เสียงกรีดร้องของรถยนต์ที่ดังแหวกอากาศยามค่ำคืน สะท้อนก้องอยู่ในความมืดมิด ราวกับจะประกาศก้องถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา…
เพียงขวัญสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง เธอพยายามตั้งสติ หายใจเข้าลึกๆ พยายามขับไล่ภาพหลอนในความฝันออกไป ภาพของอุบัติเหตุรถยนต์ที่ทำให้เธอสูญเสียครอบครัวไป… ภาพที่ยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกค่ำคืน
เธอเหลือบมองไปที่ข้างกาย อัคนีหลับลึกอยู่ ใบหน้าคมคายที่ดูผ่อนคลายยามหลับ แสดงออกถึงความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ดวงตาคู่นั้นที่ปกติเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำนาจ ตอนนี้กลับดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด
แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าความรู้สึกของเธอกับเขาเป็นเพียงภาพลวงตา ความผูกพันที่เกิดขึ้นจากการต้องอยู่ใกล้ชิดกัน แต่ในบางครั้ง… เพียงขวัญก็อดสงสัยไม่ได้ว่าภายใต้ความเย็นชาและอำนาจนั้น อัคนีอาจมีมุมที่อ่อนโยนซ่อนอยู่ก็ได้
แต่แล้ว… ภาพใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นความเย็นชาอีกครั้ง เมื่อเธอจดจำได้ว่าเขาแต่งงานกับเธอไปเพื่ออะไร ไม่ใช่เพื่อความรัก แต่เพื่อผลประโยชน์บางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ดังพอที่จะปลุกทั้งสองคนให้ตื่นขึ้นมา อัคนีลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าฉายแววตึงเครียด เขาหันไปมองเพียงขวัญด้วยแววตาที่กำชับให้เธออยู่เงียบๆ
“ใคร” เสียงทุ้มต่ำของเขาถามลอดประตู
“ผมเองครับ คุณอัคนี” เสียงของชายคนหนึ่งดังตอบกลับมา เป็นเสียงที่อัคนีคุ้นเคยดี
อัคนีเดินไปเปิดประตู เสียงของเขาเย็นชา “มีอะไร”
ชายคนนั้น ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขามองสำรวจเพียงขวัญด้วยสายตาที่ยากจะตีความ “มีเรื่องด่วนครับคุณอัคนี เกี่ยวกับ… บริษัทคู่แข่ง”
เพียงขวัญรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นในบรรยากาศ เธอสัมผัสได้ว่าเรื่องที่กำลังจะถูกพูดถึง เป็นเรื่องที่สำคัญและอาจมีอันตราย
“ว่ามา” อัคนีสั่ง
“พวกเขา… กำลังจะปล่อยข่าว… ที่จะทำลายชื่อเสียงของคุณอัคนีครับ… โดยใช้… ข้อมูลส่วนตัว… ของคุณอัคนี… เป็นเครื่องมือ” ชายคนนั้นกล่าวอย่างกระสับกระส่าย
“ข้อมูลอะไร” อัคนีถามอย่างใจเย็น แต่แววตาคมกริบฉายแววอันตราย
“เป็นเรื่อง… เกี่ยวกับ… อดีตของคุณอัคนี… ครับ… เรื่องที่… คุณอัคนี… พยายามปกปิดเอาไว้”
เพียงขวัญได้ยินดังนั้นก็อดที่จะหันไปมองอัคนีไม่ได้ เธอเห็นแววตาที่แข็งกร้าวของเขา แต่ก็แฝงไปด้วยความไม่สบายใจบางอย่าง
“ใคร… ปล่อยข่าว” อัคนีถามเสียงเข้ม
“เรายังไม่แน่ใจครับ… แต่… มีเบาะแสว่า… อาจจะมาจาก… คนใกล้ตัว… ของคุณ… พนิดา”
เพียงขวัญได้ยินชื่อ ‘พนิดา’ ก็พลันนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายของอัคนี ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเป็นอดีตคนรัก หรือคนที่สำคัญมากสำหรับเขา
“พนิดา…” อัคนีทวนคำนั้นเบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ครับ… และ… พวกเขา… กำลังจะ… โจมตี… ในอีก… ไม่กี่… ชั่วโมง… ข้างหน้า”
เพียงขวัญเริ่มใจคอไม่ดี เธอรู้ว่าเรื่องที่อัคนีพยายามปกปิดนั้นต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ และการที่เรื่องนี้จะถูกเปิดเผยออกมาในตอนนี้ มันอาจส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอย่างร้ายแรง
“แล้ว… เรา… จะทำอย่างไร” เพียงขวัญถามอย่างแผ่วเบา
อัคนีหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาใสแจ๋วของเธอ “เธอ… ไม่ต้อง… ยุ่ง… เกี่ยว… กับเรื่องนี้”
“แต่…”
“เพียงขวัญ! ฉันบอกว่า… ไม่ต้อง!” เสียงของเขาดุขึ้น ทำให้เพียงขวัญสะดุ้ง
“ค่ะ… ค่ะ… ฉัน… เข้าใจ” เธอตอบเสียงเบา
ชายคนนั้นมองเพียงขวัญด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุณอัคนีครับ… คุณแน่ใจเหรอครับ… ว่าจะให้คุณเพียงขวัญ… รับรู้เรื่องนี้…”
“ฉัน… ตัดสินใจแล้ว” อัคนีตอบอย่างเด็ดขาด
เพียงขวัญรู้สึกได้ว่า เธออาจกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมืออีกครั้ง ไม่ใช่แค่ในฐานะภรรยาตามข้อตกลง แต่ในฐานะคนที่ถูกดึงเข้าไปพัวพันกับแผนการอันซับซ้อนของเขา
“แล้ว… แผน… ของเรา… ล่ะครับ” ชายคนนั้นถาม
“เรา… จะต้อง… หาทาง… สกัด… ข่าว… นั้น… ให้ได้… ก่อน… ที่มันจะ… กระจาย… ออกไป” อัคนีตอบ
“แต่… ถ้า… ข่าว… มัน… ออกไป… แล้ว… ล่ะครับ”
อัคนีเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “ถ้า… เป็นเช่นนั้น… เรา… ก็จะต้อง… รับมือ… กับมัน… ให้ได้”
เพียงขวัญมองอัคนีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกเห็นใจเขาที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตอันมืดมิด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดระแวง ว่าเขาจะทำอะไรเพื่อปกป้องตัวเอง และสิ่งที่เขาทำนั้น จะส่งผลกระทบต่อเธอมากแค่ไหน
“คุณอัคนี… คุณ… เชื่อใจ… ฉัน… ไหมครับ” เพียงขวัญถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
อัคนีหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง “ความเชื่อใจ… เป็นสิ่งที่… หาได้… ยาก… ที่สุด… นะ… เพียงขวัญ”
คำตอบนั้นทำให้เพียงขวัญรู้สึกเย็นวาบไปทั้งใจ เธอรู้ว่าสำหรับอัคนีแล้ว การเชื่อใจใครสักคนนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากเหลือเกิน
“ผม… จำเป็นต้อง… ออกไป… จัดการ… เรื่องนี้… ด้วยตัวเองครับ” ชายคนนั้นกล่าว
“ไป… ได้… แต่… ต้อง… รายงาน… ความคืบหน้า… มา… ให้ฉัน… ตลอดเวลา” อัคนีสั่ง
ชายคนนั้นพยักหน้ารับ ก่อนจะโค้งคำนับแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เพียงขวัญและอัคนีอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง
ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักอึ้งกว่าเดิม เพียงขวัญอยากจะถามอัคนีเกี่ยวกับอดีตของเขา แต่เธอก็ไม่กล้าพอ
“คุณอัคนีคะ…” เธอเริ่มต้นพูด
“พักผ่อน… เถอะ… เพียงขวัญ” อัคนีขัดจังหวะ “เรื่องนี้… ไม่ใช่… เรื่องของเธอ”
เพียงขวัญมองเขาอย่างน้อยใจ เธอรู้ว่าเขาพยายามปกป้องเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเขาไม่ไว้ใจเธอเลย
“แต่… ถ้า… คุณอัคนี… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… ฉัน… ยินดี… นะคะ” เธอพูดอย่างตั้งใจ
อัคนีหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาของเธอ เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ แต่เขาก็ยังลังเล
“ฉัน… รู้ว่า… คุณ… กำลัง… มีเรื่อง… ลำบากใจ…” เพียงขวัญพูดต่อ “คุณ… สามารถ… เล่า… ให้ฉัน… ฟัง… ได้นะคะ”
อัคนีมองเธออยู่นาน ราวกับจะชั่งใจ “บางที… วันหนึ่ง… ฉัน… อาจจะ… เล่า… ให้เธอ… ฟัง…”
ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์มือถือของอัคนีก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงริงโทนที่คุ้นเคย แต่คราวนี้… มันดังขึ้นพร้อมกับข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ
อัคนีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความนั้นทำให้ใบหน้าของเขาพลันแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคมกริบฉายแววแห่งความโกรธแค้น “มัน… เริ่มต้น… แล้ว…”
เพียงขวัญมองเขาด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นคะ… คุณอัคนี”
อัคนีเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่น่ากลัว “พวกเขา… เริ่มต้น… ปล่อย… ข่าว… แล้ว…”
เพียงขวัญใจหายวาบ เธอรู้ว่าเรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น และมันอาจจะส่งผลกระทบมาถึงตัวเธอ… และความสัมพันธ์ที่เปราะบางระหว่างพวกเขาก็เป็นได้…
หัวใจเจ้าพ่อที่กลายเป็นเมียจำเป็น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก