"อรุณ... ผมขอโทษ" เสียงของภัทรที่เปล่งออกมานั้นแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของอรุณ ราวกับเสียงระฆังที่กำลังจะแตกสลาย ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความไม่เชื่อ
"ขอโทษ... เรื่องอะไรคะ?" อรุณถามเสียงสั่น มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เรื่องที่คุณ... ชื่อนนท์? หรือเรื่องที่คุณโกหกอรุณมาตลอด?"
ภัทรหลบสายตาของอรุณ ความรู้สึกผิดประดังถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะทนไม่ไหว เขาไม่เคยคิดว่าความลับที่เขาพยายามปกปิดมานานขนาดนี้ จะถูกเปิดเผยออกมาในรูปแบบที่โหดร้ายเช่นนี้
"ผม... ผมชื่อภัทรจริงๆ" ภัทรพยายามอธิบาย "แต่... นนท์ เป็นชื่อที่แม่ของผมตั้งให้... เป็นชื่อในวัยเด็ก"
"ชื่อในวัยเด็ก?" อรุณหัวเราะเยาะในลำคอ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้วทำไม... พิมพ์ถึงรู้? ทำไมพิมพ์ถึงเรียกคุณว่า 'นนท์'?"
"พิมพ์... เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม" ภัทรกล่าว "เรารู้จักกันมานานมาก... ตั้งแต่ยังเด็ก"
"นานแค่ไหนคะ?" อรุณถามกดดัน "นานจนถึงขั้น... มีอะไรกัน?"
คำถามของอรุณทำเอาภัทรหน้าเสียไปทันที เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร แต่ก็ไม่สามารถโกหกอรุณได้อีกต่อไป
"เรา... เคยมีความสัมพันธ์กัน" ภัทรยอมรับเสียงเบา "แต่... มันเป็นอดีตไปแล้ว"
"อดีต... ที่คุณยังติดต่อกันอยู่?" อรุณถามต่อ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "อดีต... ที่คุณกำลังจะให้เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้... เหมือนกับที่เธอกำลังจะให้ฉันเข้ามา?"
"ไม่! ไม่ใช่แบบนั้นเลยอรุณ" ภัทรพยายามแก้ต่าง "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"
"แล้วคุณตั้งใจจะให้เป็นแบบไหนคะ?" อรุณถามกลับ ใบหน้าของเธอเริ่มฉายแววของความโกรธและความเสียใจ "คุณตั้งใจจะหลอกอรุณไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเบื่อ? แล้วก็โยนทิ้งเหมือนของเล่นชิ้นเก่า?"
"ไม่! ผมรักคุณอรุณ" ภัทรพูดเสียงดัง พยายามสบตาอรุณ "ผมรักคุณจริงๆ"
คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของภัทร ทำให้อรุณยิ่งรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาดีหรือไม่ ความรู้สึกของเธอต่อภัทรนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เธอรู้สึกผูกพันกับเขา แต่ในขณะเดียวกัน ความลับที่ถูกเปิดเผยออกมาก็ทำให้เธอเกิดความหวาดระแวง
"รัก... หรือสงสารคะ?" อรุณถามเสียงสั่น "สงสารอรุณที่ต้องปากกัดตีนถีบเลี้ยงลูก? สงสารอรุณที่ต้องทำงานหนัก?"
"ไม่! ผมไม่ได้สงสารคุณ" ภัทรกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณ... ที่คุณเป็นคุณ อรุณ"
"แล้ว... พิมพ์ล่ะคะ?" อรุณถามต่อ "เธอเป็นอะไรสำหรับคุณ? เพื่อน? คนรักเก่า? หรือ... ยังเป็นอะไรที่มากกว่านั้น?"
ภัทรเงียบไป เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พิมพ์... เป็นอดีตของผม" เขาตอบเสียงเบา "เป็นคนที่... ผมเคยผูกพันด้วยมาก"
"เคยผูกพัน... มากแค่ไหนคะ?" อรุณยังคงซักถาม เธอต้องการความชัดเจน เธอไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่นอนได้อีกต่อไป
"มัน... เป็นเรื่องที่ยาวมาก" ภัทรกล่าว "ผม... ผมขออธิบายให้คุณฟังได้ไหม?"
อรุณมองภัทรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล หัวใจของเธอเต้นแรง เธอกลัวที่จะได้ยินความจริงทั้งหมด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากจะรู้ เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน
"เล่ามาสิคะ" อรุณกล่าวเสียงเบา "อรุณอยากรู้"
ภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขากำลังจะเปิดเผยความลับที่เขาเก็บซ่อนไว้มาตลอดชีวิต ความลับที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน
"ผม... ไม่ได้ชื่อภัทรจริงๆ" ภัทรเริ่มเล่า "ชื่อจริงของผมคือ 'นนท์' ผมเป็นลูกชายของ... คุณสมชาย"
อรุณเบิกตากว้าง ชื่อ 'สมชาย' เป็นชื่อที่เธอคุ้นหูอย่างดี เขาเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่เธอเคยได้ยินผ่านข่าวอยู่บ่อยๆ
"คุณสมชาย... เจ้าสัวใหญ่?" อรุณถามเสียงสั่น
ภัทรพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ"
"แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงต้อง... ปลอมตัวมาเป็นภัทร?" อรุณถามต่อ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"มัน... เป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก" ภัทรเล่าต่อ "หลังจากที่แม่ของผมเสียไป... ผมกับพ่อก็ห่างเหินกันมากขึ้น พ่อของผม... เขา... ไม่ค่อยเห็นผมอยู่ในสายตา"
"คุณสมชาย... ไม่เห็นคุณอยู่ในสายตา?" อรุณทวนคำ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ถึงจะมีลูกชายที่รู้สึกแบบนั้น
"ใช่ครับ" ภัทรกล่าว "พ่อของผม... เขาคาดหวังในตัวผมมากเกินไป... และเมื่อผมทำไม่ได้ตามที่เขาต้องการ... เขาก็ผิดหวัง"
"แล้ว... พิมพ์ล่ะคะ?" อรุณถามต่อ "เธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง?"
"พิมพ์... เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทของคุณสมชาย" ภัทรกล่าว "เรา... เคยหมั้นกัน"
"หมั้น?" อรุณแทบจะยืนไม่อยู่ คำว่า 'หมั้น' ฟังดูเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ใช่ครับ... เราหมั้นกันตั้งแต่เด็ก" ภัทรยอมรับ "แต่... ผมไม่เคยรักเธอเลย"
"แล้วทำไมคุณถึงยอมหมั้น?" อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"เป็น... ความต้องการของพ่อ" ภัทรกล่าว "พ่อของผม... ต้องการให้ผมกับพิมพ์แต่งงานกัน เพื่อ... ผลประโยชน์ทางธุรกิจ"
"ผลประโยชน์ทางธุรกิจ..." อรุณพึมพำ คำพูดเหล่านั้นฟังดูเย็นชาและไร้หัวใจ
"ผม... ทนอยู่กับพิมพ์ไม่ได้" ภัทรกล่าวต่อ "ผมหนีออกจากบ้าน... มาใช้ชีวิตอย่างอิสระ... ผมใช้ชื่อ 'ภัทร' เพื่อ... ไม่ให้ใครตามหาผมเจอ"
"แล้ว... พิมพ์ก็ตามหาคุณเจอ?" อรุณถาม
"ใช่... เธอตามหาผมเจอ" ภัทรกล่าว "เธอ... ยังคงอยากให้ผมกลับไป... แต่งงานกับเธอ"
"แล้ว... คุณจะกลับไปไหม?" อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ภัทรหันไปมองอรุณ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความรัก "ผม... ไม่กลับไปแน่นอน" เขาตอบ "ผมรักคุณอรุณ... ผมไม่เคยรักพิมพ์เลย"
"แต่... คุณเคยมีความสัมพันธ์กับเธอ" อรุณพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ
"มันเป็น... ความผิดพลาดในอดีต" ภัทรกล่าว "ผม... ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก"
"คุณ... ไม่ได้บอก เพราะคุณกลัวว่าอรุณจะไม่รักคุณ?" อรุณถาม
"ใช่ครับ" ภัทรยอมรับ "ผมกลัว... ถ้าคุณรู้ความจริง... คุณจะทิ้งผมไป"
อรุณมองภัทรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาดีหรือไม่ คำอธิบายของเขาฟังดูมีเหตุผล แต่ก็ยังคงทิ้งช่องว่างแห่งความไม่แน่นอนเอาไว้
"แล้ว... ถ้าพิมพ์กลับมาอีก... คุณจะทำอย่างไร?" อรุณถาม
"ผม... จะไม่ให้เธอเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตผมอีก" ภัทรกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะปกป้องคุณ... และลูก"
คำว่า "ลูก" ทำให้อรุณใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าภัทรจะยอมรับลูกชายของเธอได้ง่ายขนาดนี้
"คุณ... ยอมรับน้องดิน?" อรุณถาม
"แน่นอน" ภัทรตอบ "ผมรักคุณ... ผมก็ต้องรักลูกของคุณด้วย"
อรุณมองภัทรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธออยากจะเชื่อเขา เธออยากจะให้อภัยเขา แต่ความไม่แน่นอนที่พิมพ์นำมาให้ มันยังคงหลอกหลอนเธออยู่
"แล้ว... ถ้าพิมพ์ไม่ยอมไปล่ะคะ?" อรุณถามต่อ "ถ้าเธอ... ยังคงพยายามจะแย่งคุณไป?"
ภัทรดึงอรุณเข้ามากอด "ผม... จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ... หรือลูกของผม" เขาพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง"
อรุณซบหน้าลงกับอกของภัทร เธอพยายามจะเชื่อในคำพูดของเขา แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ
"คุณ... สัญญาได้ไหมคะ?" อรุณถามเสียงแผ่วเบา
"ผม... สัญญา" ภัทรตอบ "ผมจะปกป้องคุณ... ตลอดไป"
แต่เมื่อภัทรพูดจบ ประตูห้องโถงใหญ่ก็เปิดออกอีกครั้ง หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู เธอยืนอยู่ตรงนั้น มองมาที่ภัทรและอรุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
"ภัทร... หรือ 'นนท์'?" พิมพ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "คุณคิดว่าคุณจะหนีฉันไปได้ตลอดเลยเหรอ?"
อรุณเบิกตากว้าง เธอหันไปมองภัทรด้วยความตกใจ ภัทรเองก็มีสีหน้าตึงเครียด เขาไม่รู้เลยว่าพิมพ์จะกลับมาอีกครั้ง
"พิมพ์... คุณจะทำอะไร?" ภัทรเอ่ยถาม
"ฉันจะ... ทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน" พิมพ์กล่าว "และ... ฉันจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่น... มาแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!"
ความลับที่ไม่มีใครรู้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก