ตอนที่ 22 — ความทรงจำที่ถูกปลุก

"เลือด... ฉันเห็นแต่เลือด..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวเสียงลมหายใจสุดท้าย หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือดของรินดา ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังเงารางๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในความมืดมิดของห้องพักผ่าตัด แสงไฟสลัวสะท้อนกับพื้นผิวแสตนเลสขัดเงา ทำให้ภาพเหล่านั้นยิ่งดูพร่าเลือนและหลอนหลอก ‌ราวกับเป็นนิมิตร้ายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

หมอคิมยืนนิ่งราวกับหินผา หัวใจของเขาบีบรัดแน่นเมื่อเห็นอาการของรินดาอย่างชัดเจน เขาเคยเห็นเธออ่อนแอครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ความหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น ไม่ใช่ความกลัวต่อความตาย หรือต่อความผิดพลาดทางการแพทย์ แต่มันคือความกลัวที่มาจากบางสิ่งบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก ​ภาพหลอนเหล่านั้นกำลังปลุกบางอย่างที่ถูกปิดผนึกไว้นานแสนนานให้ตื่นขึ้น

“รินดา… หายใจเข้าลึกๆ นะ หายใจเข้า…” หมอคิมก้าวเข้าไปหาอย่างช้าๆ พยายามส่งเสียงปลอบโยนที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ มือใหญ่เอื้อมไปแตะที่ต้นแขนของเธอเบาๆ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ‍รินดาก็สะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ภาพในหัวของเธอพร่ามัวสลับกับเหตุการณ์บางอย่างที่เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว มันเป็นเศษเสี้ยวของความทรงจำที่กระจัดกระจาย เหมือนจิ๊กซอว์ที่ขาดหายไปหลายชิ้น

“ไม่ใช่… ไม่ใช่แบบนั้น…” เธอพึมพำ ซบหน้าลงกับอกของหมอคิม กอดเขาไว้แน่นราวกับจะหาที่พึ่ง ‌“ภาพมัน… มันวนเวียนอยู่ในหัวไปหมด… เลือด… เสียงกรีดร้อง… แล้วก็… หน้าคน…”

หมอคิมประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้แน่น ลูบหลังเธอเบาๆ “ใจเย็นๆ ‍นะรินดา ไม่มีใครทำอะไรเธอได้แล้ว ฉันอยู่ที่นี่กับเธอ” เขาพยายามปลอบประโลม แต่ในใจก็เริ่มกังวล ภาพหลอนของรินดา ไม่น่าจะเป็นเพียงแค่ผลกระทบจากการทำงานหนัก หรือความเครียดสะสม ​มันมีความเชื่อมโยงกับอดีตที่ถูกปกปิดบางอย่างอย่างแน่นอน

"คุณหมอคิมคะ..." เสียงของพยาบาลสาวดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้องพักผ่าตัด "คุณหมอพักพอดีรึยังคะ? มีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลเดิมของคุณหมอรินดามาค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในความสับสนของรินดา โรงพยาบาลเดิม? นั่นคือสถานที่ที่ความทรงจำอันเลวร้ายของเธอเริ่มต้นขึ้น

"ฉันจะรับเอง" รินดาตอบเสียงแหบพร่า เธอผละออกจากอ้อมกอดของหมอคิมอย่างรวดเร็ว ​เดินตรงไปหยิบโทรศัพท์ที่พยาบาลยื่นให้ มือสั่นเล็กน้อยขณะกดรับสาย

"สวัสดีค่ะ รินดาค่ะ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังลังเล ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทีประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชาแฝงอยู่ "รินดา... นึกว่าเธอจะจำฉันไม่ได้ซะแล้ว"

เสียงนั้น… ​เสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่สามารถระบุได้ มันทำให้เส้นขนบนแขนของเธอตั้งชัน "คุณ... คุณคือใครคะ?"

"ใคร? เป็นคำถามที่น่าสนใจนะ รินดา... ฉันคือคนที่เคย... ดูแล เธออย่างใกล้ชิดเมื่อหลายปีก่อน" ปลายสายหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นยิ่งทำให้รินดารู้สึกไม่ปลอดภัย "ฉันได้ยินข่าวว่าเธอกำลังจะเป็นศัลยแพทย์ที่เก่งกาจ... น่าภูมิใจแทน... พ่อแม่เธอจริงๆ"

คำว่า "พ่อแม่" ทำให้รินดาชะงัก เธอจำได้ว่าเคยมีคนพูดถึงพ่อแม่ของเธอในลักษณะนี้มาก่อน แต่มันเป็นใครกันแน่?

"คุณพูดถึงใครคะ?" รินดาถามเสียงแข็ง พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้สั่น

"ฮ่าๆๆ... เห็นไหมล่ะ... บางทีความทรงจำมันก็เหมือนน้ำแข็งที่ต้องใช้เวลาละลายนะ... แต่บางครั้ง... ความจริงมันก็เหมือนคลื่นสึนามิ... ซัดทุกอย่างที่ขวางหน้าให้หายไปกับตา" ปลายสายหยุดไปครู่หนึ่ง "จำได้ไหม... คืนนั้น... ที่โรงพยาบาลเก่าของเธอ... คืนที่ทุกอย่างมัน... เปลี่ยนไป..."

ภาพในหัวของรินดากลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนขึ้นกว่าเดิมมาก เธอเห็นตัวเองในชุดนักศึกษา กำลังวิ่งหนีไปตามทางเดินที่มืดมิด มีเสียงฝีเท้าไล่ตามมาติดๆ เสียงกรีดร้องของใครบางคน... เสียงปืน... แล้วก็... ใบหน้าของใครคนหนึ่งที่เธอจำได้!

"ไม่จริง... มันเป็นไปไม่ได้..." รินดาพึมพำ น้ำตาเริ่มไหลริน

"เป็นไปได้สิ... รินดา... ทุกอย่างมันเป็นไปได้... โดยเฉพาะเมื่อคนที่เธอรัก... คนที่เธอไว้ใจ... คือคนที่ผลักเธอลงเหวเองกับมือ..."

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของรินดา คนที่เธอรัก? คนที่เธอไว้ใจ? ใครกัน?

"คุณ... คุณมันบ้า!" รินดาตะโกนออกไป พยายามรวบรวมสติ "คุณทำอะไรกับพ่อแม่ฉัน! คุณบอกมาเดี๋ยวนี้!"

"โอ้... ใจเย็นๆ สิ... ฉันแค่อยากจะเตือนเธอ... เผื่อเธอจะลืมไป... ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง... ใครกันแน่ที่... ชักใย ทุกอย่างอยู่เบื้องหลังม่าน..."

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือของรินดาก็หลุดมือไป เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้นานแสนนาน กำลังทะลักทลายออกมาเหมือนเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นคืนวันนั้นที่เธอพยายามจะลืม มันกลับมาหลอกหลอนเธออย่างชัดเจน เธอเห็นใบหน้าของชายคนหนึ่ง... ใบหน้าของคนที่เธอเคยศรัทธา... ใบหน้าของคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นฮีโร่...

หมอคิมรีบเข้ามาประคองเธอไว้ "รินดา! เกิดอะไรขึ้น!"

รินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตาและความโกรธแค้น "ฉัน... ฉันจำได้แล้ว... ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว..."

"จำอะไรได้?" หมอคิมถามอย่างร้อนรน

"คนที่ทำลายชีวิตฉัน... คนที่ทำร้ายครอบครัวฉัน... มันคือ... มันคือ..." รินดาอึกอัก ภาพใบหน้าที่แท้จริงของคนร้ายปรากฏขึ้นชัดเจนในหัวของเธอ มันไม่ใช่หมอคิมอย่างที่เธอเคยเข้าใจผิด มันคือคนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะทำร้ายเธอได้...

"ใครกันรินดา... ใครกันแน่?" หมอคิมถามย้ำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"คุณหมอ... สุชาติ..." รินดาเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "คุณหมอสุชาติ... เขา... เขาอยู่เบื้องหลังทั้งหมด..."

สิ้นเสียงของรินดา หมอคิมก็ยืนนิ่งไป ราวกับถูกแช่แข็ง ภาพของสุชาติลอยเข้ามาในหัวของเขาเช่นกัน สุชาติ... แพทย์อาวุโสที่เคยเป็นเหมือนอาจารย์ของเขา... ชายผู้มีรอยยิ้มที่อบอุ่นและคำพูดที่น่าเชื่อถือ... แต่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น... มีความมืดมิดซ่อนอยู่จริงหรือ?

"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." หมอคิมพึมพำ เขาไม่เชื่อในสิ่งที่รินดากำลังบอก แต่แววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความมั่นใจนั้น มันยากที่จะปฏิเสธ

"ฉันจำได้ค่ะหมอคิม... คืนนั้น... ฉันแอบเห็นเขา... เขาคุยกับใครบางคน... แล้วก็... แล้วก็มีคน... คนที่เหมือนเป็นลูกน้องของเขา... มา... มาทำร้ายพ่อกับแม่ของฉัน... ฉันวิ่งหนีไป... แล้วก็... แล้วก็... ฉันเห็นเขา... เห็นคุณหมอสุชาติ... ยืนมองดูอยู่..." รินดาเล่าทั้งน้ำตา ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นมันชัดเจนจนเธอแทบจะสัมผัสได้

หมอคิมมองรินดาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขาเคยสงสัยในตัวสุชาติมาตลอด แต่ก็ไม่เคยมีหลักฐานอะไรเลย และตอนนี้... หลักฐานที่สำคัญที่สุด... คือความทรงจำของรินดา... ความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง...

"เขา... เขาไม่น่าจะทำแบบนั้นได้..." หมอคิมยังคงปฏิเสธ แต่ในใจก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างได้

"เขาทำค่ะหมอคิม! เขาทำจริงๆ!" รินดาตะโกน "เขาทำลายชีวิตฉัน! เขาทำลายครอบครัวฉัน! และฉันเชื่อว่า... เขาต้องทำอะไรบางอย่างกับคุณด้วย!"

คำพูดของรินดาทำให้หมอคิมนิ่งคิด ความผิดพลาดในอดีตของเขา... การถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม... มันอาจจะมีเงื่อนงำที่เชื่อมโยงกับสุชาติก็ได้

"ถ้าเป็นจริง..." หมอคิมพูดเสียงเบา "ถ้ามันเป็นจริง... เราต้องทำอะไรสักอย่าง..."

รินดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น "เราต้องเปิดโปงเขาค่ะหมอคิม เราต้องทำให้ความจริงปรากฏ..."

ในที่สุด ความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ก็ถูกปลดปล่อยออกมา พร้อมกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะเปิดเผย... และมันไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า...