"ผม... ผมผิดไปแล้วจริงๆ แก้วตา" เสียงของธามสั่นเครือ ราวกับว่าทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากปากนั้น มันหนักอึ้งจนแทบจะพรากเอาชีวิตของเขาไป
แก้วตายังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ดวงตาจับจ้องไปยังผนังว่างเปล่า ราวกับว่าเธอได้หลุดเข้าไปอยู่ในโลกอีกใบ โลกที่ปราศจากเสียงรบกวนจากภายนอก มีเพียงความว่างเปล่าและความสับสนถาโถมเข้ามาในจิตใจ
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง" แก้วตาตอบเสียงแผ่วเบา
ธามค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไป เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มลงมองใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเจ็บปวดและความสำนึกผิด
"ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณมากเกินไป" ธามพูดต่อ "ผมรู้ว่าการกระทำของผมมันเลวร้าย และผมไม่มีสิทธิ์ที่จะขอให้คุณให้อภัยผม"
แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาที่เคยฉายแววแห่งความเกลียดชัง บัดนี้กลับดูสับสนปนเปไปด้วยความรู้สึกอื่นๆ ที่ยากจะอธิบาย
"แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ทุกอย่างที่ผมทำ... มันมีเหตุผล" ธามพยายามอธิบาย "ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเจ็บปวด ผมแค่... ผมแค่พยายามปกป้องคุณ"
"ปกป้องฉัน?" แก้วตาถามเสียงเบา "ด้วยการหลอกใช้ฉัน? ด้วยการบังคับฉัน? ด้วยการทำให้ฉันเกลียดคุณ?"
"ผม... ผมไม่มีทางเลือกอื่น" ธามตอบ "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น... แม่ของคุณ... และคุณ... จะตกอยู่ในอันตรายที่ร้ายแรงกว่านี้"
แก้วตาหลับตาลง พยายามประมวลผลทุกอย่างที่ธามพูด เธอจำได้ถึงภาพในวิดีโอ ภาพความหวาดกลัวของแม่ ภาพความสิ้นหวัง ภาพความโหดร้ายที่เธอเห็น มันยังคงติดตาจนถึงทุกวันนี้
"คุณมานพ... เขา... เขามีอำนาจมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" แก้วตาถาม
"มากเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้" ธามตอบ "เขาเป็นคนที่โหดเ***้ยม ไร้หัวใจ เขาทำทุกอย่างได้โดยไม่ลังเล"
"แล้ว... แล้วคุณ... คุณฆ่าเขา... จริงเหรอ?" แก้วตาถามเสียงสั่นเครือ
ธามพยักหน้า "จริงครับ"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังแผ่วเบา ธามมองแก้วตาอย่างมีความหวังแฝงอยู่ เขาอยากให้เธอเข้าใจ อยากให้เธอให้อภัย แต่เขาก็รู้ดีว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่าย
"ผม... ผมไม่เคยรักใครมากเท่าคุณมาก่อนเลย แก้วตา" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "ตั้งแต่แรกเจอ... ผมก็รู้สึก... รู้สึกพิเศษกับคุณ แต่ผมไม่สามารถแสดงออกไปได้ เพราะ... เพราะผมกลัว"
"กลัวอะไร?" แก้วตาถาม
"กลัวว่าคุณจะตกเป็นเป้าหมาย... กลัวว่าคุณจะถูกทำร้าย... กลัวว่าผมจะทำให้คุณเดือดร้อน" ธามมองแก้วตาอย่างอ่อนโยน "ผมเลยต้องแสดงออกไปในทางตรงกันข้าม... เพื่อให้คุณเกลียดผม... เพื่อให้คุณอยู่ห่างๆ ผม... เพื่อความปลอดภัยของคุณ"
แก้วตามองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา มันสับสนเกินไป ราวกับว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับสองด้านของเหรียญเดียวกัน ด้านหนึ่งคือความเกลียดชังและความเจ็บปวด อีกด้านหนึ่งคือความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
"แล้ว... แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันเลย... ทำไมคุณไม่พูดความจริงตั้งแต่แรก?" แก้วตาถาม
"ผม... ผมอยากจะบอกคุณ" ธามตอบ "แต่ทุกครั้งที่ผมพยายาม... ผมก็กลัว... กลัวว่ามันจะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง"
"แล้ว... ทำไม... ทำไมคุณถึง... ถึงเลือกที่จะเปิดเผยความจริงตอนนี้?" แก้วตาถาม
"เพราะผมทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" ธามตอบ "ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นคุณเจ็บปวด... ทนไม่ได้ที่จะเห็นคุณเกลียดผม... ผมอยากให้คุณรู้ความจริง... เพื่อที่คุณจะได้ตัดสินใจได้ด้วยตัวของคุณเอง"
ธามค่อยๆ ยื่นมือออกไป สัมผัสใบหน้าของแก้วตาอย่างแผ่วเบา แก้วตาไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอปล่อยให้เขาได้สัมผัส ราวกับว่าเธอกำลังค้นหาความจริงจากสัมผัสนั้น
"ผม... ผมยอมรับผิดทุกอย่างแก้วตา" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมผิดเองที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้ ผมผิดเองที่ทำให้คุณต้องแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดนี้"
แก้วตาก้มหน้าลง มองมือของธามที่วางอยู่บนแก้มของเธอ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา มันทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเธอ ค่อยๆ อบอุ่นขึ้นทีละน้อย
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" แก้วตาพูดเสียงแผ่วเบา "ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมา มันมากเกินไป... มันยากเกินไปที่จะลืม"
"ผมรู้" ธามตอบ "ผมจะไม่ขอให้คุณลืม... แต่ผมหวังว่า... วันหนึ่ง... คุณจะสามารถให้อภัยผมได้"
แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาเต็มๆ เธอเห็นความจริงใจและความหวังที่ฉายออกมาจากแววตาคู่นั้น
"ถ้า... ถ้าฉันให้อภัยคุณ... แล้วเราจะเป็นยังไงต่อไป?" แก้วตาถาม
คำถามนั้นทำให้ธามใจเต้นแรง เขาไม่เคยคิดถึงอนาคตที่ไกลกว่านี้มาก่อน เขาเพียงแต่อยากให้แก้วตาให้อภัยเขา
"ผม... ผมอยากให้เรา... เริ่มต้นกันใหม่" ธามตอบ "ผมอยากให้เรา... ลองสร้างความสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่... โดยไม่มีความลับ... โดยไม่มีการหลอกลวง"
แก้วตามองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทำแบบนั้นได้หรือไม่ ความเจ็บปวดที่ผ่านมามันฝังลึกเกินไป
"แต่... ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจ" แก้วตาพูด "ฉันยังสับสนอยู่มาก"
"ผมเข้าใจ" ธามตอบ "ผมจะให้เวลาคุณ... ผมจะอยู่ที่นี่... เพื่อรอคุณ"
ธามค่อยๆ ดึงแก้วตาเข้ามาใกล้ เขาโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวล แก้วตาปล่อยให้ตัวเองได้สัมผัสอ้อมกอดนั้น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
"ผมขอโทษจริงๆ แก้วตา" ธามกระซิบข้างหูเธอ "ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง"
แก้วตาซบหน้าลงบนอกของธาม เธอรู้สึกถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคงของเขา มันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง
"ฉัน... ฉันก็... สับสน" แก้วตาพูดเสียงแผ่วเบา
"ไม่เป็นไร" ธามกระชับอ้อมกอด "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"
แก้วตาหลับตาลง เธอพยายามที่จะยอมรับความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น และพยายามที่จะมองหาหนทางที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า
ธามมองลงไปยังแก้วตาที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา เขารู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในใจ เขาหวังว่าเธอจะสามารถให้อภัยเขาได้ และหวังว่าพวกเขาจะมีโอกาสได้เริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่
แต่เขาก็รู้ดีว่า มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เขาได้ทำร้ายแก้วตามากเกินไป และการให้อภัยนั้นไม่ใช่สิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตา
"ผม... ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด" ธามกระซิบ "ผมจะพยายามทำให้คุณมีความสุข... ทำให้คุณลืมความเจ็บปวดที่ผ่านมา"
แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขาอีกครั้ง เธอเห็นความมุ่งมั่นและความตั้งใจจริงในแววตาของเขา
"ฉัน... ฉันหวังว่าจะเป็นแบบนั้น" แก้วตาพูด
ธามยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ผมจะทำให้มันเป็นแบบนั้น"
เขาค่อยๆ จุมพิตลงบนหน้าผากของแก้วตาอย่างแผ่วเบา ราวกับว่าเขากำลังมอบความรักและความหวังทั้งหมดที่มีให้กับเธอ
แก้วตาหลับตาลงอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่และซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้
เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยธามได้หรือไม่ แต่ในขณะนี้ เธอเพียงแค่อยากจะเชื่อมั่นในคำพูดของเขา และหวังว่าสิ่งดีๆ กำลังจะมาถึง
ธามมองไปที่แก้วตาด้วยความรักและความหวัง เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมกับเธอ
"ผม... ผมขอโทษจริงๆ แก้วตา" ธามพูดอีกครั้ง "ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง"
แก้วตาเพียงแค่พยักหน้า เธอไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาตอบได้ในขณะนี้
ธามกอดแก้วตาแน่นขึ้นอีก ราวกับว่าเขาต้องการที่จะมอบความอบอุ่นและความปลอดภัยทั้งหมดให้กับเธอ
"ผมจะดูแลคุณ... ผมจะปกป้องคุณ" ธามกระซิบ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณอีกต่อไป"
แก้วตาซบหน้าลงบนอกของธาม เธอรู้สึกถึงความมั่นคงและความปลอดภัยในอ้อมกอดของเขา มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้ เธอเพียงแค่อยากจะปล่อยให้ตัวเองได้สัมผัสกับความอบอุ่นและความหวังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
ธามมองลงไปยังแก้วตาที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา เขารู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นขึ้นมาในใจ เขาหวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ๆ ที่ดีกว่าเดิม
แต่เขาก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ เขาได้ทำร้ายแก้วตาไปมาก และการที่จะได้รับความไว้วางใจและความรักจากเธออีกครั้ง มันคงไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาจะสามารถทำลายกำแพงแห่งความเจ็บปวดที่เขาได้สร้างขึ้นมาได้หรือไม่? เขาจะสามารถทำให้แก้วตาให้อภัยเขา และเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ได้จริงหรือ?
แค้นรักของลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก