ตอนที่ 2 — ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนหรู ปลุกเพียงขวัญให้ตื่นขึ้นจากภวังค์อันโหดร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและสับสน ภาพใบหน้าของอัคนี เจ้าพ่อธุรกิจผู้เย็นชา ยังคงติดตาตรึงใจ คำพูดของเขาที่บอกว่าเธอคือ “ของเขา” ‌เพราะพ่อของเธอเอาเธอไปจำนำ กลายเป็นฝันร้ายที่กัดกินจิตใจ

เธอพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง พลางสำรวจตัวเอง สภาพร่างกายยังคงสมบูรณ์ดี ไม่ได้มีร่องรอยของการถูกล่วงละเมิดใดๆ แต่ความรู้สึกอัปยศและความสิ้นหวังกลับถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากดื่มเครื่องดื่มแก้วนั้น… และไม่รู้ว่าทำไมพ่อของเธอถึงต้องทำเช่นนั้น…

“คุณอัคนีคะ…” ​เธอเรียกเสียงแผ่วเบา พลางหันไปมองรอบๆ ห้อง ราวกับหวังว่าจะเจอใครสักคนที่จะตอบคำถามของเธอได้

แต่สิ่งที่เธอเจอคือความว่างเปล่า… ชายหนุ่มที่ชื่ออัคนี หายไปจากเตียงแล้ว เหลือเพียงความเย็นเยียบของที่นอนที่เคยมีร่างกายของเขาอยู่…

เพียงขวัญค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ‍ขาของเธอยังคงอ่อนแรงราวกับไม่เคยมีแรงมาก่อน เธอสวมเสื้อผ้าที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ เป็นชุดเดรสสั้นสีขาวสะอาดตา ที่ดูเรียบง่ายแต่ก็แฝงไว้ด้วยความสง่างาม… เป็นอีกครั้งที่เธออดสงสัยไม่ได้ว่านี่คือรสนิยมของเขา หรือมีใครบางคนเตรียมไว้ให้เธอ…

เมื่อก้าวออกจากห้องนอน เธอพบว่าตัวเองอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่โอ่อ่าที่ใหญ่โตราวกับวัง เธอเดินไปตามโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ‌เต็มไปด้วยงานศิลปะล้ำค่า สัมผัสได้ถึงความมั่งคั่งและอำนาจที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของสถานที่แห่งนี้

“คุณหนูทานอะไรหรือยังคะ?”

เสียงของแม่บ้านคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้เพียงขวัญสะดุ้ง เธอหันไปมอง เห็นแม่บ้านในชุดเครื่องแบบสีดำ ยืนรออยู่ด้วยท่าทางนอบน้อม

“เอ่อ… ยังค่ะ” เพียงขวัญตอบเสียงเบา

“คุณอัคนีสั่งไว้ค่ะว่าให้ดิฉันดูแลคุณหนูเป็นอย่างดี ‍คุณหนูอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?”

เพียงขวัญส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “อะไรก็ได้ค่ะ…”

ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปที่ห้องอาหาร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“แค่ ‘อะไรก็ได้’ เหรอ? ทำไมถึงดูไม่มีชีวิตชีวาขนาดนั้นล่ะ เพียงขวัญ?”

เพียงขวัญหันไปมอง อัคนีเดินออกมาจากห้องทำงานที่อยู่ไม่ไกลนัก ​เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐานและคมเข้มยิ่งกว่าเดิม สายตาคมกริบของเขากวาดมองเธออย่างประเมิน ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอีกครั้ง

“ฉัน… ฉันยังไม่ค่อยสบายค่ะ” เธอตอบเสียงแหบพร่า

อัคนีเดินเข้ามาใกล้ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ​“ไม่สบาย? หรือว่ากำลังเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น?”

เพียงขวัญเม้มปากแน่น ไม่กล้าสบตาเขา “ฉัน… ฉันไม่เข้าใจเรื่องทั้งหมดเลยค่ะ”

“ไม่ต้องเข้าใจก็ได้” อัคนีพูดเสียงเรียบ “เพราะเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าใจ… แต่เธอมีหน้าที่… ​ที่จะต้องทำตามที่ฉันสั่ง”

คำพูดของเขาเย็นชา ไร้ความปรานี ราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาไร้ชีวิตจิตใจ

“คุณ… คุณหมายถึงอะไรคะ?”

“ฉันหมายถึง… ข้อตกลงของเรา” อัคนีกล่าว “พ่อของเธอ… เอาเธอมาใช้หนี้… และฉัน… ก็จะใช้เธอ… เพื่อให้หนี้ก้อนนั้น… หมดไป”

เพียงขวัญรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอีกครั้ง “แต่… ฉันจะทำอะไรให้คุณได้?”

อัคนีเดินวนรอบตัวเธอ สังเกตการเคลื่อนไหวของเธออย่างพิจารณา “อย่างแรก… เธอจะต้องแต่งงานกับฉัน”

คำพูดนั้นทำให้เพียงขวัญถึงกับผงะ “แต่งงาน? คุณ… คุณพูดเล่นหรือคะ?”

“ฉันไม่เคยเล่นเรื่องพวกนี้” อัคนีตอบเสียงแข็ง “ฉันกำลังจริงจัง… และนี่คือข้อเสนอ… ที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้”

เพียงขวัญหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “ทำไมคะ? ทำไมฉันต้องแต่งงานกับคุณ? คุณไม่รักฉัน… คุณไม่ได้ต้องการฉัน… คุณแค่ต้องการเอาฉันไปใช้… เพื่อหนี้ของพ่อ!”

“ถูกต้อง” อัคนีตอบอย่างไม่ลังเล “ความรัก… มันเป็นเรื่องของคนโง่… ที่ฉันไม่มีวันเสียเวลาไปกับมัน… และเธอ… ก็ไม่ใช่คนแรก… ที่ฉันต้องแต่งงานด้วย… ด้วยเหตุผลทางธุรกิจ”

คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลของเธอ… เขาเคยแต่งงานมาก่อน? และการแต่งงานครั้งนี้… ก็เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจอีกครั้ง?

“แล้ว… แล้วทำไมต้องเป็นฉัน?” เพียงขวัญถามเสียงสั่น

“เพราะเธอ… มีบางอย่างที่ฉันต้องการ” อัคนีตอบอย่างเฉลย “บางอย่างที่พ่อของเธอ… เอามาจำนำไว้กับฉัน… และมันมีค่า… มากกว่าที่เธอคิด”

“แต่… ฉันไม่มีอะไรเลย… ฉันเป็นแค่เด็กธรรมดา…”

“เธออาจจะคิดว่าเธอไม่มีอะไร… แต่สำหรับฉัน… เธอก็คือ… ผลประโยชน์” อัคนีพูดพลางยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกเบาๆ “และอีกอย่าง… การแต่งงานครั้งนี้… จะช่วยปกป้องเธอ… จากคนที่พ่อเธอติดหนี้… คนที่อาจจะเข้ามา… รังควานเธอ… หากเธอไม่ตกเป็นของฉัน”

เพียงขวัญมองเข้าไปในดวงตาของอัคนี พยายามหาความจริงใจในแววตาคู่นั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นคือความว่างเปล่าและความมุ่งมั่นที่จะทำตามแผนการของตัวเองเท่านั้น

“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ… คุณต้องการอะไรกันแน่?”

“ฉันต้องการ… ให้หนี้ของพ่อเธอ… หมดไป… และฉันก็ต้องการ… ที่จะใช้เธอ… เป็นเครื่องมือ… ในการบรรลุเป้าหมายบางอย่างของฉัน” อัคนีตอบอย่างตรงไปตรงมา “และเพื่อที่จะทำเช่นนั้น… เธอจะต้องกลายเป็น… ‘ภรรยา’ ของฉัน… อย่างเป็นทางการ”

เพียงขวัญรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความสิ้นหวัง เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดที่ต้องเผชิญกับทางเลือกที่โหดร้ายเช่นนี้

“แต่… ถ้าฉันไม่ยอมแต่งงานกับคุณล่ะคะ?” เธอถามเสียงสั่น

อัคนีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ถ้าเธอไม่ยอม… ฉันก็มีวิธีอื่น… ที่จะจัดการกับพ่อของเธอ… และแน่นอน… เธอจะต้องรับผลที่ตามมา… ซึ่งอาจจะเลวร้ายกว่าการแต่งงานกับฉัน… หลายเท่า”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับจะให้เธอได้คิด “คิดดูให้ดี… เพียงขวัญ… ทางเลือกมีอยู่สองทาง… ทางหนึ่ง… เธอเสียสละตัวเอง… เพื่อช่วยพ่อ… และใช้ชีวิตภายใต้การควบคุมของฉัน… อีกทางหนึ่ง… เธอจะสูญเสียทุกอย่าง… รวมถึงอิสรภาพ… และอาจจะ… ชีวิตของคนที่เธอรัก”

คำพูดของอัคนีแทงใจดำเพียงขวัญอย่างจัง เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอ… แม้จะทำผิดพลาดมหันต์… แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของเธอ… และเธอเอง… ก็ไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ

“ฉัน… ฉันควรจะเลือกอะไรดีคะ?” เธอถามเสียงแผ่วเบา ราวกับพูดกับตัวเอง

อัคนีโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว “เลือกทางที่… ฉลาดที่สุด… เพียงขวัญ… เลือกทางที่… จะทำให้เธอ… และคนที่เธอรัก… ปลอดภัยที่สุด”

เพียงขวัญหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอรู้ว่าเธอถูกบีบบังคับ… เธอไม่มีทางเลือกอื่น…

“ฉัน… ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ” เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความสิ้นหวัง

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอัคนี เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสุข… แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ… รอยยิ้มที่บอกว่า… เขากำลังจะได้สิ่งที่ต้องการ…

“ดีมาก… เพียงขวัญ” อัคนีพูดเสียงทุ้มต่ำ “เธอตัดสินใจได้ถูกต้อง… และหลังจากนี้… ชีวิตของเธอ… ก็จะเริ่มต้นขึ้นใหม่… ในฐานะ… ‘ภรรยา’ ของฉัน”

แต่ในสายตาของเขา… เพียงขวัญเห็นเพียงแววตาที่เย็นชา… และความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่… ที่ทำให้เธอรู้สึกว่า… การแต่งงานครั้งนี้… อาจจะเป็น… จุดเริ่มต้นของหายนะ… ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม…