ตอนที่ 19 — การตามหาที่สิ้นหวัง

"หายไปไหน!" เสียงตะโกนก้องของอัคนีดังสนั่นไปทั่วคฤหาสน์ราวกับจะฉีกกระชากความเงียบงันของยามเช้าที่ควรจะสงบสุข เขาผลักประตูห้องนอนที่ว่างเปล่าออกอย่างแรง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง ทุกซอกทุกมุม ทุกที่ที่เพียงขวัญเคยอยู่ เคยเดิน เคยยิ้ม ‌ทุกอย่างมันว่างเปล่า ราวกับเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง

"คุณหนูเพียงขวัญหายไปไหน! ตอบผมเดี๋ยวนี้!" อัคนีหันขวับไปถามแม่บ้านที่ยืนตัวสั่นคอแข็งอยู่หน้าประตู ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินหัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผา

"คะ...คุณหนู...คุณหนูไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ คุณอัคนี" แม่บ้านตอบเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ​"ดิฉัน...ดิฉันไม่เห็นคุณหนูตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ"

"ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อคืน?" อัคนีหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "แล้วทำไมแกถึงเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้! แกทำหน้าที่อะไรเป็นแม่บ้าน! หรือแกเองก็รู้เรื่องอะไรบางอย่าง!" เขาเดินเข้าไปประชิดตัวแม่บ้านจนเธอต้องผงะถอยหลัง

"ไม่นะคะคุณอัคนี! ดิฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ค่ะ! ‍เมื่อคืนคุณอัคนีกลับมาดึกมาก พอเช้าดิฉันเข้ามาทำความสะอาดก็พบว่าเตียงคุณหนูว่างเปล่า...ไม่มีร่องรอยอะไรเลยค่ะ"

ร่องรอย? ไม่มีร่องรอยอะไรเลย! นั่นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เพียงขวัญที่เคยบอกว่ากลัวเขา กลัวชีวิตที่ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของเขา ตอนนี้เธอหายไปโดยไม่มีแม้แต่คำบอกกล่าว นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ‌เธอหนีไปจริงๆ หรือ? หรือว่า...มีใครบางคนพาเธอไป?

ความคิดนั้นเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงเข้ามาในหัว เขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาทำอะไรกับสิ่งที่ "เป็นของเขา" ได้ง่ายๆ ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะปฏิบัติต่อเพียงขวัญราวกับเป็นเพียงสิ่งของที่ต้องควบคุม แต่ลึกๆ ‍ลงไปในใจที่เขาไม่เคยยอมรับนั้น เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ผูกพันกับเธออย่างประหลาด

"ออกไป! ไปตามหาคนงานทุกคนมาที่นี่! บอกพวกเขาว่าใครหาคุณหนูเจอคนแรก จะได้รางวัลใหญ่! แล้วก็...โทรหาทุกคนที่ฉันรู้จัก! ทุกคน! บอกว่าอัคนี ​กำลังตามหาภรรยาของเขา!" เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วบริเวณ คนงานรีบวิ่งวุ่นกันไปทำตามคำสั่งอย่างไม่รอช้า

อัคนีเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของเพียงขวัญอีกครั้ง เขาไล้มือไปตามผ้าปูที่นอนที่ยังคงเย็นชืด พยายามสูดกลิ่นอายของเธอที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่ แต่สิ่งที่เขาได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบของอากาศ

เขาเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองหากล่องเครื่องประดับที่เขาเคยซื้อให้เธอ แต่ก็พบว่ามันยังอยู่ครบถ้วน ​ของมีค่าทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม มีเพียงเสื้อผ้าบางส่วนที่หายไป นั่นบ่งบอกว่าเธอเตรียมตัวมาแล้ว หรือว่าเธอวางแผนมาตลอด?

"ไม่...เป็นไปไม่ได้" เขาพึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ ภาพของเพียงขวัญในชุดกระโปรงสีขาวที่วิ่งเล่นอยู่ริมสระน้ำเมื่อวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว ​รอยยิ้มของเธอที่ดูจริงใจและไร้เดียงสา ภาพเหล่านั้นมันย้อนกลับมาทำร้ายเขา

เขาถูกเธอหลอก หรือว่าเขาเองที่หลอกตัวเองมาตลอด? เขาคิดว่าเขาควบคุมเธอได้ คิดว่าเธอเป็นแค่เบี้ยบนกระดานของเขา แต่ตอนนี้ เบี้ยตัวนั้นกลับเดินหมากที่เหนือความคาดหมายที่สุด

"แกต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง" เขาบอกกับตัวเองขณะที่ก้าวออกจากห้องนอน "แกหนีไปไหนไม่พ้นหรอก"

แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกถึงความกลัวที่เกาะกุมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีค่า ความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด

อัคนีเดินลงมาที่รถสปอร์ตคันหรู เขาขึ้นนั่งในตำแหน่งคนขับ มือแข็งแกร่งบีบพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขากวาดสายตาไปทั่วบริเวณบ้านอีกครั้ง ราวกับจะจดจำทุกสิ่งทุกอย่างไว้ ก่อนที่จะออกรถไปอย่างรวดเร็ว

เขาขับรถไปตามถนนเส้นเดิมที่พาเขามาที่นี่ครั้งแรก ถนนที่นำเขามาสู่ชีวิตที่เขาไม่เคยต้องการ ถนนที่นำเขามาพบกับผู้หญิงที่ทำให้เขาเริ่มสับสนในความรู้สึก

เขาขับรถไปทุกที่ที่คิดว่าเธออาจจะไป เขาไปที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลที่เขาเคยพาเธอไปเที่ยว เขาไปที่ร้านกาแฟร้านโปรดของเธอ เขาไปถามไถ่เพื่อนฝูงของเธอเท่าที่เขารู้จัก แต่คำตอบที่ได้กลับมีเพียงความไม่รู้ และแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"ผมต้องหาเธอให้เจอ" เขาพูดกับตัวเองซ้ำๆ ราวกับจะปลอบประโลมจิตใจที่กำลังแตกสลาย

ยิ่งตามหามากเท่าไหร่ อัคนีก็ยิ่งรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่กัดกินหัวใจมากขึ้นเท่านั้น เขาเริ่มตระหนักว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเพียงขวัญเลยจริงๆ นอกจากสิ่งที่เธอแสดงให้เขาเห็น หรือสิ่งที่เขาอยากจะเห็น

ความลับที่เธอซ่อนไว้ ความเจ็บปวดในอดีตของเธอ มันเหมือนกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นเขาออกจากตัวตนที่แท้จริงของเธอ และตอนนี้ เมื่อกำแพงนั้นถูกท้าทายด้วยการหายตัวไปของเธอ อัคนีก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทาง

เขาขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง แสงไฟจากถนนสาดส่องเข้ามาในรถเป็นริ้วๆ ภาพใบหน้าของเพียงขวัญยังคงติดตาเขาอยู่ตลอดเวลา รอยยิ้มที่เขาเคยคิดว่าจอมปลอม บัดนี้กลับดูเหมือนเป็นสิ่งที่เขาโหยหาเหลือเกิน

"ทำไมแกถึงทำแบบนี้ เพียงขวัญ..." เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า "แกกำลังทำให้ฉันบ้าไปแล้ว!"

เขาไม่รู้ว่าเขาต้องเจออะไรบ้าง เขาไม่รู้ว่าความจริงที่รอเขาอยู่เบื้องหน้าจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เขาจะตามหาเธอให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง เพียงขวัญกำลังนั่งอยู่บนรถประจำทางสายเก่าๆ สภาพรถดูโทรมและเก่าแก่ราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ แต่สำหรับเธอแล้ว นี่คือการเดินทางสู่ชีวิตใหม่ เป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัว

เธอหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง ภาพของคฤหาสน์หลังใหญ่ค่อยๆ เล็กลงจนลับตาไป พร้อมกับลมหายใจที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างแผ่วเบา

"ลาก่อนค่ะ...อัคนี"

เธอหลับตาลง สัมผัสได้ถึงกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนตัก ภายในบรรจุเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เงินเก็บก้อนสุดท้าย และความฝันอันริบหรี่ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเดิม

แต่ก่อนที่เธอจะได้ปล่อยวางความรู้สึกทั้งหมดนั้น เสียงประกาศจากลำโพงของรถประจำทางก็ดังขึ้น

"เรียนผู้โดยสาร ขณะนี้เราพบเห็นบุคคลต้องสงสัยที่ตรงกับภาพประกาศตามหา...โปรดอย่าตื่นตระหนก..."

ดวงตาของเพียงขวัญเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอหันไปมองหน้าผู้โดยสารคนอื่นๆ ที่เริ่มมองมาที่เธอด้วยสายตาเคลือบแคลง

นี่มันหมายความว่าอย่างไร? เธอเพิ่งจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ดูเหมือนว่าเงาของอัคนีจะตามมาหลอกหลอนเธอเร็วกว่าที่คิด