อากาศในสวนสาธารณะยามค่ำคืนเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว แต่ความเย็นที่สัมผัสได้นั้นกลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แล่นปราดไปทั่วร่างของแพร เธอจ้องมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ระคนกับความหวังและความกลัวที่ตีรวนปะปนกันอยู่ภายใน
"ความรู้สึกของคุณ… ที่มีต่อฉัน?" แพรทวนคำถามของธาม เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความไม่แน่ใจ เธอพยายามประมวลผลคำพูดของเขา พยายามหาความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันเยือกเย็นนั้น
ธามพยักหน้าช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ราวกับจะอ่านทุกอารมณ์ที่ฉายออกมาจากดวงตาคู่นั้น "ใช่ แพร… ผมมีเรื่องที่ต้องอธิบายให้คุณฟัง… ทั้งหมด"
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง กวาดสายตาไปมองอันนาที่ยังคงซบอยู่บนอกของแพร ก่อนจะกลับมามองแพรอีกครั้ง "ผมรู้ว่ามันอาจจะสายไปแล้ว… แต่ผมอยากให้คุณ… ให้โอกาสผมได้อธิบาย"
แพรรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอมองเข้าไปในดวงตาของธาม เห็นประกายบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม… มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความโกรธ… แต่มันคือความรู้สึกที่… จริงใจ?
"คุณ… คุณจะอธิบายอะไร?" แพรถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือไปมากกว่านี้
ธามถอนหายใจแผ่วเบา "ทุกอย่าง… ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน" เขาเว้นจังหวะ "คุณคงคิดว่าผมเป็นคนเลว… เป็นคนที่ทำร้ายคุณ… และบังคับคุณ"
"มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ นี่คะ!" แพรอดที่จะสวนกลับไปไม่ได้ ความเจ็บปวดในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ
"ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกอย่างนั้น" ธามพูด น้ำเสียงของเขาอ่อนลง "แต่… มันมีเหตุผลที่ผมต้องทำแบบนั้น… เหตุผลที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด"
แพรเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เธอพยายามนึกถึงภาพวันวาน วันที่เธอต้องเซ็นชื่อในเอกสารแต่งงานที่ถูกบังคับ วันที่เธอต้องทนอยู่กับความอึดอัดและความไม่สบายใจในคฤหาสน์หลังงาม วันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่เย็นชาของธามทุกวัน
"คุณจะอธิบายอะไรได้อีกล่ะคะ?" แพรถาม "คุณบังคับฉัน… คุณทำให้ฉันต้องเสียทุกอย่างไป… คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่… สิ่งของ!"
"ผมขอโทษ" ธามพูดเสียงเบา "ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกอย่างนั้น… ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ"
แพรเบิกตากว้าง เธอไม่เคยได้ยินคำว่า "ขอโทษ" จากปากของธามมาก่อนเลยตลอดเวลาที่เธอรู้จักเขา… หรือแม้แต่ตอนที่พวกเขาเคยรักกัน
"คุณ… ขอโทษ?" แพรทวนคำเสียงสั่น
"ใช่" ธามมองตรงมาที่ดวงตาของแพร "ผมขอโทษ… ที่ไม่ได้บอกความจริงให้คุณรู้ตั้งแต่ตอนนั้น… ที่ไม่ได้อธิบายให้คุณเข้าใจ"
"แล้ว… ความจริงคืออะไรคะ?" แพรถามอย่างอดกลั้น รอคอยคำตอบที่จะพลิกผันทุกสิ่งทุกอย่าง
ธามมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟถนนเป็นประกาย "ความจริงก็คือ… ผมรักคุณ แพร"
คำพูดนั้น… มันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของแพร เธออึ้งไป พูดอะไรไม่ออก ความรัก? จากธาม? ชายผู้เย็นชาและไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา?
"คุณ… คุณพูดเล่นใช่ไหม?" แพรถาม เสียงของเธอแห้งผาก
"ผมไม่เคยพูดเล่นเรื่องคุณ แพร" ธามตอบอย่างจริงจัง "ผมรักคุณ… รักคุณมาตลอด… ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน"
แพรเบิกตากว้าง เธอไม่เข้าใจ… ถ้าเขารักเธอ แล้วทำไมเขาถึงทำร้ายเธอ? ถ้าเขารักเธอ แล้วทำไมเขาถึงบังคับเธอ?
"ถ้าคุณรักฉัน… ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น?" แพรถาม น้ำตาเริ่มไหลรินออกมา "ทำไมคุณถึงบังคับฉัน? ทำไมคุณถึงทำลายชีวิตฉัน?"
"เพราะ… มันเป็นวิธีเดียวที่ผมจะปกป้องคุณได้" ธามพูด เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "ผมรู้ว่าคุณจะไม่มีวันยอมรับข้อเสนอของผม… ถ้าผมไม่ได้… บังคับคุณ"
"ปกป้อง? ปกป้องจากอะไร?" แพรถาม
ธามสูดลมหายใจลึก "จาก… อันตราย"
"อันตรายอะไร?" แพรซ้ำคำถามด้วยความสงสัย
"อันตรายที่… มันตามล่าคุณอยู่" ธามตอบ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความกังวล "คุณจำได้ไหม… เมื่อห้าปีก่อน… มีคนพยายามจะทำร้ายคุณ…"
แพรนิ่งไป เธอจำได้… คืนนั้น… คืนที่เธอเกือบจะถูกทำร้าย… และธามก็ปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเธออย่างปาฏิหาริย์…
"คุณ… คุณรู้เรื่องนั้น?" แพรถาม
"ผมรู้… และผมก็รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง" ธามพูด "คนที่ต้องการจะ… กำจัดคุณ… เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง"
"แต่… ผมไม่เข้าใจ" แพรพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว "ถ้าคุณรู้… แล้วทำไมคุณถึง… ไม่บอกฉัน?"
"เพราะผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย" ธามตอบ "ถ้าผมบอกคุณ… คุณอาจจะพยายามหนี… และนั่นจะทำให้คุณตกเป็นเป้าหมายได้ง่ายขึ้น… ผม… ผมยอมให้คุณเกลียดผม… ยังดีกว่าเห็นคุณเป็นอันตราย"
แพรยืนนิ่ง เธอพยายามทำความเข้าใจทุกคำพูดของธาม มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังหมุนคว้างไปหมด เรื่องราวที่เธอคิดว่าเธอเข้าใจมาตลอดห้าปี… กลับกลายเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของความจริงที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้
"หมายความว่า… คุณแต่งงานกับฉัน… เพราะอยากจะปกป้องฉัน?" แพรถามเสียงแผ่วเบา
ธามพยักหน้า "ใช่… และเพราะผมรักคุณ… ผมไม่อยากเสียคุณไป… ผมแค่อยากให้คุณอยู่ใกล้ๆ ผม… ที่ที่ผมสามารถปกป้องคุณได้"
แพรหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังแตกสลายภายในใจ และอีกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นมาใหม่… ความรัก… ความลับ… และความเข้าใจผิดที่ยาวนาน
"แล้ว… หนี้สินของครอบครัวฉันล่ะคะ?" แพรถาม
"ผม… จัดการให้หมดแล้ว" ธามตอบ "ผมไม่อยากให้คุณต้องแบกรับภาระนั้น… ผมอยากให้คุณมีชีวิตที่ดี… มีความสุข"
แพรมองธามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอด เห็นความรักที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้
"ธาม…" แพรเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ…
ธามมองเธอด้วยความคาดหวัง
"แล้ว… แล้วทำไมคุณถึง… ทิ้งฉันไป?" แพรถามประโยคสุดท้ายที่ค้างคาอยู่ในใจเธอมาตลอด…
ธามนิ่งไป เขาหลบสายตาของแพรไปชั่วครู่ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง…
แค้นนี้ต้องชำระ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก