“ถ้าเกลียดผมได้ขนาดนั้น ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่?” เสียงทุ้มต่ำของธามดังขึ้นในความเงียบของห้องนอนหรูที่แสนเย็นชา มันเป็นคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจัง แต่กลับทิ่มแทงเข้าไปในใจของแพรจนแทบจะปริแตก เธอหันขวับไปมองเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนระคนเจ็บปวด
“คุณคิดว่าฉันอยากอยู่ที่นี่เหรอ!” เธอตะคอกกลับ น้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หนี้บ้าๆ ของครอบครัวป่านนี้ฉันคงไปไกลจากหน้าคุณแล้ว!”
ธามเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักประดับด้วยความเย็นชา กลับมีแววบางอย่างที่ยากจะอธิบาย แพรสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันทำให้เส้นเลือดในขมับของเธอเต้นตุบๆ “แล้วทำไมไม่ไปล่ะ?” เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ “หรือว่า... คุณก็ไม่ได้เกลียดผมเท่าไหร่?”
“อย่าพูดไร้สาระ!” แพรผลักเขาออก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดอารมณ์อันพลุ่งพล่าน “ฉันเกลียดคุณ! เกลียดทุกอย่างที่เป็นคุณ! คุณมันก็แค่เจ้าพ่อผู้มีอำนาจที่ชอบบงการชีวิตคนอื่น!”
“ผมบงการชีวิตคุณจริงๆ หรือ?” ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะผิวแก้มของเธอ “หรือเราแค่กำลังเล่นบทบาทสมมติที่สร้างขึ้นมาเอง?”
แพรเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นระส่ำระส่าย การสัมผัสอันแนบชิดนี้กำลังทำให้เธอไขว้เขวอย่างรุนแรง เธอพยายามตอกย้ำตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาคือคนที่พรากอิสรภาพไปจากเธอ คือคนที่ทำให้ครอบครัวของเธอตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ แต่ทำไม... ทำไมหัวใจของเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้?
“คุณมันก็แค่... คนใจร้าย!” เธอพูดเสียงแผ่วเบา พยายามหลีกเลี่ยงแววตาของเขา
“ผมใจร้ายกับคุณจริงๆ หรือ?” ธามถามอีกครั้ง แววตาของเขาอ่อนลงอย่างผิดสังเกต “ผมจำได้ว่าคืนนั้น... ผมไม่ได้ใจร้ายเลย”
คำพูดของเขาทำให้แพรรู้สึกราวกับถูกไฟช็อต เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง “คุณหมายความว่าไง!”
“ผมหมายถึง... ผมไม่ได้ทำให้คุณเจ็บปวด” เขาพูดพลางยกมือขึ้นแตะแก้มของเธอเบาๆ สัมผัสที่นุ่มนวลนั้นทำให้แพรแทบจะยืนไม่อยู่ “บางที... คุณอาจจะกำลังหลอกตัวเองอยู่ก็ได้”
แพรสะบัดหน้าหนี “ปล่อยฉันนะ!” เธอตะโกนเสียงดัง พยายามผลักเขาออกอีกครั้ง “อย่ามาทำเป็นห่วงฉัน! คุณไม่เคยสนใจใคร นอกจากตัวเอง!”
“ถ้าผมไม่สนใจคุณจริงๆ ผมจะมาอยู่ที่นี่ทำไม?” ธามถามเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับฉายความจริงจัง “ผมสามารถไปหาผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่ผมต้องการ โดยไม่ต้องมานั่งทนฟังคำพูดประชดประชันแบบนี้”
“แล้วทำไมไม่ไปล่ะ!” แพรสวนกลับทันควัน “หรือว่าคุณ... เบื่อฉันแล้ว!”
“ผมไม่เคยเบื่อคุณ” ธามพูดอย่างไม่ลังเล “ตรงกันข้าม... คุณยิ่งทำให้ผมสนใจมากขึ้น”
ความจริงใจที่ฉายชัดในน้ำเสียงของเขา ทำให้แพรสับสนหนักกว่าเดิม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายที่เย็นชาและโหดเ***้ยมอย่างเขา ถึงได้แสดงท่าทีที่อ่อนโยนกับเธอเช่นนี้ ยิ่งเขาเข้ามาใกล้ ยิ่งเขาแสดงความห่วงใยมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นรอบหัวใจกำลังจะพังทลายลง
“อย่ามาพูดจาเหลวไหล!” เธอพยายามดึงสติกลับมา “ทุกอย่างที่คุณทำ มันก็แค่การเล่นเกม! คุณกำลังสนุกกับการเห็นฉันทรมาน!”
“ผมไม่ได้กำลังเล่นเกมกับคุณ” ธามพูดเสียงหนักแน่น “ผมกำลังพยายามทำความเข้าใจคุณ... และบางที... กำลังพยายามหาคำตอบให้ตัวเองเหมือนกัน”
เขาโน้มตัวลงไปอีก จนหน้าผากของทั้งสองคนเกือบจะชนกัน “แพร... ทำไมคุณถึงคิดว่าผมหลอกลวงคุณ?”
คำถามนั้นทำให้แพรชะงัก เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะถามคำถามนี้ตรงๆ “เพราะ... เพราะคุณมันก็เป็นแบบนั้น!” เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก “คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! ไม่เคยสนว่าใครจะรู้สึกอย่างไร!”
“ถ้าผมเห็นแก่ตัวจริงๆ ผมคงไม่มานั่งคุยกับคุณแบบนี้” ธามพูดพลางลูบแก้มของเธอเบาๆ “ผมกำลังพยายาม... สร้างความเข้าใจระหว่างเรา”
“เข้าใจอะไร!” แพรตะคอก “ความเกลียดชังเหรอ! ฉันเกลียดคุณ! คุณได้ยินไหม!”
“ผมได้ยิน” ธามถอนหายใจเบาๆ “แต่ผมก็รู้สึกได้ว่า... มันไม่ใช่ทั้งหมด”
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านใจของเธอให้ออก “แพร... คุณกำลังสับสนใช่ไหม?”
คำถามนั้นตรงประเด็นจนแพรพูดไม่ออก เธอหันหน้าหนีอีกครั้ง พยายามหลบสายตาที่มองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร”
“คุณรู้” ธามพูดเสียงอ่อนโยน “คุณรู้ว่าบางที... ความรู้สึกของคุณมันไม่ใช่แค่ความเกลียดชัง”
เขาค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมของเธอ ลูบไล้ไปมาอย่างนุ่มนวล สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้ร่างกายของแพรอ่อนปวกเปียก เธอพยายามขัดขืน แต่แรงของเธอก็ดูจะไม่มีความหมายเมื่อเทียบกับเขา
“ผมรู้ว่ามันยาก” ธามพูดพลางโน้มหน้าลงมาอีก “แต่ลองเปิดใจดูสักครั้งได้ไหม?”
แพรหลับตาลงแน่น พยายามต่อสู้กับความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ เขากำลังทำให้เธอสับสน ทำให้เธอตั้งคำถามกับความรู้สึกของตัวเอง ยิ่งพยายามเกลียด ยิ่งพยายามชิงชัง เขากลับยิ่งเข้ามาใกล้ชิด แสดงความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยคาดคิด
“คุณ... คุณมันก็แค่...” เธอพยายามจะพูด แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ
“ผมมันก็แค่ใคร?” ธามกระซิบถามข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกปลุกเร้า “บอกผมสิแพร... คุณคิดว่าผมเป็นใคร?”
แพรไม่สามารถตอบได้ เธอได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกที่หลากหลายประดังเข้ามาในใจ ความสับสน ความโกรธ ความไม่แน่ใจ และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ
“ผมจะให้เวลาคุณคิด” ธามพูดเสียงเบา เขาค่อยๆ ผละออกไปเล็กน้อย แต่ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ “แต่จำไว้... ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ”
แพรเปิดเปลือกตาขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ “คุณจะไปจริงๆ เหรอ?” เธอถามเสียงสั่น
“ผมจะไป... แต่ผมจะกลับมา” ธามตอบพลางยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน “และผมหวังว่า... วันนั้นคุณจะเข้าใจผมมากขึ้น”
เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แพรยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่อึดอัด หัวใจของเธอเต้นแรงระส่ำระสาย ความรู้สึกที่ตีกันไปมาทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว ยิ่งพยายามเกลียด ธามกลับยิ่งเข้ามาใกล้ชิด ยิ่งแสดงความห่วงใย ยิ่งทำให้เธอสับสนในความรู้สึกของตัวเอง... และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ขณะที่แพรยืนนิ่ง น้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาตามแก้ม เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอรู้สึกคืออะไรกันแน่ ความรัก หรือ ความเกลียดชัง? หรืออาจจะเป็น... ทั้งสองอย่าง?
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แพรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย “ฮัลโหลค่ะ”
“สวัสดีค่ะคุณแพร ดิฉันเมษาค่ะ” เสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
แพรขมวดคิ้ว “คุณเมษา?”
“ใช่ค่ะ พอดีดิฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับคุณแพรเป็นการส่วนตัวค่ะ”
“เรื่องสำคัญ?” แพรเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรคะ”
“เป็นเรื่องของคุณธามค่ะ” เมษาตอบเสียงเนิบนาบ “เรื่องที่คุณธามไม่เคยบอกคุณเลย”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของแพรเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดี...
แค้นนี้ต้องชำระ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก