“ถ้าคุณไม่สามารถไว้ใจฉันได้...อย่างน้อยก็บอกความจริงให้ฉันรู้บ้างสิคะ!”
เสียงของแพรตะโกนก้องไปทั่วทั้งห้องทำงานหรูของธาม ความอัดอั้นที่สะสมมานานหลายเดือนปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วกับท่าทีที่เย็นชา การปกปิด และการผลักไสของเขาในทุกครั้งที่เธอพยายามจะเข้าใกล้
ธามยืนหันหลังให้เธอ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีทองสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา แต่กลับไม่สามารถละลายความแข็งกร้าวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้เลย
“ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร” เขาตอบเสียงเรียบ ปราศจากอารมณ์ใดๆ ราวกับคำพูดของเธอเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ค่ะ!” แพรเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น “คุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ ฉันรู้สึกได้! ทุกครั้งที่ฉันถามถึงอดีตของคุณ หรือเรื่องราวในอดีตของครอบครัวคุณ คุณจะหลบเลี่ยงเสมอ! คุณผลักไสฉันออกไปเสมอ! คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่...แค่คนรับใช้ที่ไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องอะไรของคุณเลย!”
น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ดวงตาของเธอแดงก่ำบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่อัดอั้น
ธามหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมของเขามองตรงมาที่เธอ แต่แววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น ซึ่งแพรก็สังเกตเห็นได้ในตอนนั้น มันไม่ใช่ความโกรธ หรือความรำคาญ แต่มันคือความทรมานที่เขากำลังแบกรับ
“บางสิ่งบางอย่าง...มันไม่ควรถูกรื้อฟื้นขึ้นมา แพรรู้ไหม” เขาพูดเสียงเบา “มันอันตราย”
“อันตรายกับใครคะ? อันตรายกับคุณ? หรืออันตรายกับฉัน?” แพรย้อนถามทันควัน
ธามเงียบไป เขามองแพรด้วยสายตาที่อ่านยาก ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง
“เธอไม่เข้าใจหรอก” เขาพูด “สิ่งที่เธอเห็น...มันเป็นแค่ผิวเผิน”
“แล้วอะไรคือสิ่งที่อยู่ลึกกว่านั้นคะ! บอกฉันมาสิ!” แพรตะโกนอีกครั้ง “ฉันไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ถูกบังคับให้มาแต่งงานกับคุณนะคะ! ฉันก็มีความรู้สึก ฉันก็อยากรู้! ฉันกำลังจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ! ไม่ใช่แค่ในวันนี้ แต่ในวันพรุ่งนี้...และวันต่อๆ ไป! ถ้าคุณยังคงปิดบังฉันแบบนี้...เราจะอยู่กันได้อย่างไร!”
คำพูดของแพรทำให้ธามชะงักไปเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแพรรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา
“ความสัมพันธ์ของเรา...มันไม่ใช่ความรัก แพรรู้ดี” เขาพูดเสียงแหบพร่า “มันคือข้อตกลง...คือการชดใช้”
“แต่ความรู้สึกมันเกิดขึ้นได้นะคะ!” แพรแย้ง “คุณไม่เคยให้โอกาสฉันเลย! คุณผลักไสฉันออกไปตลอด! ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะทำความเข้าใจคุณ...คุณก็ยิ่งถอยห่างออกไป! มันเหมือนฉันกำลังวิ่งไล่ตามเงาของคุณ ที่ไม่เคยมีวันจับต้องได้!”
ธามเงยหน้ามองแพร ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่แพรไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความอ่อนแอที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งแกร่ง
“ถ้าฉันบอกเธอ...เธอจะรับมันได้หรือเปล่า” เขาถามเสียงแผ่วเบา
แพรรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่รู้ว่าเขาจะเปิดเผยความลับอะไร แต่ลึกๆ ในใจของเธอ เธอปรารถนาที่จะได้ยินมันเหลือเกิน
“ฉัน...ฉันไม่รู้” แพรยอมรับตามตรง “แต่การไม่รู้อะไรเลย...มันทรมานกว่า”
ธามหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า
“มีบางอย่างที่ฉันต้องทำ...เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน” เขาเริ่มพูด “บางสิ่งที่...มันต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันคะ” แพรถามอย่างใจจดใจจ่อ
ธามลืมตาขึ้น จ้องมองแพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย “เธอ...คือส่วนหนึ่งของสิ่งที่ฉันต้องปกป้อง”
แพรรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม “ฉัน? ฉันเป็นส่วนหนึ่งของการปกป้อง? คุณหมายความว่ายังไงคะ”
“พ่อของเธอ...เป็นหนี้ฉัน” ธามพูด “แต่หนี้สินนั้น...มันไม่ใช่แค่ตัวเงิน”
“ไม่ใช่แค่ตัวเงิน?” แพรทวนคำ “แล้วมันคืออะไรคะ!”
ธามเดินเข้าไปใกล้แพรมากขึ้น จนแทบจะแนบชิด เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขา และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เขาใช้
“มีบางสิ่ง...ที่พ่อของเธอขโมยไปจากครอบครัวฉัน” ธามกระซิบเสียงเบา “และฉัน...ต้องได้มันคืน”
แพรรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว “ขโมย? พ่อของฉันขโมยอะไรไปจากคุณคะ!”
ธามไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของแพรอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะสื่อสารบางอย่างผ่านแววตาคู่นั้น
“สิ่งที่พ่อเธอขโมยไป...มันมีค่ามากกว่าชีวิตของคนทั้งครอบครัวฉัน” เขาพูดช้าๆ “และฉัน...จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันกลับคืนมา”
แพรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามนึกย้อนไปถึงคำพูดของพ่อ แต่พ่อของเธอก็จากไปอย่างกะทันหันหลังจากที่เกิดเรื่องหนี้สินขึ้น เธอไม่มีโอกาสได้ถามไถ่อะไรเลย
“คุณ...คุณกำลังบอกว่า...การแต่งงานของเรา...มันเป็นส่วนหนึ่งของการได้สิ่งนั้นคืนมาอย่างนั้นเหรอคะ” แพรถามเสียงสั่น
ธามพยักหน้าช้าๆ
“แล้ว...สิ่งที่พ่อฉันขโมยไปคืออะไรคะ! บอกฉันเถอะค่ะ!” แพรพยายามร้องขอ
ธามมองแพรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “มันเป็นความลับ...ที่อันตรายเกินกว่าที่เธอจะรู้”
“แต่ฉันอยากรู้!” แพรตะโกน “ถ้ามันเกี่ยวข้องกับชีวิตฉัน...ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้!”
“เธอไม่มีสิทธิ์” ธามพูดเสียงแข็ง “และฉัน...ก็ไม่สามารถบอกเธอได้”
“ทำไมคะ! ทำไมคุณถึงไม่สามารถบอกฉันได้!” แพรตะคอกกลับ “คุณกำลังปกป้องฉัน หรือคุณกำลังจะทำร้ายฉันกันแน่!”
ธามถอยห่างออกจากแพรช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง
“บางครั้ง” เขาพูดเสียงเบา “การปกป้อง...ก็ต้องแลกมาด้วยการซ่อนเร้น”
“แต่การซ่อนเร้นของคุณ...มันกำลังจะทำให้ฉันแตกสลาย!” แพรตะโกนทั้งน้ำตา
ธามมองแพรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
“ฉัน...ฉันไม่สามารถบอกเธอได้จริงๆ แพรรู้ไหม” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “เพราะถ้าเธอรู้...เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม”
“แล้วตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในอันตรายอยู่แล้วหรือไงคะ!” แพรตะคอกอย่างสิ้นหวัง “ชีวิตฉันถูกควบคุม! ฉันไม่มีอิสระ! ฉันถูกบังคับให้มาอยู่ที่นี่! และคุณก็กำลังปิดบังความลับอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวฉัน! นี่มันไม่ใช่ความอันตรายแล้วเหรอคะ!”
ธามถอนหายใจยาว เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก และหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา
“นี่คือ...สิ่งที่เธอต้องทำ” ธามยื่นซองเอกสารให้แพร “เป็นข้อตกลงเพิ่มเติม”
แพรรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดมันออกดู และพบกับรายชื่อเอกสารต่างๆ พร้อมกับคำสั่งที่ชัดเจน
“นี่มัน...นี่มันคืออะไรคะ” แพรถามด้วยความงุนงง
“เธอจะต้องทำงานในบริษัทของฉัน” ธามตอบ “ตำแหน่ง...ผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน”
แพรตาโต “ทำงาน? ในบริษัทของคุณ? แต่ฉันไม่มีประสบการณ์เลยนะคะ!”
“เธอจะเรียนรู้” ธามพูดเสียงหนักแน่น “และเธอจะได้อยู่ใกล้ๆ ฉัน...เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้น”
“เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้น?” แพรทวนคำ “คุณกำลังจะบอกว่า...เรื่องที่พ่อฉันขโมยไป...มันกำลังจะกลับมาอีกครั้งอย่างนั้นเหรอคะ!”
ธามไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองแพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“จำไว้ แพรรู้ไหม” ธามพูดเสียงเครียด “บางครั้ง...ศัตรูก็อยู่ใกล้ตัวกว่าที่เราคิด”
แพรรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง ศัตรูที่อยู่ใกล้ตัว? ใครกันแน่? และความลับที่ธามปกปิดไว้นั้น มันร้ายแรงถึงเพียงไหน?
เธอไม่รู้เลยว่า ข้อตกลงใหม่นี้ จะนำพาเธอไปสู่การค้นพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัว หรือจะนำพาเธอไปสู่อันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า
“คุณกำลังจะบอกว่า...มีใครกำลังจ้องมองพวกเราอยู่” แพรถามเสียงสั่น
ธามพยักหน้าช้าๆ “และสิ่งที่พ่อเธอทำ...มันกำลังจะนำหายนะมาสู่ทุกคน”
แพรรู้สึกราวกับกำลังถูกดึงลงไปในวังวนแห่งความมืดมิดที่มองไม่เห็น ความลับที่ธามปกปิดไว้ มันยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก และเธอไม่รู้เลยว่า ชีวิตของเธอหลังจากนี้ จะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง
แค้นนี้ต้องชำระ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก