เสียงกระดิ่งระฆังโบสถ์ดังกังวานไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมา แต่สำหรับแพรวรินทร์ เสียงนั้นกลับไม่ได้สื่อถึงความศักดิ์สิทธิ์แห่งการเริ่มต้นชีวิตคู่เลยแม้แต่น้อย มันกลับเป็นเสียงที่ดังเหมือนการประโคมเพลงแห่งความสิ้นหวัง ที่กำลังกรีดร้องกู่ก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ
ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่สวมใส่อยู่บนร่างของแพร ดูราวกับจะเป็นชุดที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตราหน้าเธอว่ากำลังเดินเข้าสู่สมรภูมิแห่งการถูกจองจำ ไม่ใช่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชุดที่เธอไม่เคยฝันว่าจะมีวันได้สวมใส่ในสถานการณ์เช่นนี้
“ยินดีด้วยนะจ๊ะ… คุณแพรวรินทร์…” เสียงคุณหญิงอรทัย แม่ของธาม ดังขึ้นอย่างอ่อนหวาน แต่แววตาของเธอกลับซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างที่แพรไม่อาจหยั่งถึงได้ “ในที่สุด… เธอก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราแล้ว”
แพรฝืนยิ้มตอบ “ขอบคุณค่ะ… คุณแม่” คำว่า ‘คุณแม่’ หลุดออกจากปากอย่างยากลำบาก ราวกับมันเป็นคำที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทรมานเธอ
ธามยืนอยู่ข้างกายแพร เขาสวมชุดสูทสีเข้มที่ดูหรูหราสง่างาม ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ แสดงออก ราวกับว่าพิธีสมรสนี้เป็นเพียงแค่การทำธุรกิจอย่างหนึ่งเท่านั้น
“คุณพร้อมแล้วใช่ไหม… ที่จะใช้ชีวิตคู่กับผม?” ธามกระซิบถามข้างหูแพร เสียงของเขาเย็นเยียบจนแพรรู้สึกสะท้านไปทั้งตัว
แพรพยักหน้าเบาๆ “ค่ะ… ฉันพร้อม” แม้ในใจของเธอจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
หลังจากพิธีสมรสอันเงียบเหงาและเย็นชาจบลง แพรก็ได้ก้าวเข้ามาสู่คฤหาสน์อันโอ่อ่าของธาม ที่นี่… มันไม่ใช่บ้าน แต่เป็นเหมือนกรงทองที่สวยงาม ที่ซึ่งแพรจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ภายใต้การควบคุมของชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้
“นี่คือห้องของคุณ…” ธามเปิดประตูบานใหญ่ เผยให้เห็นห้องนอนที่กว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและว่างเปล่า “ตั้งแต่ตอนนี้… ที่นี่คือที่ของคุณ”
แพรเดินเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า เธอมองไปรอบๆ ห้อง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ แต่กลับไม่มีความรู้สึกอบอุ่นใดๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ ที่ซึ่งทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม แต่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
“คุณจะอยู่ที่นี่… และทำตามกฎของผม” ธามยืนกอดอกพิงกรอบประตู “ผมจะไม่รบกวนคุณ… ถ้าคุณไม่รบกวนผม”
แพรหันกลับมามองธาม “หมายความว่ายังไงคะ?”
“หมายความว่า… เราจะอยู่ด้วยกัน… แต่ก็เหมือนอยู่คนเดียว” ธามพูดพลางมองแพรด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เราจะไม่มีความสัมพันธ์ในฐานะสามีภรรยา… นอกจากในกรณีที่จำเป็น… หรือ… เมื่อผมต้องการ”
คำพูดนั้นทำให้แพรรู้สึกราวกับถูกตบหน้า เธอเข้าใจความหมายของคำว่า ‘เงื่อนไข’ ที่ธามได้เคยบอกไว้แล้วในวันนั้น มันคือการแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรัก เป็นเพียงแค่การผูกมัดตามกฎ
“และ… เรื่องหนี้สินของพ่อ… คุณจะจัดการให้ฉันเมื่อไหร่คะ?” แพรถามเสียงสั่น
“ใจเย็นๆ” ธามตอบ “เมื่อถึงเวลา… ผมจะจัดการให้เอง… คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น”
เขาก้าวเข้ามาในห้อง แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ “ที่นี่… มีเสื้อผ้ามากมายรอคุณอยู่… เลือกใส่ได้ตามใจชอบ… แต่… อย่าพยายามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต… ไม่อย่างนั้น… คุณจะเสียใจ…”
คำพูดสุดท้ายของธาม แฝงไปด้วยคำข่มขู่ที่ทำให้แพรรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก เธอรู้ดีว่าธามไม่ได้พูดเล่น
หลังจากธามเดินออกจากห้องไป ทิ้งแพรให้อยู่ตามลำพังในความเงียบงันของคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ แพรเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ เธอมองออกไปเห็นสวนที่จัดแต่งอย่างสวยงาม แต่กลับรู้สึกเหมือนมันเป็นเขาวงกตที่ไม่มีทางออก
“ทำไม… ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้…” แพรพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลรินอีกครั้ง
เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอรู้สึกถึงความสุข คือตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ ตอนที่บ้านหลังเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น แต่ตอนนี้… ทุกอย่างได้หายไปหมดแล้ว
แพรเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าและความหวาดกลัว เธอเห็นเพียงหญิงสาวที่ถูกพันธนาการด้วยหนี้สินและคำสัญญาที่เธอไม่เคยต้องการ
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… แต่คราวนี้… มันเป็นเบอร์ในประเทศ
“ฮัลโหล…” แพรตอบรับเสียงแผ่วเบา
“คุณแพรวรินทร์… ผมเอง… มาร์ค…”
มาร์ค… ชื่อนี้ทำให้หัวใจของแพรเต้นแรงขึ้นมาทันที มาร์คคือเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของเธอ เป็นคนที่เธอแอบชอบมานาน และเป็นคนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้เจออีก
“มาร์ค… นาย… นายโทรมาได้ยังไง?” แพรถามเสียงสั่น
“ผม… ผมเพิ่งได้ข่าวเรื่องงานแต่งงานของคุณ… ผม… ผมอยากเจอคุณ… ผมอยากคุยกับคุณ…” เสียงของมาร์คดูร้อนรนผิดปกติ
“แต่… ฉัน… ฉันอยู่ที่…”
“ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน… ผมจะไปหาคุณ… รอผมนะ… พรุ่งนี้… ตอนบ่าย… ผมจะไปหาคุณที่… ที่นี่…”
ก่อนที่แพรจะได้เอ่ยคำใดๆ ออกไป มาร์คก็ตัดสายไป ทิ้งให้แพรยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง
มาร์ค… ผู้ชายที่เธอเคยรัก… กำลังจะมาหาเธอ… ที่นี่… ในคฤหาสน์ของธาม…
แพรไม่รู้ว่านี่คือโชคชะตา หรือเป็นกับดักที่กำลังรอเธออยู่… แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด… ชีวิตของเธอกำลังจะเข้าสู่บทใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม…
แค้นนี้ต้องชำระ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก