ลมหายใจของอรุณติดขัดในลำคออีกครั้ง ภาพพาดหัวข่าวใหญ่บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่หยุด “ภาคิน… ทายาทธุรกิจพันล้าน… ประกาศหมั้นแฟนสาวนอกวงการ…” คำพูดเหล่านั้นกรีดแทงใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ตัวของเธอเองก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือที่ถือหนังสือพิมพ์สั่นเทาจนแทบจะหลุดจากข้อมือ ความหวังเล็กๆ ที่เคยจุดประกายขึ้นมาเมื่อคืน บัดนี้ได้ดับมอดลงไปเสียแล้ว พร้อมกับหัวใจที่บอบช้ำยิ่งกว่าเดิม
“ไม่จริง… นี่มันไม่จริง…” เสียงของเธอพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง
เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ภาคิน… เพื่อนรัก… คนที่เธอแอบรักมาตลอด… กำลังจะแต่งงาน… และข่าวนี้… เธอกลับมารู้จากหนังสือพิมพ์… ไม่ใช่จากปากของเขา…
ความรู้สึกผิดหวัง… โกรธแค้น… และเสียใจ… ประดังประเดเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเธอเขียนจดหมายรักถึงภาคิน… ด้วยความหวังว่าเขาจะได้รับรู้ความรู้สึกของเธอ… แต่ตอนนี้… ทุกอย่างมันสายเกินไปเสียแล้ว…
อรุณโยนหนังสือพิมพ์ทิ้งไปอย่างแรง มันปลิวกระจายไปทั่วพื้นห้อง ราวกับจะสะท้อนอารมณ์ที่ปั่นป่วนของเธอ
“ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้!” เธอตะโกนออกมาเสียงดัง ลั่นไปทั่วทั้งห้อง
เธอไม่เข้าใจ… ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเธอแบบนี้… ทำไมต้องให้เธอมีความหวัง… แล้วก็พรากมันไปอย่างโหดร้าย…
ความเสียใจที่ท่วมท้นทำให้เธอแทบจะทนอยู่เฉยๆ ไม่ไหว เธอต้องการหาทางระบาย… ต้องการหนีไปให้พ้นจากความเจ็บปวดนี้…
อรุณรีบวิ่งไปที่รถของเธอ เปิดประตูเข้าไปนั่งอย่างรวดเร็ว สตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น บ่งบอกถึงความเร่งรีบและความสับสนของเธอ
เธอขับรถออกจากบ้านไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจกฎจราจรใดๆ ทั้งสิ้น สายตาจับจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย
เธอขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มเปียกชุ่ม ราวกับจะชะล้างความเจ็บปวดออกไป
เธอขับรถผ่านถนนที่คุ้นเคย… ถนนที่เธอเคยใช้ร่วมกับภาคิน… ภาพความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมามากมาย… รอยยิ้มของเขา… เสียงหัวเราะของเขา… คำพูดที่เขาเคยปลอบโยนเธอ… ทั้งหมดนั้น… ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก…
“ฉันเกลียดนาย… ภาคิน…” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของเธออย่างแผ่วเบา… แต่เต็มไปด้วยความขมขื่น…
เธอขับรถด้วยความเร็วสูง… ไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมา… ความเจ็บปวดและความผิดหวังได้บดบังทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดสิ้น…
ขณะที่เธอกำลังขับรถผ่านโค้งหักศอก… สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็น… รถคันหนึ่ง… ที่กำลังขับสวนทางมา…
และแล้ว… หัวใจของเธอก็เหมือนจะหยุดเต้น…
รถคันนั้น… คือรถของภาคิน…
อรุณตกใจมาก… เธอพยายามจะหักพวงมาลัยหลบ… แต่ด้วยความเร็วที่สูงเกินไป… และความสับสนที่เกิดขึ้น… เธอควบคุมรถไม่อยู่…
รถของเธอเสียหลัก… พุ่งเข้าหารถของภาคินอย่างจัง…
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว… กระจกรถแตกกระจาย… ชิ้นส่วนรถกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว…
โลกทั้งใบของอรุณดับมืดลง…
เมื่ออรุณค่อยๆ ได้สติ… ภาพแรกที่เธอเห็นคือ… เศษกระจกที่เกลื่อนกลาดอยู่รอบตัว… และกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคละคลุ้ง…
เธอพยายามจะขยับตัว… แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย…
“ภาคิน…” ชื่อนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา…
เธอพยายามจะมองไปยังรถของภาคิน… เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น…
รถของภาคิน… เสียหลัก… พุ่งเข้าชนกับต้นไม้ข้างทางอย่างจัง…
สภาพรถของเขา… ยับเยิน… แทบจะไม่เหลือชิ้นดี…
“ภาคิน!” อรุณตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ…
เธอพยายามจะคลานเข้าไปหาเขา… แต่ก็ทำไม่ได้… ร่างกายของเธอถูกตรึงไว้ด้วยความเจ็บปวด…
ในขณะที่เธอกำลังตกใจและสิ้นหวัง… เธอก็ได้ยินเสียง… เสียงที่ดังมาจากรถของภาคิน…
เสียงของนภา…
“ช่วยด้วยค่ะ… ช่วยด้วย…”
อรุณมองไปยังรถของภาคินอีกครั้ง… เห็นร่างของนภาที่กำลังพยายามจะขยับตัวออกมาจากซากรถ…
เธอรู้สึกสับสน… งุนงง… และเจ็บปวด…
อุบัติเหตุครั้งนี้… มันจะนำพาเธอไปสู่เส้นทางไหน…
ความลับดำมืดที่ถูกซ่อนไว้… กำลังจะถูกเปิดเผย…
และความรักที่เธอเคยสูญเสียไป… อาจจะ… หรืออาจจะไม่… กลับคืนมา…
คนที่ฉันเคยรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก