"หลักฐานอะไรของคุณคะ?" แดนถามเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวล
แม่เลี้ยงของเขายิ้มเยาะอย่างผู้มีชัย "ก็...หลักฐานที่พิสูจน์ว่า...เธอ...ไม่ได้เป็นพ่อของเด็กในท้องของฟ้าใสไงล่ะจ๊ะ...แดน"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทุกคนในห้องประชุม ฟ้าใสถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น หายใจไม่ออก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวด
"คุณ...คุณพูดอะไรของคุณคะ!" แดนตะคอกกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและไม่เชื่อ
"จริงสิ...คุณไม่รู้เหรอ?" แม่เลี้ยงแดนหัวเราะเสียงแหลม "หรือไม่...เธอจะคิดว่า...เด็กคนนั้น...เป็นลูกของเธอ...ตลอดมา?"
ฟ้าใสร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอไม่สามารถอธิบายอะไรได้ในตอนนี้ สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด
"มัน...มันไม่จริง! คุณน้า...คุณกำลังโกหก!" แดนโต้แย้ง ดวงตาของเขามองไปที่ฟ้าใสด้วยความสับสนและเจ็บปวด
"ฉันโกหก? ใครจะไปโกหกเรื่องแบบนี้ล่ะจ๊ะ" แม่เลี้ยงแดนพูดต่อ "ฉันมีผลตรวจ DNA...ที่ยืนยันชัดเจน...ว่าพ่อของเด็ก...ไม่ใช่เธอ...แต่เป็น...ผู้ชายอีกคน"
คำว่า "ผู้ชายอีกคน" ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแดน เขาหันไปมองหน้าฟ้าใสอย่างคาดคั้น
"ฟ้าใส...พูดอะไรสักอย่างสิ...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"
ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม
"แดน...ฟังฉันนะ" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ฉัน...ฉันขอโทษ"
"ขอโทษ?" แดนทวนคำ "ขอโทษเรื่องอะไร? ขอโทษที่หลอกฉัน? ขอโทษที่ปล่อยให้ฉันเชื่อมาตลอดว่า...เด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน?"
"ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ" ฟ้าใสพยายามอธิบาย "ตอนนั้น...ตอนที่ฉันรู้ว่าท้อง...คุณได้จากฉันไปแล้ว...ฉันไม่รู้จะทำยังไง...ฉันกลัว...ฉันเลย...ตัดสินใจ...โกหก...ว่าเด็กเป็นลูกของคุณ...เพื่อ...เพื่อที่คุณจะได้...ไม่ต้อง...รับผิดชอบ...เด็กคนอื่น"
คำสารภาพของฟ้าใสทำเอาแดนแทบยืนไม่อยู่ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเบื้องหลังการจากไปของเขา จะนำมาซึ่งเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้
"เธอ...เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง...ฟ้าใส?" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"ฉัน...ฉันขอโทษจริงๆ แดน" น้ำตาของฟ้าใสไหลอาบแก้ม "ฉันไม่รู้ว่าคุณจะกลับมา...และฉันก็...ไม่เคยคิดเลยว่า...มันจะทำให้คุณเจ็บปวดขนาดนี้"
แม่เลี้ยงแดนหัวเราะอย่างสะใจ "เห็นไหมล่ะ...แดน...ฉันบอกแล้วว่าเธอ...เป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัว...เธอคิดแต่จะเอาตัวรอด...โดยไม่สนความรู้สึกของใคร"
แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...
"คุณน้า...หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงของแดนดังขึ้นอย่างเด็ดขาด เขาเดินเข้าไปหาแม่เลี้ยงของตนเอง "ต่อให้เด็กคนนั้นจะไม่ใช่ลูกของผม...แต่ผมก็รักฟ้าใส...และผมก็จะรักลูกของเธอ...ในฐานะพ่อ"
ทุกคนในห้องประชุมตกตะลึงกับคำพูดของแดน
"อะไรนะคะ? คุณแดน!" แม่เลี้ยงแดนอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ
"ใช่ครับ" แดนตอบอย่างมั่นคง "ผมจะรับผิดชอบฟ้าใส...และผมจะเลี้ยงดูเด็กคนนั้น...ให้ดีที่สุด...เหมือนลูกของผมเอง"
เขาหันไปมองหน้าฟ้าใส ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ
"ฟ้าใส...ฉันรู้ว่าเธอทำไปด้วยความหวังดี...และฉันให้อภัยเธอ...ฉันรักเธอ...และฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ...ตลอดไป"
ฟ้าใสมองหน้าแดน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอเห็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข
"แดน...คุณ...คุณจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"จริงสิ...ที่รัก" แดนยิ้มให้เธอ "เธอคือโลกทั้งใบของฉัน...และฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไปไหน"
เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาฟ้าใส แล้วโอบกอดเธอไว้แน่น
"ฉันรักเธอ...ฟ้าใส...รักมากกว่าที่เธอจะจินตนาการได้"
ฟ้าใสปล่อยโฮออกมาในอ้อมกอดของแดน เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
"ฉันก็รักคุณค่ะ แดน...รักที่สุด"
แม่เลี้ยงแดนยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าแผนการร้ายของเธอ จะกลับมาเล่นงานตัวเอง
"เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้!" เธอพึมพำ
แต่ไม่มีใครในห้องประชุมสนใจเธออีกต่อไป ทุกคนต่างยินดีกับความรักที่แท้จริงของแดนและฟ้าใส
หลายเดือนต่อมา...
ชีวิตของแดนและฟ้าใสกลับมาสดใสอีกครั้ง พวกเขาตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันจริงๆ
แดนจัดการเรื่องราวในครอบครัวของตนเองจนเรียบร้อย เขาพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เขาสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร
ส่วนฟ้าใส...เธอก็ให้กำเนิดลูกน้อยที่น่ารักออกมา เป็นเด็กชายที่แข็งแรงและมีสุขภาพดี
แดนดูแลฟ้าใสและลูกน้อยเป็นอย่างดี เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อครอบครัวของเขา
วันเวลาผ่านไป...
ฟ้าใสและแดนใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข ความรักของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เพราะผ่านบททดสอบมากมาย
ทุกเช้า...แดนจะตื่นขึ้นมาก่อนเสมอ เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ฟ้าใสและลูกน้อย
"อรุณสวัสดิ์ครับ...ที่รัก" เขาจะพูดพร้อมกับยิ้มหวาน
ฟ้าใสจะยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ...พ่อของลูก"
ทั้งสองจะมองหน้ากันด้วยความรักและความเข้าใจ
ในยามเย็น...พวกเขาจะพาลูกน้อยไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ
"ดูสิคะ...ลูกน้อยของเรา...มีความสุขแค่ไหน" ฟ้าใสเอ่ย
"ใช่ครับ...เพราะเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์" แดนตอบพร้อมกับหอมแก้มฟ้าใสอย่างอ่อนโยน
ความลับที่เคยถูกฝังไว้...ได้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา...และมันได้นำพามาซึ่งบทเรียนอันล้ำค่า
ความรัก...ที่เคยเกือบจะสูญสิ้น...ได้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง...แข็งแกร่งกว่าเดิม
แม้จะมีอุปสรรค...และบททดสอบ...แต่สุดท้าย...ฟ้าใสและแดน...ก็ได้ค้นพบ...ความสุขที่แท้จริง...ในอ้อมกอดของกันและกัน...และความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด.
แต่แล้ว...ขณะที่ทั้งสองกำลังมีความสุข...เสียงโทรศัพท์ของแดนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง...
ฉันไม่ควรรักแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก