ตอนที่ 28 — บทสรุปของอดีต

"ฉันไม่เคยรักใครมากเท่าเธออีกแล้ว...ฟ้าใส" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของแดนในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหยาดฝนและน้ำตา มันเหมือนประโยคที่ถูกจองจำมานานแสนนาน และในที่สุดก็ได้ปลดปล่อยออกมาจากกรงขังแห่งความเงียบงันที่กัดกินหัวใจของเขามาตลอดหลายปี

ฟ้าใสยืนนิ่งราวกับถูกสาป แสงไฟนีออนสลัวๆ จากป้ายร้านอาหารฝั่งตรงข้ามสาดกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นร่องรอยความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเข้มแข็ง ดวงตาของเธอพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำที่เอ่อคลอ ‌เมื่อคำพูดของแดนดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งโล่งใจ โกรธ เสียใจ และ...ความหวัง

"คุณพูดจริงเหรอ แดน?" เสียงของเธอสั่นเครือ ​ปนเปไปกับเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณเคยรักฉันจริงๆ บ้างไหม หรือว่ามันเป็นแค่ความสงสาร ความเห็นใจ?"

แดนก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด หยาดฝนที่โปรยปรายลงมาไม่สามารถลดทอนความร้อนแรงในแววตาของเขาได้ เขายื่นมือที่สั่นเทาออกมา ‍หมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ก็ชะงักไปเมื่อนึกถึงกำแพงที่เธอสร้างขึ้น

"ฟ้าใส...ฟังฉันนะ" เสียงของเขาแหบพร่า "ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันรู้ตัวดี ฉันมันโง่ ฉันมันเห็นแก่ตัว ‌ฉันปล่อยให้ความกลัวและความไม่มั่นคงในใจ บดบังทุกสิ่งทุกอย่าง"

เขาหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

"ตอนนั้น...ตอนที่ฉันตัดสินใจทิ้งเธอไป มันไม่ใช่เพราะฉันไม่รักเธอ แต่เพราะฉันกลัว...กลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวฉัน...เกี่ยวกับหนี้สินมหาศาลที่ฉันกำลังแบกรับอยู่ เธอจะทนรับมันไม่ไหว เธอจะเสียใจ เธอจะลำบากไปด้วย ‍ฉันคิดว่าการจากไปคือทางออกที่ดีที่สุด...เพื่อปกป้องเธอ"

ความลับที่แดนเก็บงำมาตลอดหลายปี ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก ฟ้าใสเบิกตากว้าง ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเบื้องหลังการจากไปอันโหดร้ายนั้น จะมีสาเหตุมาจากความรักและความห่วงใยที่เขาไม่เคยแสดงออก

"ครอบครัวของคุณ...มีปัญหา?" เธอถามเสียงแผ่ว

แดนพยักหน้าช้าๆ "หลังจากพ่อของฉันเสียชีวิต...เขาทิ้งหนี้สินไว้ให้ฉันมหาศาล ฉันต้องดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้บริษัทล้มละลาย ​และเพื่อไม่ให้คนที่ฉันรัก...อย่างเธอ ต้องมารับภาระไปด้วย ฉันพยายามจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง โดยไม่ให้ใครรู้...รวมถึงเธอ"

เขาหลับตาลง น้ำตาที่เคยเอ่อคลอ กลับไหลลงมาเป็นสาย

"แต่ยิ่งฉันพยายามหลีกเลี่ยง เธอก็ยิ่งเข้ามาใกล้ ฉันกลัว...กลัวว่าถ้าเธอเข้ามาในชีวิตฉันมากเท่าไหร่ ​เธอก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ฉันเลยเลือกที่จะผลักไสเธอออกไป...ด้วยวิธีที่เลวร้ายที่สุด"

ฟ้าใสฟังเรื่องราวของเขาด้วยหัวใจที่แตกสลาย ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งเริ่มคลี่คลาย กลายเป็นความเห็นใจและความเข้าใจ ความรักที่เธอเคยมีให้แดน มันไม่เคยจางหายไปเลย เพียงแต่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะแห่งความโกรธแค้น

"แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงกลับมา?" เธอถาม ​ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"เพราะฉัน...ไม่เคยลืมเธอเลย ฟ้าใส" แดนเอ่ยเสียงหนักแน่น "ทุกครั้งที่ฉันมองไปที่ไหน ฉันเห็นแต่หน้าเธอ ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเพลงที่เธอชอบ ฉันก็คิดถึงเธอ ฉันพยายามจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ก็ทำไม่ได้...เพราะหัวใจของฉันมันยังอยู่ที่เธอเสมอ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้าใส แสงไฟนีออนสะท้อนในดวงตาของเขา ทำให้มันดูเปล่งประกาย

"และเมื่อฉันได้รู้ว่าเธอทำงานอยู่ที่นี่...ในบริษัทที่กำลังจะล้มละลาย เพราะโครงการที่ฉันเคยเป็นคนริเริ่ม...ฉันรู้ทันทีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของฉัน โอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง...ว่าฉันคู่ควรกับเธอ"

ฟ้าใสอึ้งไปกับคำพูดของเขา นี่คือทั้งหมดที่เธอต้องการจะรู้มาตลอดหลายปี การจากไปของเขาไม่ได้มาจากความไม่รัก แต่มาจากความรักที่ผิดทาง

"ฉัน...ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย แดน" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฟ้าใส" แดนพูดพร้อมกับค่อยๆ ชูมือขึ้นมา สัมผัสกับแก้มของเธอเบาๆ "แค่ให้โอกาสฉัน...ให้โอกาสฉันได้กลับมาดูแลเธออีกครั้ง...ได้รักเธออย่างที่ฉันควรจะรักมาตลอด"

หยาดน้ำที่เอ่อคลอในดวงตาของฟ้าใส ไหลลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด มันคือน้ำตาแห่งความปลดปล่อย น้ำตาแห่งการให้อภัย

"ฉัน...ฉันให้อภัยคุณ แดน" เธอเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่เจือไปด้วยน้ำตา "ฉันก็...ไม่เคยลืมคุณเหมือนกัน"

แดนยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เขากระชับมือที่วางอยู่บนแก้มของเธอเบาๆ

"ขอบคุณนะ ฟ้าใส...ขอบคุณจริงๆ"

ในที่สุด ลมพายุฝนก็เริ่มสงบลง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อยราวกับจะรับรู้ถึงความสุขที่กำลังจะเกิดขึ้น

"เรา...เราจะทำยังไงกันต่อดีคะ?" ฟ้าใสถาม

"เราจะกลับไปที่บริษัท" แดนตอบอย่างมั่นใจ "เราจะสู้ไปด้วยกัน เราจะทำให้โปรเจกต์นี้สำเร็จ...เพื่อบริษัทของเรา...และเพื่ออนาคตของเรา"

เขาโน้มตัวลงมาใกล้เธอ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง

"ฉันสัญญา...ฟ้าใส ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีกแล้ว"

ฟ้าใสพยักหน้าให้กับเขา น้ำตาแห่งความสุขค่อยๆ เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง

"ฉันเชื่อใจคุณค่ะ แดน"

ในที่สุด ปมในอดีตก็ถูกคลี่คลาย ความลับทุกอย่างถูกเปิดเผย ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจทั้งสองดวง กำลังจะถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความรักที่แข็งแกร่งกว่าเดิม

แต่แล้ว ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้า เสียงโทรศัพท์ของแดนก็ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าที่เขาไม่คุ้นเคย เมื่อเขามองไปที่หน้าจอ ก็เห็นว่าเป็นเบอร์ของ...อดีตภรรยาของบิดาของเขา

"ใครน่ะคะ?" ฟ้าใสถาม

แดนขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ไม่รู้สิ...แต่ดูเหมือนว่าปัญหาของเรา...อาจจะยังไม่จบแค่นี้ก็ได้"