มือที่หยาบกร้านค่อยๆ ลูบไล้ลงบนแผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสผิวที่เย็นเฉียบ ราวกับกำลังจะจุดไฟที่มอดไหม้ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นับตั้งแต่แพรได้ค้นพบความลับเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างธามกับพราวในวันนั้น โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนจะพลิกคว่ำคะมำหงาย ความรู้สึกสับสนปะปนเปไปกับความเจ็บปวด เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับธามอีกต่อไป เขาคือคนที่เธอเกลียดชังเพราะการบังคับ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่เธอเห็นถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ และเป็นคนที่เคยรักเพื่อนสนิทของเธอ
งานของแพรในฐานะภรรยาของธามไม่ได้มีแค่การปรากฏตัวในงานสังคม หรือการบริหารจัดการเรื่องภายในคฤหาสน์ แต่ธามยังมอบหมายให้เธอเข้ามาช่วยดูแลโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แห่งใหม่ของเขา โครงการนี้เป็นโครงการใหญ่ที่ต้องใช้เวลาและการวางแผนอย่างละเอียด และนั่นหมายความว่าแพรจะต้องใช้เวลาอยู่กับธามมากขึ้นกว่าเดิม
“ตรงนี้… คุณคิดว่าควรปรับเปลี่ยนตรงไหนบ้าง” ธามถามพลางชี้ไปที่แบบแปลนที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เขาไม่ได้ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเคย แต่กลับมีความลังเลเจืออยู่เล็กน้อย
แพรใช้เวลาพิจารณาแบบแปลนอย่างละเอียด เธอใช้ความรู้ด้านสถาปัตยกรรมที่เคยเรียนมา บวกกับสัญชาตญาณของตัวเองในการมองหาข้อบกพร่อง “ตรงโซนนี้… ดิฉันว่าแสงสว่างไม่เพียงพอค่ะ เราน่าจะเพิ่มหน้าต่างบานใหญ่ขึ้นอีก หรือไม่ก็… เพิ่มไฟดาวน์ไลท์ตรงเพดานให้มากขึ้น”
ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ดี” เขาพยักหน้า “คุณสังเกตเห็นได้ละเอียดกว่าที่ฉันคิด”
แพรยิ้มบางๆ “ก็… พยายามค่ะ”
หลังจากนั้น พวกเขาก็คุยกันเรื่องรายละเอียดต่างๆ ของโครงการ แพรพบว่าธามไม่ใช่แค่คนที่เอาแต่ใจและเย็นชาอย่างที่เธอเคยเห็น เขามีวิสัยทัศน์ มีความตั้งใจจริง และยังเปิดรับฟังความคิดเห็นของเธอด้วย แม้ว่าบางครั้งความคิดเห็นของเธอจะแตกต่างจากเขา แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจออกมา
“ส่วนเรื่องการตกแต่งภายใน…” แพรพูดต่อ “ดิฉันว่าเราควรจะเลือกใช้โทนสีที่อบอุ่นขึ้นค่ะ เพื่อให้ลูกค้ารู้สึกผ่อนคลายเมื่อเข้ามาใช้บริการ”
ธามพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันเห็นด้วย” เขาหันมามองแพร “คุณมีความคิดสร้างสรรค์นะ แพรงาม”
คำชมนั้นทำให้แพรรู้สึกแปลกๆ เธอมองธาม เห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขา ที่ไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความชื่นชม และ… ความอ่อนโยน?
“ขอบคุณค่ะ” แพรตอบเสียงเบา
วันนั้น พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่ห้องทำงานจนดึกดื่น ธามสั่งอาหารมาทานที่ห้องทำงาน และพวกเขาก็ทานกันไปคุยกันไป แพรเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่ออยู่กับธามในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่มีความกดดัน ไม่มีความอึดอัด ราวกับว่ากำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างเธอกับเขากำลังค่อยๆ ถูกทลายลง
“คุณไม่เคยบอกฉันเลยว่าคุณเรียนจบด้านสถาปัตยกรรม” ธามกล่าวขณะที่กำลังตักข้าวเข้าปาก
“ก็… ไม่ได้มีโอกาสบอกค่ะ” แพรตอบ “อีกอย่าง… ตอนนั้นมันเป็นเรื่องของอดีตไปแล้ว”
“อดีต…” ธามทวนคำ “อดีตของเรา… มันผูกพันกันมากกว่าที่เราคิดนะ แพรงาม”
แพรมองธามอย่างสงสัย “คุณหมายความว่ายังไงคะ”
ธามวางช้อนส้อมลง “ฉันหมายถึง… เรื่องของพราว”
แพรชะงักไปเล็กน้อย “เรา… เราก็คุยกันเรื่องนั้นแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“ใช่” ธามถอนหายใจ “แต่ยังมีบางอย่างที่ฉันยังไม่ได้บอกเธอ”
แพรเงยหน้ามองธามอย่างตั้งใจ “อะไรคะ”
ธามใช้ปลายนิ้วปาดคราบซอสที่เปื้อนริมฝีปากของแพรอย่างแผ่วเบา การสัมผัสอันอ่อนโยนนั้นทำให้แพรใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นไปทั่วร่างกาย
“ตอนที่ฉันเจอกับพราวครั้งสุดท้าย…” ธามกล่าวเสียงเบา “เธอ… เธอขอให้ฉันดูแลเธอ”
“ดูแล… ใครคะ” แพรถามเสียงสั่น
“ดูแลเธอ” ธามตอบ “เธอรู้ว่าเธอใกล้จะไปแล้ว เธอรู้ว่าเธอทิ้งเธอไว้ข้างหลัง… เธอเป็นห่วงเธอมาก”
คำพูดนั้นทำให้แพรน้ำตาคลอ เธอไม่เคยรู้เลยว่าพราวมีความรู้สึกเช่นนี้ต่อเธอ พราวห่วงเธอมากถึงขนาดนั้น
“เธอ… เธอฝากฉันไว้กับคุณอย่างนั้นเหรอคะ” แพรถามเสียงเครือ
ธามพยักหน้า “ใช่” เขาค่อยๆ ดึงแพรเข้าไปใกล้ “เธอขอให้ฉัน… ปกป้องเธอ… ดูแลเธอ… และ… รักเธอ”
คำว่า “รักเธอ” นั้นดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของแพร มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ธาม… รักเธอ? ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขา ความเกลียดชัง ความสับสน ความสงสัย มันกำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น และ… ความหวัง?
ธามค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเขากดจูบลงบนริมฝีปากของแพรอย่างแผ่วเบา จูบนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเร่าร้อน แต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความห่วงใย และความรักที่เพิ่งจะถูกค้นพบ
แพรตอบรับจูบนั้น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับว่าความหนาวเหน็บที่เคยปกคลุมหัวใจของเธอกำลังค่อยๆ ละลายหายไป
เมื่อจูบจบลง ธามผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของแพร “ฉัน… รักเธอ แพรงาม”
แพรมองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน เธอเห็นความรักที่เขาไม่เคยแสดงออกมา
“ฉัน… ฉันก็… รักคุณค่ะ” แพรเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก น้ำตาไหลอาบแก้ม
ธามยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโอบกอดแพรไว้แน่น เขาไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้… เขารู้เพียงว่าเขาได้พบสิ่งที่ตามหามาตลอดชีวิตแล้ว
แต่แล้ว… เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำลายบรรยากาศอันแสนอบอุ่นที่กำลังก่อตัวขึ้น
“คุณธามครับ” เสียงเลขาฯ ของธามดังมาจากนอกประตู “มีคนมาขอพบครับ เขาบอกว่า… เกี่ยวข้องกับคดีของคุณพ่อคุณแพรครับ”
คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงมาบนใบหน้าของทั้งคู่ แพรและธามมองหน้ากันด้วยความตกใจ
แค้นนี้ต้องชำระ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก