แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังโกดังร้างริมแม่น้ำ ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบาๆ เป็นเพื่อน อรุณก้าวเท้าลงจากรถอย่างเชื่องช้า หัวใจของเธอเต้นระรัวประหนึ่งจะหลุดออกมานอกอก ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าไปใกล้โกดังเก่าแห่งนี้ ยิ่งทำให้ความรู้สึกหวาดหวั่นทวีคูณ
“ภาคิน… อยู่ที่นี่หรือเปล่า?” เธอตะโกนเรียกเสียงดัง แต่มีเพียงเสียงสะท้อนก้องกลับมา “ภาคิน…!”
ทันใดนั้นเอง ประตูโกดังเก่าก็ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของภาคินที่ยืนรออยู่ แสงสลัวภายในโกดังทำให้ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ
“อรุณ… เธอมาแล้ว” ภาคินพูด เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความโล่งอก
“คุณ… คุณเรียกฉันมาที่นี่ทำไม?” อรุณถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “คุณบอกว่า… คุณรู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อของฉัน”
ภาคินพยักหน้าช้าๆ เขาเดินเข้ามาหาเธอ แต่ยังคงรักษาระยะห่าง “ใช่… อรุณ ผมรู้ทุกอย่าง” เขาถอนหายใจยาว “และ… ผมก็รู้ว่าใครคือคนร้าย”
คำพูดนั้นทำให้อรุณใจหายวาบ เธอจ้องมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ใครคะ? ใครคือคนที่ทำร้ายพ่อของฉัน?”
ภาคินหลบสายตาของเธอไปมองพื้น “มัน… มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะพูด” เขาพูดเสียงเบา “แต่… เธอต้องรู้ความจริง”
“บอกฉันมาเถอะค่ะ” อรุณพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ “ฉันพร้อมที่จะรับฟัง”
ภาคินสูดลมหายใจลึก “คนที่อยู่เบื้องหลัง… อุบัติเหตุของพ่อเธอ… คือ… ลุงของเธอเอง… ลุงสมชาย”
คำว่า “ลุงสมชาย” หลุดออกมาจากปากของภาคิน ทำให้อรุณแทบทรุดลงกับพื้น ลุงสมชาย… ลุงผู้เป็นที่รักและไว้วางใจของครอบครัว? ผู้ที่เคยปลอบประโลมเธอในวันที่พ่อจากไป? เป็นไปไม่ได้!
“ไม่… เป็นไปไม่ได้!” อรุณร้องเสียงหลง “ลุงสมชาย… คุณพูดอะไรของคุณ!”
“ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ” ภาคินพูดเสียงเครียด “แต่… ผมมีหลักฐาน”
เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ดึงซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา ยื่นให้เธอ
อรุณรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดมันออก ข้างในมีรูปถ่ายบางส่วน และเอกสารบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ
“นี่มันอะไรคะ?” เธอถาม
“รูปถ่าย… คือหลักฐานที่ผมเจอในห้องทำงานของลุงสมชาย” ภาคินอธิบาย “มันแสดงให้เห็น… ว่าลุงสมชาย… วางแผนฆาตกรรมพ่อเธอ… เพื่อที่จะฮุบสมบัติทั้งหมดของครอบครัว”
อรุณมองรูปถ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา ภาพเหล่านั้นแสดงให้เห็นถึงการวางแผนที่ซับซ้อน และการกระทำที่โหดร้าย ภาพของลุงสมชายที่กำลังยืนคุยกับใครบางคน… และมีรถของพ่อเธอจอดอยู่ใกล้ๆ
“แล้ว… แล้วคุณ… คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ผม… ผมสืบหาความจริงมาตลอด” ภาคินตอบ “หลังจากที่… ผมเลิกกับผู้หญิงคนนั้น… ผมก็เริ่มสงสัยในตัวลุงสมชาย”
“สงสัย…?”
“ใช่… ตอนที่ผมเห็นเขากับผู้หญิงคนนั้น… ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ… และหลังจากนั้น… ผมก็เริ่มสืบ… ผมพบว่า… ลุงสมชาย… เป็นคนเดียวที่… พยายามจะกีดกันผม… ไม่ให้ไปใกล้ชิดกับเธอ”
ภาคินมองหน้าอรุณด้วยแววตาที่เจ็บปวด “ตอนแรก… ผมคิดว่าเขาหวงน้องสาว… แต่พอผมสืบลึกขึ้น… ผมก็พบความจริงที่น่าตกใจกว่านั้น”
“ความจริง… อะไรคะ?”
“ความจริงที่ว่า… ลุงสมชาย… ต้องการจะครอบครองทุกอย่าง… และ… เขาไม่ต้องการให้ใคร… มาขวางทางเขา… แม้กระทั่ง… พ่อของเธอ”
อรุณน้ำตาไหลพราก เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังแตกสลาย ความจริงที่โหดร้ายนี้… มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
“แล้ว… แล้วทำไม… ทำไมคุณไม่บอกฉัน… ตั้งแต่แรก?” อรุณถามเสียงสะอื้น “ทำไมคุณถึงต้องปล่อยให้ฉัน… เข้าใจผิด… แล้วก็… เจ็บปวด… ขนาดนี้?”
ภาคินเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น เขาเอื้อมมือมาปัดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “ผม… ผมขอโทษอรุณ… ผม… ผมขอโทษจริงๆ”
“แต่… ทำไมคะ?” อรุณถามย้ำ “ทำไมคุณถึงเลือกที่จะ… ทรมานฉัน… แบบนี้?”
“เพราะ… ผมกลัว” ภาคินสารภาพ “ผมกลัวว่า… ถ้าผมบอกความจริง… ลุงสมชาย… จะทำอันตรายกับเธอ… เขา… เขาเป็นคนอันตรายมาก… และ… ผมก็ไม่อยากให้เธอต้องตกอยู่ในอันตราย”
“แล้ว… แล้วที่เขา… ขู่คุณ… เรื่องผู้หญิงคนนั้น… มันคืออะไรคะ?” อรุณถาม
“เขา… เขาแบล็กเมล์ผม” ภาคินตอบ “เขาบอกว่า… ถ้าผมไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ… เขาจะเปิดโปงความลับ… เกี่ยวกับ… อุบัติเหตุของพ่อเธอ… และ… เขาจะทำให้เธอ… เสียใจมากกว่าเดิม”
อรุณนิ่งอึ้ง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ภาคินกำลังบอก ความเจ็บปวดที่เธอเคยรู้สึก… มันยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อได้รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น… มันมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนและโหดร้ายขนาดนี้
“แล้ว… ผู้หญิงคนนั้น… เธอรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ?” อรุณถาม
“ไม่… เธอไม่รู้” ภาคินตอบ “เธอ… เธอแค่คิดว่าผม… ยังคงรักเธอ… และ… ผมใช้เธอ… เป็นเครื่องมือ… ในการหลอกล่อลุงสมชาย”
“เครื่องมือ…?” อรุณพึมพำ
“ใช่… ผม… ผมพยายามจะหาทาง… แก้แค้นแทนพ่อของเธอ… แต่… ผมก็ยังหาทางไม่ได้… จนกระทั่ง… ผมได้เห็น… ความลับ… ในห้องทำงานของลุงสมชาย”
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองอรุณ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ “ผม… ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก… ผม… ผมควรจะบอกความจริงกับเธอ… ตั้งแต่แรก… แต่… ผม… ผมกลัว… กลัวว่าเธอจะเสียใจ… กลัวว่าเธอจะเกลียดผม… กลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย”
“แล้ว… ตอนนี้… คุณ… คุณก็บอกความจริงกับฉันแล้ว… ใช่ไหมคะ?” อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ภาคินพยักหน้า “ใช่… อรุณ… ผมบอกความจริงกับเธอแล้ว”
อรุณหลับตาลง เธอพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ หายใจเข้าลึกๆ เพื่อที่จะทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่า… ฉันจะให้อภัยคุณได้หรือเปล่า… ภาคิน” อรุณพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “สิ่งที่เธอทำ… มันเจ็บปวดมาก… มากเกินกว่าที่ฉันจะรับได้”
“ผมรู้…” ภาคินตอบเสียงเศร้า “ผม… ผมเข้าใจ… และ… ผม… ผมจะยอมรับทุกการตัดสินใจของเธอ”
อรุณเปิดตาขึ้นมองภาคิน เธอเห็นความเจ็บปวดและความเสียใจในแววตาของเขา ราวกับจะขอร้องให้เธอให้อภัย
“การให้อภัย… มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย… ภาคิน” อรุณกล่าว “ฉันต้องใช้เวลา… เพื่อที่จะ… ทำความเข้าใจ… และ… เพื่อที่จะ… ก้าวข้ามความเจ็บปวดในอดีตไปให้ได้”
“ผม… ผมจะรอ” ภาคินตอบ “ผมจะรอ… จนกว่าเธอจะพร้อม”
อรุณมองไปที่โกดังเก่า ราวกับจะมองเห็นภาพอดีตที่ซ้อนทับกับปัจจุบัน ภาพของพ่อที่จากไป ภาพของภาคินที่เดินจากไป ภาพของความเจ็บปวดและความสับสน
“ฉัน… ฉันต้องไปแล้ว” อรุณพูด “ฉัน… ฉันต้องการเวลา… เพื่อที่จะ… ทบทวนทุกอย่าง”
ภาคินพยักหน้า “ครับ… อรุณ… ผมเข้าใจ”
อรุณหอบลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันหลังให้กับภาคิน และเดินออกจากโกดังเก่าไป ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบสงัด และแสงแดดยามบ่ายคล้อยที่กำลังจะลับขอบฟ้า
ขณะที่อรุณกำลังจะขึ้นรถ เธอหันกลับไปมองภาคินเป็นครั้งสุดท้าย เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
“ภาคิน…” อรุณเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบา “ถ้า… ถ้าลุงสมชาย… ยังมีชีวิตอยู่… แล้วเขา… เขาจะทำอะไรคะ?”
ภาคินมองอรุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ผม… ผมไม่แน่ใจ… แต่อรุณ… เธอต้องระวังตัว… เขา… เขาอาจจะยังอยู่… และ… เขาอาจจะกำลังรอโอกาส… ที่จะ… ทำร้ายเธออีกครั้ง”
คำพูดของภาคินเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของอรุณ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะเต็มไปด้วยความลับและอันตรายขนาดนี้
“คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?” อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ผม… ผมได้ยินมาว่า… ลุงสมชาย… ไม่ได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุ… อย่างที่ทุกคนคิด” ภาคินพูดเสียงเบา “เขา… อาจจะ… ยังมีชีวิตอยู่… และ… เขากำลังวางแผน… บางอย่าง… อยู่”
อรุณตาโตด้วยความตกตะลึง เธอไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกมาได้อีกต่อไป เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“อรุณ… รีบไปเถอะ” ภาคินเร่ง “และ… อย่าไว้ใจใคร… นอกจากผม”
อรุณพยักหน้าช้าๆ เธอรีบขึ้นรถ และขับออกไป ทิ้งให้ภาคินยืนมองตามหลังเธอไป ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยภาคินได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… ชีวิตของเธอ… กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล… และ… ความลับดำมืด… ที่ซ่อนอยู่… กำลังจะถูกเปิดเผย… พร้อมกับอันตรายที่มองไม่เห็น… ที่กำลังคืบคลานเข้ามา…
คนที่ฉันเคยรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก