"เธอ... กำลังทำอะไรอยู่?" เสียงของอัคนีดังขึ้นราวกับฟ้าร้อง คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่กลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ยากจะควบคุม
เพียงขวัญสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ ถือรูปถ่ายและกล่องไม้ในมืออย่างสั่นเทา
แววตาของอัคนีจับจ้องมาที่เธอ ไม่ใช่แววตาเย็นชาที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของสัตว์ร้ายที่ถูกรบกวนในอาณาเขตของตนเอง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ที่รุนแรง จนน่ากลัว
"ผมถามว่า... เธอทำอะไร!" เขาตะคอกอีกครั้ง ก้าวเท้าออกจากเก้าอี้ทำงานอย่างรวดเร็ว
เพียงขวัญถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ฉัน... ฉันแค่..."
"อย่าพูด!" อัคนีตะคอกตัดบท เขาเดินเข้ามาใกล้เธออย่างรวดเร็ว มือของเขาคว้าเข้าไปที่ข้อมือของเพียงขวัญอย่างแรง จนเธอรู้สึกเจ็บ
"ปล่อยฉันนะ!" เพียงขวัญพยายามดิ้น แต่แรงของเขาก็มากเกินไป
"เธอไปยุ่งอะไรกับของของผม!" อัคนีตะคอก ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความหวาดระแวงและความโกรธแค้น "ใครอนุญาตให้เธอมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของผม!"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" เพียงขวัญร้องบอก "ฉันแค่กำลังเก็บของที่ทำตก... แล้วก็เจอรูปนี้..."
เธอพยายามจะชี้ไปที่รูปถ่ายในมือ แต่แรงที่อัคนีบีบข้อมือของเธอไว้ ทำให้เธอแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย
"รูปนี้... มันมีความหมายอะไรกับคุณคะ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ พยายามจะสื่อสารกับเขา
อัคนีหัวเราะเยาะในลำคอ "ความหมาย? เธอคิดว่าเธอจะเข้าใจความหมายของมันได้เหรอ? มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าที่สมองเล็กๆ ของเธอจะเข้าใจได้หรอก!"
คำพูดของเขาทำร้ายจิตใจเพียงขวัญอย่างแสนสาหัส เธอรู้สึกเหมือนถูกดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง
"คุณ... คุณทำร้ายฉัน!" เธอตะโกนบอกเสียงดัง
"ทำร้ายเหรอ?" อัคนีปล่อยข้อมือของเธออย่างแรง จนเธอเซถอยหลังไป "เธอต่างหากที่กำลังทำร้ายผม! การที่เธอมายุ่งกับอดีตของผม... มันคือการเหยียบย่ำสิ่งที่ผมพยายามจะลืม!"
เขาพูดพลางคว้าเอารูปถ่ายและกล่องไม้ไปจากมือของเพียงขวัญอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนเร้น
"ผมเตือนคุณแล้วนะ เพียงขวัญ... อย่ามายุ่งกับความลับของผม!" เขาพูดเสียงข่มขู่ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ทิ้งเพียงขวัญให้ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น อัคนีดูเหมือนจะกลัวอะไรบางอย่าง... กลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้
เพียงขวัญมองไปยังโต๊ะทำงานของอัคนี ที่เขากำลังซ่อนรูปถ่ายและกล่องไม้นั้นไว้อย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งชิงไป
เธอรู้สึกสับสน... สับสนกับปฏิกิริยาของเขา... สับสนกับความลับที่เขาพยายามจะปกปิด...
และที่สำคัญที่สุด... เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง...
ทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บปวด... เมื่อเห็นเขาโกรธและเจ็บปวดเช่นนั้น?
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เพียงขวัญพยายามจะทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องของตัวเอง พยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอัคนี
แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
วันหนึ่ง ขณะที่เธอไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเธอ
"คุณเพียงขวัญใช่ไหมครับ?" ชายหนุ่มหน้าตาดี รอยยิ้มอบอุ่น ถามอย่างสุภาพ
เพียงขวัญหันไปมอง เขาคือ "ธนา" ลูกชายของหุ้นส่วนธุรกิจของอัคนี ที่เธอเคยเจอครั้งสองครั้ง
"ใช่ค่ะ... คุณธนา" เธอตอบรับอย่างประหลาดใจ
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ" ธนาเดินเข้ามาใกล้ "ดูคุณเพียงขวัญจะดู... ซึมๆ ไปนะครับ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?"
เพียงขวัญรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่รอยยิ้มของธนาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลง "ก็... นิดหน่อยค่ะ"
"ถ้าไม่รังเกียจ... เล่าให้ผมฟังได้นะครับ" ธนาเสนอ "บางที... การมีใครสักคนรับฟัง... อาจจะช่วยให้สบายใจขึ้นก็ได้"
เพียงขวัญมองหน้าธนา เธอเห็นแววตาที่จริงใจและห่วงใยในนั้น มันทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อย... ก็ยังมีคนที่พร้อมจะรับฟังเธอ
เธอจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น... ตั้งแต่การแต่งงานที่ถูกบังคับ... ไปจนถึงความเย็นชาของอัคนี... และความลับที่เธอได้ค้นพบ...
ธนาตั้งใจฟังอย่างใจเย็น เมื่อเธอเล่าจบ เขาก็พยักหน้าช้าๆ
"ผมเข้าใจเลยครับ... สถานการณ์ของคุณมันยากลำบากจริงๆ" ธนากล่าว "คุณอัคนี... เขาเป็นคนที่มีปมเยอะจริงๆ ครับ"
"คุณธนา... รู้เรื่องเกี่ยวกับคุณอัคนีมากแค่ไหนคะ?" เพียงขวัญถามอย่างมีความหวัง
ธนาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ผมรู้จักครอบครัวเขามานานครับ... และผมก็เห็นอะไรหลายๆ อย่าง... ที่คนอื่นไม่เห็น"
การสนทนาระหว่างเพียงขวัญกับธนาดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง เพียงขวัญรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาดที่ได้ระบายความในใจออกไป ธนาคอยรับฟังและให้กำลังใจเธอเสมอ
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้... คือมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองเธออยู่จากมุมมืด...
อัคนีกำลังยืนมองภาพนั้นอยู่... เขาเห็นเพียงขวัญกำลังหัวเราะและพูดคุยอย่างสนิทสนมกับธนา
วินาทีนั้น... ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านเข้ามาในใจของอัคนี...
มันคือความรู้สึก... หึงหวง...
เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน... หรือว่า... เขาจะเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างให้กับเพียงขวัญแล้ว?
แต่แล้ว... ภาพของหญิงสาวในรูปถ่าย... และคำว่า "แก้วตา"... ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอีกครั้ง
เขาจะปล่อยให้เธอไปหาความสุขกับคนอื่นจริงๆ หรือ? ในเมื่อเธอ... คือของของเขา...
ทันใดนั้น อัคนีก็เดินออกจากที่ซ่อน... เขาเดินตรงไปยังเพียงขวัญอย่างรวดเร็ว
"เพียงขวัญ!" เสียงของเขาดังขึ้นเรียกชื่อเธออย่างเฉียบขาด
เพียงขวัญและธนาหันไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจ
เพียงขวัญมองใบหน้าของอัคนี... แววตาของเขา... มันไม่ใช่ความโกรธเหมือนครั้งก่อน... แต่มันคือความไม่พอใจ... และ... ความเป็นเจ้าของ...
"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?" เพียงขวัญถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจ
"ผมมาพาคุณกลับบ้าน" อัคนีตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ "และ... ผมคิดว่าคุณควรจะอยู่ห่างๆ จากผู้ชายคนนี้"
เขาหันไปมองธนาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับจะประกาศสงคราม...
ธนาเงยหน้ามองอัคนีอย่างท้าทาย...
เพียงขวัญยืนอยู่ตรงกลาง... สับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น...
นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของอัคนี... หรือเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเกมซ่อนหาที่เขาเล่นอยู่... เกมที่เธอไม่เข้าใจกฎเกณฑ์... และไม่รู้ว่าใครคือผู้ชนะ...
หัวใจเจ้าพ่อที่กลายเป็นเมียจำเป็น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก