุณมาตลอด… แม้ในวันที่ผมต้องจากคุณไป… หัวใจของผมก็ยังคงอยู่กับคุณเสมอ…"

คำพูดของแดนทำให้ฟ้าใสรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แม้ว่าความจริงที่เขาเปิดเผยมานั้นจะเจ็บปวดเพียงใด แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอกำลังจะเข้าใจเขามากขึ้น

"ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้หรือเปล่า" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แต่วันนี้… ฉันได้เข้าใจคุณมากขึ้น… และฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฉัน"

"ขอบคุณนะฟ้าใส" แดนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณให้อภัยผม… ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ผมรักคุณมากแค่ไหน"

ทันใดนั้นเอง เสียงประตูด้านนอกก็ดังโครมคราม ราวกับมีใครกำลังพังประตูเข้ามา

"แย่แล้ว! พวกมันมาแล้ว!" แดนอุทานด้วยความตกใจ "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

เขาคว้ามือของฟ้าใสไว้แน่น "ตามผมมา!"

ทั้งสองคนวิ่งหนีออกจากอาคารเก่าแก่แห่งนั้น ไปยังทิศทางที่มืดมิดที่สุด เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ดังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด

"หยุดนะ! ไม่มีใครหนีไปไหนได้ทั้งนั้น!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง

ฟ้าใสเหลือบมองไปข้างหลัง เห็นเงาตะคุ่มของกลุ่มคนกำลังวิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว

"ใครกันแน่ที่กำลังตามเรามา?" ฟ้าใสถามด้วยความกังวล

"น่าจะเป็นคนของคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด" แดนตอบ "เขาคงรู้ว่าคุณได้ข้อมูลบางอย่างไป… และเขาไม่อยากให้ความจริงถูกเปิดเผย"

พวกเขาปีนข้ามกำแพงเตี้ยๆ ออกมายังถนนที่ว่างเปล่า เสียงไซเรนของตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับจะเข้ามาปิดล้อม

"เราต้องไปซ่อนตัว" แดนพูด "ผมรู้ที่ๆ หนึ่งที่ปลอดภัย"

เขาจูงมือฟ้าใสวิ่งเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่มืดมิด เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าของคนไล่ตามก็ยังคงดังมาอย่างต่อเนื่อง

"เราจะไปที่ไหนกันแน่?" ฟ้าใสถามด้วยความกังวล

"ไปที่ๆ ผมเคยพาคุณไป… จำได้ไหม?" แดนพูด พลางเหลือบมองไปด้านหลัง

ฟ้าใสพยักหน้า เธอจำได้… เป็นที่ๆ เขาเคยพาเธอไปดูดาว… เป็นที่ๆ เขาเคยบอกรักเธอเป็นครั้งแรก…

"ฉันจำได้" เธอตอบ

"เราจะไปที่นั่น… และผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง… ทุกอย่างโดยละเอียด… และผมจะบอกคุณว่า… ผมตัดสินใจผิดพลาดมากแค่ไหน… ที่ปล่อยให้ความกลัวมาครอบงำ… และทำให้ผมต้องสูญเสียคุณไป…"

เมื่อพวกเขามาถึงที่ๆ แดนบอก ฟ้าใสก็พบว่าเป็นกระท่อมเล็กๆ เก่าๆ ที่ซ่อนตัวอยู่กลางป่า เป็นที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย

แดนพาเธอเข้าไปในกระท่อม และปิดประตูลงอย่างแน่นหนา

"ที่นี่… คือที่ๆ ผมเคยพาคุณมาดูดาว" แดนพูด พลางหันมามองหน้าฟ้าใส "จำได้ไหม?"

ฟ้าใสพยักหน้า "จำได้"

"ในคืนนั้น… ผมตั้งใจจะบอกคุณถึงความรู้สึกของผม… แต่ผมก็กลัว… กลัวว่าจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง… กลัวที่จะต้องสูญเสียคุณไป… และคืนนั้น… ก็เป็นคืนสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกันก่อนที่ผมจะจากไป…"

แดนเดินไปนั่งลงบนโซฟาเก่าๆ ตัวหนึ่ง แล้วกวักมือเรียกฟ้าใสให้นั่งลงข้างๆ เขา

"ฟ้าใส… ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง… สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำผิดพลาดไป… ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บปวด… ผมทำให้คุณเสียใจ… และผมก็เสียใจมากจริงๆ…"

เขาหยุดพักหายใจ แล้วก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมไม่เคยหยุดรักคุณเลยนะฟ้าใส… แม้ในวันที่ผมต้องจากคุณไป… หัวใจของผมก็ยังคงอยู่กับคุณเสมอ… และผมก็หวังว่า… สักวันหนึ่ง… คุณจะให้อภัยผมได้…"

ฟ้าใสมองเข้าไปในดวงตาของแดน เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดอยู่เบื้องหลังคำพูดของเขา แม้ว่าความจริงที่เขาเปิดเผยมานั้นจะเจ็บปวดเพียงใด แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอกำลังจะเข้าใจเขามากขึ้น

"ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้หรือเปล่า" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แต่วันนี้… ฉันได้เข้าใจคุณมากขึ้น… และฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฉัน"

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแดน "ขอบคุณนะฟ้าใส… ขอบคุณมาก"

เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของเธออย่างแผ่วเบา ฟ้าใสไม่ปัดมือออก เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่ส่งผ่านมาจากมือของเขา

"ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณให้อภัยผม" แดนพูด "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ผมรักคุณมากแค่ไหน"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งปรับความเข้าใจกันอยู่ เสียงเคาะประตูก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงเคาะที่นุ่มนวลกว่าเดิม

"แดน? ฟ้าใส? พวกคุณอยู่ไหม?" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น… เป็นเสียงของน้าสาวของฟ้าใส

ฟ้าใสและแดนหันหน้ามองกันด้วยความประหลาดใจ

"น้าสาว?" ฟ้าใสอุทาน "มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ผม… ผมเป็นคนบอกให้เธอมา" แดนตอบ "ผมรู้ว่าเธอเป็นห่วงคุณ… และผมก็อยากให้เธอช่วยเป็นพยาน… ในสิ่งที่ผมจะเล่าให้คุณฟัง"

ฟ้าใสลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดประตูออก เธอก็เห็นหน้าน้าสาวของเธอที่เต็มไปด้วยความกังวล

"ฟ้าใส! ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า?" น้าสาวของเธอถามด้วยความเป็นห่วง

"หนูไม่เป็นอะไรค่ะน้า" ฟ้าใสตอบ "แต่… หนูมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับน้า"

น้าสาวของฟ้าใสเดินเข้ามาในกระท่อม และมองเห็นแดนที่นั่งรออยู่

"แดน… มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" น้าสาวของฟ้าใสถามด้วยความสงสัย

"ผมมีเรื่องต้องเล่าให้คุณทั้งสองคนฟังครับ" แดนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุในอดีต… และความจริงที่ถูกปกปิดมานาน…"

ฟ้าใสและแดนต่างมองหน้ากัน ราวกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่า การเดินทางของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง… การเดินทางที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… แต่ก็สวยงาม…