ตอนที่ 4 — เกมรักซ่อนคม

"คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว แพทย์หญิงรินดา" น้ำเสียงของหมอคิมราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่กลับกดดันราวกับจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือ แววตาคมกริบจ้องมองเธออย่างไม่ละสาย ราวกับจะอ่านทะลุทุกความคิดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

รินดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ‌ข้อตกลงที่เขาเสนอมานั้นเป็นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้ากลางใจ เธอไม่มีวันยอมรับมันได้ง่ายๆ แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นนี้ ทางเลือกที่เหลือมันน้อยเสียจนแทบจะเรียกว่าไม่มี

"คุณรู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร" หมอคิมเอ่ยต่อ เสียงของเขาเริ่มมีความเย็นชาเจือปนมากขึ้น “คุณไม่ต้องการให้ประวัติการทำงานที่ผ่านมาของคุณถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งใช่ไหม”

ประโยคสุดท้ายนั้นแทงใจดำของรินดาอย่างจัง ใช่แล้ว… ​นั่นคือจุดอ่อนเดียวของเธอ เอกสารบางอย่างที่เคยถูกเก็บซุกซ่อนเอาไว้ ไม่ให้ใครล่วงรู้ถึงความผิดพลาดในอดีตที่เกือบจะทำลายอาชีพแพทย์ของเธอจนสิ้นซาก หากหมอคิมนำมันออกมาเปิดเผย ชีวิตที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมดจะต้องพังทลายลง

"ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอของผม คุณจะได้โอกาสพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ได้ทำงานในแผนกที่คุณใฝ่ฝัน ได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้ป่วยที่คุณต้องการช่วยเหลือ ‍แต่… คุณต้องทำตามเงื่อนไขของผมทุกประการ"

เงื่อนไข… คำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของรินดา เป็นเงื่อนไขที่เธอไม่มีวันคาดคิดว่าจะต้องเจอจากศัลยแพทย์อัจฉริยะผู้เย็นชาคนนี้ การต้องทำงานอย่างใกล้ชิดกับเขา การต้องยอมให้เขาควบคุมทุกย่างก้าวของเธอ ราวกับเธอเป็นหุ่นเชิดที่เขาจะบังคับไปทางไหนก็ได้

"ฉัน… ฉันจะยอมทำตามข้อตกลงของคุณ" ‌เสียงของรินดาแหบพร่า หลุดออกมาอย่างยากลำบาก เธอหลับตาลงชั่วครู่ พยายามระงับความรู้สึกมากมายที่ประดังเข้ามา ทั้งความโกรธ ความขุ่นเคือง และความรู้สึกต่ำต้อยที่ถูกเขาบีบบังคับ

หมอคิมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มนั้นไม่ได้แสดงถึงความยินดี ‍แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ได้ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด "ดีมาก แพทย์หญิงรินดา ผมรู้ว่าคุณฉลาดพอที่จะเลือกทางที่ถูกต้อง"

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของรินดาพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง เธอถูกย้ายมาประจำที่แผนกศัลยกรรมหัวใจ ซึ่งเป็นแผนกที่หมอคิมเป็นหัวหน้า และที่สำคัญ… ​เธอยังต้องเป็นผู้ช่วยของเขาโดยตรง

ทุกเช้า การเผชิญหน้ากับหมอคิมในห้องผ่าตัดคือการต่อสู้ภายในจิตใจอย่างแท้จริง เขามักจะสั่งงานเธออย่างเฉียบขาด ตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเขาล้วนเหมือนมีดที่กรีดแทงความรู้สึกของเธอ

"อย่าให้พลาดแม้แต่นิดเดียว รินดา" ​เขาเตือนเสียงเข้ม ขณะที่เธอจับเข็มเย็บปิดแผลบนอกของผู้ป่วย "มือของคุณต้องนิ่งกว่านี้"

รินดาพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามควบคุมมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเจ็บปวดในอดีตยังคงเป็นเหมือนเงาตามหลอกหลอนเธอทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา เธอจำได้ดีถึงวันที่ชีวิตของเธอเกือบจะพังทลายลง ​เพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งหนึ่ง ซึ่งเธอเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าหมอคิมคือต้นเหตุ

"คุณมองอะไรอยู่" เสียงของหมอคิมปลุกเธอให้หลุดจากภวังค์ "สมาธิของคุณอยู่ที่ไหน"

"ขอโทษค่ะ" เธอรีบตอบ พยายามโฟกัสไปที่งานตรงหน้า

บรรยากาศในห้องผ่าตัดเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกวินาทีคือความเป็นความตายของผู้ป่วย และสำหรับรินดา ทุกวินาทีที่อยู่ใกล้หมอคิม ก็คือการต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง

"ผมไม่ต้องการคำขอโทษ ผมต้องการประสิทธิภาพ" เขาพูดต่อ น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา แต่รินดาเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่เปลี่ยนไป… ในบางครั้ง แววตาของเขามักจะหยุดอยู่ที่เธอเนิ่นนานกว่าปกติ ราวกับจะค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่

"คุณจำเคสเมื่อสามปีก่อนได้ไหม" จู่ๆ หมอคิมก็ถามขึ้น ขณะที่กำลังตรวจผลเอ็กซเรย์

รินดาชะงักไปเล็กน้อย "เคสไหนคะ"

"เคสอุบัติเหตุรถยนต์… คนไข้ที่มีภาวะเลือดออกในช่องท้องอย่างรุนแรง"

รินดาจำได้… เป็นเคสที่เธอรับผิดชอบในขณะนั้น และเป็นเคสที่นำมาซึ่งปัญหาทุกอย่างในชีวิตของเธอในเวลาต่อมา "จำได้ค่ะ"

"คุณแน่ใจหรือว่าคุณทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว" คำถามของเขากลับมาเฉียบคมอีกครั้ง ราวกับจะหาข้อผิดพลาดของเธอ

"ฉันทำเต็มที่ที่สุดแล้วค่ะ" รินดาตอบเสียงสั่น เธอพยายามควบคุมไม่ให้น้ำเสียงแสดงถึงความรู้สึกที่แท้จริงออกไป

หมอคิมเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่รินดาอ่านไม่ออก "งั้น… คุณก็คงจะจำไม่ได้สินะ ว่าใครคือคนที่เข้ามาช่วยแก้ไขสถานการณ์ในตอนนั้น"

หัวใจของรินดาเต้นแรงขึ้น เธอเคยได้ยินมาว่ามีศัลยแพทย์อีกคนหนึ่งเข้ามาช่วยในเคสวิกฤตนั้น แต่เธอจำหน้าเขาไม่ได้เลย ภาพวันนั้นมันเลือนรางเต็มที เธอจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความหวาดกลัว

"ฉัน… ฉันจำไม่ได้ค่ะ"

"แน่นอน… เพราะคุณมัวแต่โทษตัวเองอยู่" หมอคิมพูดเสียงเบาลง แต่กลับดังเข้าไปในโสตประสาทของเธอ "แต่ผมจำได้ดี… ผมจำได้ดีว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณในตอนนั้น"

เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้รินดา ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว แววตาของเขาสบประสานกับเธออย่างแน่วแน่ "ผมจำได้ทุกอย่าง… รินดา"

รินดารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอพยายามถอยห่าง แต่กลับไม่มีที่ให้ถอยแล้ว

"ผม… ผมไม่ได้ทำลายชีวิตคุณ" เขาพูดต่อ เสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แต่ผม… กำลังจะสร้างมันขึ้นมาใหม่"

ก่อนที่รินดาจะทันได้ประมวลผลคำพูดของเขา ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออกอย่างแรง "หมอคิมคะ! คนไข้ฉุกเฉินมาแล้วค่ะ!"

บรรยากาศที่กำลังจะก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขากลับถูกทำลายลงทันที หมอคิมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองทางประตู "บอกให้เตรียมพร้อม ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

เขาหันกลับมามองรินดาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อน "เรายังคุยกันไม่จบนะ แพทย์หญิงรินดา"

รินดาได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป หัวใจของเธอสับสนวุ่นวาย คำพูดของเขา… "ผมกำลังจะสร้างมันขึ้นมาใหม่" มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ความแค้นในใจของเธอที่เคยคิดว่าชัดเจน เริ่มจะพร่าเลือนไปเรื่อยๆ

แต่แล้ว… ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินตามเขาออกไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสิ่งของบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นใกล้กับโต๊ะทำงานของหมอคิม มันเป็นกรอบรูปเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะหล่นมาจากกระเป๋าของเขา

ด้วยความสงสัย รินดาหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู… และโลกทั้งใบของเธอก็พลันหยุดหมุน